Warszawa mrugała już wieczornymi światłami, gdy Jadwiga wróciła do domu. Stanęła w progu, torebkę w dłoni, i oznajmiła z nieoczekiwaną stanowczością:
Chcę rozwodu. Możesz zatrzymać mieszkanie, ale oddasz mi moją część. Nie potrzebuję tego. Wychodzę.
Wiktor, jej mąż, osunął się w fotel, zaskoczony.
Dokąd idziesz? zapytał, mrugając zdezorientowany.
To już nie twój interes odparła spokojnie, wyciągając walizkę z szafy. Zostanę na jakiś czas u przyjaciółki na wsi. Zobaczymy później.
Nie rozumiał, co się dzieje. Ale ona już wszystko postanowiła.
Trzy dni wcześniej lekarz, przeglądając wyniki badań, powiedział łagodnie:
W pani przypadku rokowania są niepomyślne. Osiem miesięcy, najwyżej Z leczeniem może rok.
Wyszła z gabinetu jak we mgle. Miasto tętniło życiem, słońce świeciło. W głowie kołatała jej się jedna myśl: Osiem miesięcy nawet nie doczekam urodzin.
W Łazienkach Królewskich starszy mężczyzna usiadł obok niej na ławce. Przez chwilę milczał, wdychając jesienne powietrze, w końcu odezwał się niespodziewanie:
Chcę, by mój ostatni dzień był słoneczny. Nie oczekuję już wiele, ale promień słońca to dar. Nie sądzi pani?
Uznałabym tak, gdybym wiedziała, że to mój ostatni rok szepnęła.
Więc nie odkładaj nic na później. Miałem tyle później, że starczyłoby na drugie życie. Ale nie wyszło.
Jadwiga słuchała i rozumiała całe jej życie było dla innych. Praca, której nienawidziła, ale trzymała się jej dla stabilności. Mąż, który od dziesięć lat był obcym człowiekiem zdrady, chłód, obojętność. Córka, dzwoniąca tylko po pieniądze lub przysługę. A dla siebie nic. Ani porządnych butów, ani wakacji, nawet kawy na mieście, samej.
Oszczędzała wszystko na później. A teraz to później mogło nigdy nie nadejść. Coś w niej pękło. Wróciła do domu i po raz pierwszy powiedziała nie wszystkiemu, jednym tchem.
Nazajutrz Jadwiga wzięła urlop, wypłaciła oszczędności i wyjechała. Mąż próbował zrozumieć, córka dzwoniła z pretensjami każdemu odpowiadała spokojnie i twardo: Nie.
W domku przyjaciółki na wsi panował spokój. Otulona kocem, rozmyślała: czy tak to wszystko miało się skończyć? Nie żyła. Przetrwała. Dla innych. A teraz będzie dla siebie.
Tydzień później Jadwiga wyleciała nad Bałtyk. Tam, w nadmorskiej kawiarni, poznała Artura. Pisarza. Rozumnego, czułego. Gadali o książkach, ludziach, sensie życia. Po raz pierwszy od lat śmiała się szczerze, nie oglądając się na innych.
A może zostaniemy tutaj? zaproponował pewnego dnia. Mogę pisać wszędzie. A ty będziesz moją muzą. Kocham cię, Jadwigo.
Skinęła głową. Czemu nie? Miała tak mało czasu. Niech będzie choć trochę szczęścia nawet ulotnego.
Minęły dwa miesiące. Cz
