Małgorzata wróciła do domu późnym wieczorem. Światła Warszawy migotały już za oknami. Stanęła w progu, torebkę w dłoni, i oznajmiła z niespodziewaną stanowczością:
Chcę rozwodu. Możesz zatrzymać mieszkanie, ale oddasz mi moją część. Nie potrzebuję tego. Wychodzę.
Wiktor, jej mąż, osunął się w fotel, zaskoczony.
Dokąd idziesz? zapytał, mrużąc oczy ze zmieszaniem.
To już nie twój interes odparła spokojnie, wyciągając walizkę z szafy. Zostanę na jakiś czas u przyjaciółki na wsi. Zobaczymy później.
On nie rozumiał, co się dzieje. Ale ona już wszystko postanowiła.
Trzy dni wcześniej lekarz, przeglądając wyniki badań, powiedział jej cicho:
W pani przypadku rokowania są niepomyślne. Osiem miesięcy, najwyżej Z leczeniem, może rok.
Wyszła z gabinetu jak we mgle. Miasto tętniło życiem, słońce świeciło. W głowie kołatała jej się jedna myśl: Osiem miesięcy nawet nie doczekam urodzin
W Łazienkach Królewskich na ławce usiadł obok niej starszy mężczyzna. Przez chwilę milczał, rozkoszując się jesiennym słońcem, potem niespodziewanie się odezwał:
Chcę, żeby mój ostatni dzień był słoneczny. Nie oczekuję już wiele, ale promień słońca to dar. Nie sądzi pani?
Uznałabym tak, gdybym wiedziała, że to mój ostatni rok szepnęła.
Więc nie odkładaj niczego na później. Miałem tyle później, że starczyłoby na drugie życie. Ale to nie zadziałało.
Małgorzata słuchała i rozumiała całe jej życie należało do innych. Praca, której nienawidziła, ale trzymała się jej dla stabilności. Mąż, który od dziesięciu lat stał się obcym zdrady, chłód, obojętność. Córka, dzwoniąca tylko po pieniądze lub przysługę. A dla siebie nic. Żadnych butów, żadnych wakacji, nawet kawy na tarasie, samej.
Oszczędzała wszystko na później. A teraz to później mogło nigdy nie nadejść. Coś w niej pękło. Wróciła do domu i po raz pierwszy w życiu powiedziała nie wszystkiemu, jednym tchem.
Następnego dnia Małgorzata wzięła urlop, wypłaciła oszczędności i wyjechała. Mąż próbował zrozumieć, córka dzwoniła z pretensjami każdemu odpowiadała ze spokojem i pewnością: Nie.
W domu przyjaciółki na wsi panował spokój. Otulona kocem, rozmyślała: czy naprawdę tak miało się to skończyć? Nie żyła. Przetrwała. Dla innych. A teraz będzie dla siebie.
Tydzień później Małgorzata poleciała nad Bałtyk. Tam, w nadmorskiej kawiarni, poznała Jacka. Pisarza. Inteligentnego, łagodnego. Rozmawiali o książkach, ludziach, sensie życia. Po raz pierwszy od lat śmiała się szczerze, nie przejmując się tym, co pomyślą inni.
A może zamieszkamy tu? zaproponował pewnego dnia. Mogę pisać wszędzie. A ty zostaniesz moją muzą. Kocham cię, Małgorzata.
Skinęła głową. Dlaczego nie? Miała tak mało czasu. Niech więc będzie trochę szczęścia choć ulotnego.
Minęły dwa miesiące. Czuła się cudownie. Śmiała się, spacerowała, rano parzyła kawę, wymyślała historie dla sąsiadów na tarasie. Córka początkowo protestowała, w końcu odpuściła. Mąż przekazał jej należną część. Wszystko się uspokoiło.
Pewnego ranka zadzwonił telefon.
Małgorzata Nowak? zapytał zaniepokojony głos. Przepraszam, wkradł się błąd te wyniki nie były pani. Wszystko w porządku. To tylko wyczerpanie.
Przez chwilę milczała, potem wybuchnęła śmiechem głośnym, prawdziwym.
Dziękuję, doktorze. Właśnie pan mi zwrócił życie.
Spojrzała na śpiącego Jacka i poszła do kuchni zaparzyć kawę. Bo przed sobą miała nie osiem miesięcy ale całe życie.
