Nie chcę innej synowej, rób jak chcesz! rzuciła pani Ewa z zaciętą miną do swojego syna, jej słowa rozbrzmiały ciężko w dusznym salonie pachnącym herbatą i kurzem starych książek.
Marek kończył właśnie studia na Uniwersytecie Warszawskim i czuł, że nadszedł właściwy moment, by poprosić o rękę swoją pierwszą miłość z liceum Małgosię. Dla niego była najpiękniejsza: łagodna, bystra, skromna. Właśnie dopisywała ostatnie rozdziały pracy magisterskiej, a oboje obiecali sobie, że gdy tylko obronią dyplomy, staną razem na ślubnym kobiercu.
Wieczorem, gdy zapadał zmierzch nad dachami starej Pragi, Marek z drżeniem powiedział matce o swoich planach. Jednak pani Ewa, jakby czekała na ten moment, stanowczo oznajmiła synowi: jeśli ślub, to tylko z Pauliną z ich kamienicy córką właścicieli dobrze prosperującej piekarni. Albo nikim. Spojrzała na niego surowo i zapytała: Powiedz, co się dla ciebie naprawdę liczy: miłość czy kariera?
Od zawsze pragnęła, by Marek został kimś kimś, kim można się pochwalić przed rodziną i sąsiadami. Paulina była doskonałą kandydatką: pochodziła z domu pełnego dostatku, a jej ojciec miał dojścia na uczelniach i w urzędach; Małgosia natomiast… No cóż, jej matka miała złą opinię wśród sąsiadek i raz na zawsze była skreślona w oczach pani Ewy.
Innej synowej mi nie trzeba! wymamrotała matka, nie patrząc nawet na syna. Rób, co uważasz, wiesz dobrze, że będziesz tego żałować.
Marek próbował tłumaczyć, przekonywać, szukać w matce resztek zrozumienia. Bez skutku. I w końcu, kiedy pani Ewa zagroziła, że jeśli Marek poślubi Małgosię, przeklnie go i odwróci się od niego, chłopak nie wytrzymał presji. Przez kolejne sześć miesięcy jeszcze spotykał się z Małgosią, ale coś zgasło, łączące ich uczucie powoli gasło… aż ich drogi się rozeszły.
Ożenił się z Pauliną. Dziewczyna patrzyła na niego z uwielbieniem, ale w sercu Marka była pustka. Nawet nie chciał organizować wesela nie mógł znieść myśli, że gdzieś w internecie pojawią się zdjęcia i Małgosia je zobaczy. Po ślubie wprowadził się do dużego, willowego domu rodziców Pauliny w Podkowie Leśnej, gdzie czekał na niego pokój z widokiem na sad. Nowa rodzina pomogła mu znaleźć dobrze płatną pracę pierwsze pensje Marek dostawał w złotówkach, z których nic go naprawdę nie cieszyło.
Marek nie chciał dzieci. Kiedy Paulina zrozumiała, że nie uda jej się przekonać męża do potomstwa, sama złożyła pozew o rozwód. Wtedy Marek miał czterdzieści lat, Paulina trzydzieści osiem. Ona po rozwodzie szybko wyszła za mąż, urodziła synka i wreszcie wyglądała na szczęśliwą.
On zaś coraz częściej wracał myślami do Małgosi. Próbował ją odnaleźć w sieci, wśród starych przyjaciół i na uczelni, ale na próżno. Ktoś w końcu powiedział mu, że Małgosia po ich rozstaniu poślubiła pierwszego, który się zjawił, ale to był zły człowiek. Znęcał się nad nią, aż pewnej nocy zginęła od jego rąk.
Od tamtej chwili życie Marka zapadło się w otchłań. Przeprowadził się do zniszczonego mieszkania rodziców na Mokotowie. Wieczorami siadał z butelką wódki przy pożółkłym zdjęciu Małgosi, próbując utopić żal w gorzkim alkoholu. Nigdy nie wybaczył matce, sobie zresztą też nie.
