Nie będę już z wami mieszkać! Ciągle wam coś nie pasuje! Wiktoria patrzy teraz na mamę ze złością i żalem. Okej, jak byłam dzieckiem: tam nie chodź, tego nie rób, ale mam już dwadzieścia lat, mamo! Dwadzieścia. Od dwóch lat jestem pełnoletnia.
A skoro dorosła jesteś i z nami już żyć nie chcesz, to poszukaj pracy, wynajmij i opłacaj sobie samodzielne mieszkanie. Taka jest moja odpowiedź, córciu.
No nieźle! prychnęła Wiktoria. Najpierw: ucz się, córeczko, nie rozpraszaj się imprezami i spotkaniami, a teraz: do roboty. A co z nauką, to już nieważne? Może chociaż trochę pomoglibyście własnej córce?
Sama zawsze byłaś niezależna. Naszych rad nie słuchasz potwierdził ojciec. Więc skoro nie chcesz naszego wtrącania i mądrości, możesz wreszcie zacząć dorosłe życie na własny rachunek.
Niezupełnie to odpowiadało Wiktorii. Mama nie kazała jej sprzątać ani gotować, tata opłacał rachunki za mieszkanie, kupował jedzenie, a czasem przelewał coś ekstra na konto ukochanej córce. Tak żyło się wygodnie i bezproblemowo. Gdyby tylko rodzice aż tak się nie wtrącali…
Ale uparty charakter nie pozwalał jej wycofać się z podjętej decyzji. W rodzinie krążyła nawet historia, że jedna z prababć Wiktorii była zdeklarowaną rewolucjonistką. Kiedy rodzice narzekali na niepokorność córki, zawsze przypominali sobie tę opowieść.
Wiktoria znalazła pracę i wynajęła malutkie mieszkanko nieopodal Uniwersytetu Warszawskiego. Dopiero teraz przekonuje się, co to znaczy brakować pieniędzy. Wcześniej znała ten problem z rozmów w autobusie, narzekań znajomych rodziców czy telewizji, gdzie powtarzano brakuje na podstawowe rzeczy.
Czynsz pochłania przeważającą część raczej skromnej pensji, a przecież musi jeszcze kupić jedzenie, zapłacić za bilet miesięczny i inne wydatki. Hałaśliwe imprezy, o których tak marzyła, nagle zeszły na dalszy plan. Nieświadomie nauczyła się doceniać każdą zarobioną złotówkę i nawet przytyki rodziców nie wydają się już tak dotkliwe, jak kiedyś.
Wraca teraz z pracy do domu. Przed nią idą dwaj młodzi chłopacy, głośno plotkują i co chwilę rzucają głupie, wulgarne dowcipy. Wiktoria tylko kręci głową: co oni mają w głowie? Czy naprawdę żadnych sensownych myśli?
Na schodach opuszczonego sklepiku na rogu jak zwykle siedzi starsza kobieta. Wiktoria widuje ją tutaj często. Babcia czasem coś do siebie mamrocze, trudno zrozumieć co. U jej stóp stoi blaszana puszka, do której przechodnie od czasu do czasu wrzucają drobniaki. W epoce płatności kartą w portfelu rzadko kiedy zostaje parę monet czy zmięta banknot pięciozłotowy. Jednak Wiktoria stara się zawsze kilka groszy dla starszej pani zostawić. Sama nie wie dlaczego kiedyś nie zwracałaby na nią uwagi.
Trudno zresztą nazwać tę kobietę żebraczką. Zniszczone ubrania i puszka u nóg nie mogą ukryć jej wewnętrznej godności. Z wdzięcznością kiwa głową każdemu, kto zostawi trochę pieniędzy, i cierpliwie siedzi na szarych betonowych schodach.
Chłopacy, przechodząc obok, parsknęli pogardliwie. Jeden z nich kopnął puszkę; z łoskotem potoczyła się na bok, a drobne pieniądze rozsypały się po betonie.
Babcia z trudem wstała, zaczęła pochylać się, by zebrać monety. Palce jej drżą, ale uparcie kontynuuje to, co zaczęła.
Co wy robicie, barany! Wiktoria aż się zagotowała i pośpieszyła z pomocą.
Chłopacy zaśmiali się głośno, rzucili pod jej adresem coś bardzo nieprzyjemnego i odeszli.
Proszę, to pani pieniądze Wiktoria podaje kobiecie monetki. I jeszcze to wyciąga z portfela wcześniej przygotowaną dziesięciozłotówkę.
Dziękuję cicho odpowiada starsza pani i podnosi głowę. Oczy ma zaskakująco młode jak na twarz pokrytą zmarszczkami. Rozpoznałam cię. Zawsze tu coś wrzucasz.
Głaska zmiętą puszkę.
Zgnietli. Będę musiała znaleźć inną.
Ręce jej mocno się trzęsą. Wiktoria ma wrażenie, że kobieta źle się czuje.
Mieszka pani daleko? pyta.
Babcia kręci głową: Nie. Widzisz te bloki pięciopiętrowe? Tam, na podwórku.
To ja pani pomogę dojść wyciąga rękę. Chyba ciężko będzie pani samej.
Serce mnie dziś przygniotło, zdenerwowałam się kobieta z trudem wspiera się na ramieniu Wiktorii. Dzięki, długo cię nie zatrzymam.
W małym mieszkaniu na trzecim piętrze wita ich chmara kotów. Wiktorii aż brwi poszły do góry już się pogubiła w liczeniu.
Dwanaście starsza pani wyjaśnia, dojrzała jej zdziwienie. Nigdy nie sądziłam, że będę miała ich aż tyle.
Po co pani aż tyle zwierząt?
A to nie one mi, tylko ja im jestem potrzebna. Bez mnie nie przeżyją. Kapę i Lusię wyrzucili zimą na śmietnik w worku. Wynosiłam śmieci i usłyszałam ciche miauczenie Pusinkę odebrałam chłopakom z podwórka, a Romek przybłąkał się pod sklepem. Fenię z kociętami zabrałam z piwnicy, żeby ich nie otruli Myślisz, że zwariowałam?
Nie, broń Boże Wiktoria peszy się. Tylko to naprawdę dużo kotów. Trzeba je karmić
Dlatego siedzę na dworze potwierdza starsza pani.
Od tego czasu zaczęły się przyjaźnić. Dziwne to może, ale Wiktoria nie potrafi już żyć tak, jakby nic się nie wydarzyło. Do pani Ireny Maliszewskiej, bo tak nazywa się nowa znajoma, zagląda regularnie. Opowiedziała o jej kotach na swoim Facebooku. I ku jej zaskoczeniu, po kilku złośliwych komentarzach pojawiły się także pełne ciepła, wsparcia i propozycji pomocy. Z czasem było ich coraz więcej.
Córuś pyta z ostrożnością tata po co ci to wszystko? Nigdy nie byłaś fanatyczką zwierząt.
Tato, to nie o miłość do zwierząt tu chodzi Chociaż u nas w domu to się właściwie nie pojawiało. Nawet nie myślałam, że zgodzilibyście się na psa czy kota. Dlatego nie pytałam. A teraz sobie myślę: właściwie dlaczego nie?
Wiktoria na-moment milknie.
Pani Irena jest inna. Wiesz, ona mówi, że nie jej koty są potrzebne, tylko ona im. I tak jest, bez niej żaden by nie przeżył.
Co, wszystkie chcesz pozbierać? Mama wzdycha. Wiktoria, zobacz, ile ich jest.
Nie każdy potrafi je pozbierać wzdycha Wiktoria. Pewnie ja bym nie umiała. Ale pomóc, choć trochę, to nie takie trudne.
Nie takie trudne Mama rozkłada ręce. Przecież sama narzekałaś na brak pieniędzy, przyznając nam w wielu sprawach rację. A teraz oddajesz je obcej osobie. Nie sądzisz, że ta staruszka po prostu cię nabiera?
Mamo, nie wycofuję się z tego co mówiłam. Ale pani Irena nikogo nie oszukuje. Gdybym nie napisała o kotach na Facebooku, nikt by nawet nie wiedział, że one istnieją.
Wiktoria, ty jeszcze jesteś dzieckiem.
Nie jestem już dzieckiem. Mam własne zdanie. Nie zmuszam was do kochania tych kotów ani do pomagania im. Tak się po prostu ułożyło. Poznałam kogoś, kto żyje zupełnie inaczej.
To co, teraz napchasz się kotami i będziesz z nimi siedzieć? ojciec unosi głos. Kiedyś takie nazywano starymi pannami nie wyszły za mąż, to brały koty, żeby samotność zabić.
Nic nie będę napychać rzuca ostro Wiktoria. Chciałam jednego zabrać, żeby pani Maliszewska miała lżej, ale właścicielka mi nie pozwala. Moje podejście po prostu jest inne. Nie udawajcie, że jestem malutka albo naiwna. Już dawno dorosłam. Nie robię nic złego.
Ty nie wzdycha tata ale angażować się tak bardzo Szkoda nam ciebie, córciu.
Tato, nie żałuj mnie. Ja dobrze się trzymam.
Wiktoria regularnie odwiedza panią Irenę. Przez wpisy na Facebooku udaje jej się znaleźć dom dla czterech najmłodszych kotów właśnie tych, które mogły kiedyś zostać otrute w piwnicy. Ale osiem nadal żyje z panią Ireną. Większość z nich to już koci seniorzy, których nikt nie chce przygarnąć. Sama Irena nie wyobraża sobie życia bez swoich podopiecznych.
Wiktoria, jeśli coś mi się przydarzy, nie zostaw ich. Wiem, proszę o wiele, dziewczyno. Ale nie mam już nikogo bliższego niż ty.
Wiktoria długo wzbraniała się, by zapytać, czemu pani Irena żyje sama. Któregoś dnia usłyszała gorzko:
Mogłabym mieć wnuczkę, taką jak ty, ale los się inaczej ułożył.
I wtedy dowiedziała się, że jedyny syn pani Ireny rozwiódł się z żoną, bo nie mogli mieć dzieci, a potem tragicznie zginął podczas służby. Została sama z kotami. Nie potrafiła przejść obojętnie wobec czyjegoś nieszczęścia.
Pewnego dnia, jak zwykle, Wiktoria zagląda do pani Ireny. Nikt nie otwiera. Dzwoni do sąsiadki:
Dzień dobry! Nie widziała pani pani Ireny? Może wyszła?
To ty, Wiktoria? Nie, nie wychodziła. Źle się czuła rano. Poczekaj, mam klucz.
Wchodzą razem. Starsza pani leży spokojnie, jakby spała. Zmarszczki wygładziły się, a na twarzy zastygło zadowolenie. Koty kręcą się wokół i miauczą zdezorientowane.
Matko Boska, odeszła nasza Irena sąsiadka się żegna. Wiktoria zaczyna płakać; z czymś takim nie miała jeszcze do czynienia.
Co teraz? Co mam zrobić? powtarza bezradnie.
Wiktorio, zobacz, na stole jest dla ciebie kartka.
Wśród łez czyta starannie wyrysowane, koślawe litery. Pani Irena pozostawiła jej mieszkanie, prosząc, by nie porzucała mieszkających tam kotów.
Tylko ciebie mogę o to prosić, Wiktorio czyta, a łzy ciekną bez końca.
Wiktoria nie spodziewała się, ile pozna prawniczych niuansów w krótkim czasie. Pewnie ciężko byłoby jej sobie ze wszystkim poradzić, gdyby nie Szymon.
Z nim poznała się, gdy wrzuciła swój pierwszy post o kotach. Był wśród niewielu, którzy napisali jej coś miłego. Zaczęli rozmawiać, potem się spotykać. Rodzina Szymona była inna niż Wiktorii od zawsze mieszkali z czworonogami, chłopak pomagał w schroniskach i działał w sieci, żeby znaleźć domy kotom. Również dzięki niemu czterem kotom udało się znaleźć nowe rodziny.
Szymon studiuje prawo i teraz tak bardzo pomaga Wiktorii w tej trudnej sytuacji.
Wiki, ale z ciebie szczęściara! ucieszyła się przyjaciółka Lena. Masz własne mieszkanie! Poproś Szymona, niech zabierze te koty do schroniska i po sprawie!
Lena, ty chyba żartujesz. Ja obiecałam pani Irenie, że ich nie porzucę.
Ale ona już nie żyje. Nie zobaczy przecież, a mieszkanie jest twoje. Po co się męczysz? One mogą jeszcze długo żyć!
Wiesz, Lena, ile będą żyły, tyle będą. Ja nie mogę ich tak zostawić. Kobieta mi zaufała. Są takie przytulne.
Mówisz jak staruszka Lena się śmieje. Ojciec ci już powiedział, że zrobisz się starą panną. Pomyśl, ile ludzi do ciebie nie przyjdzie, póki masz ten zwierzyniec.
Przecież i tak nie mam chłopaka.
I nie będziesz mieć! Lena wywraca oczami. Ale to twoja decyzja, ja tego nie rozumiem.
Rodzice również nie podzielają jej entuzjazmu.
Mieszkanie to fajna sprawa mama krąży po pokoju ale to wszystko jakoś dziwaczne. Komuś obcemu zapisać majątek
Co cię dziwi? wzrusza ramionami tata. Babka była szalona. Namieszała dziewczynie w głowie. Teraz ma związane ręce.
Ale co w tym złego? wścieka się Wiktoria. Chciała dobrze.
Dla kotów, nie dla ciebie, głupia. Chciała mieć czyste sumienie, kiedy zbierała koty, nie myślała o konsekwencjach.
Wychodzi stamtąd załamana. Wszyscy są przeciwko niej, radzą wywalić koty na ulicę.
Wiki, poczekaj! Szymon dogania ją pod blokiem. Cześć! Właśnie do ciebie szedłem. Co się dzieje?
Ty też uważasz, że zwariowałam? pyta prosto z mostu.
Czemu? zdziwił się.
Przez koty. Wszyscy, rodzice, przyjaciółki, mówią, że przez przyjęcie spadku zmarnuję sobie życie. Że powinnam jak najszybciej wyrzucić je na dwór. Może jeszcze nie jest za późno oddać mieszkanie?
Oddać? Szymon patrzy na nią ciepło, bez ironii. Pani Irena zostawiła je tobie, bo wiedziała, że masz serce. Każdy inny już dawno by je wywalił lub, co gorsza, uśpił.
Nie potępiasz mnie?
Nie. Tak rzadko spotyka się ludzi z zasadami. Dobrze, że cię poznałem. Poza tym napisałem jeszcze raz o kociej historii pani Ireny, dostałem wiadomość od kobiety, która chce zabrać jeszcze dwa koty. Po to właśnie do ciebie idę.
Naprawdę? Tylko nie chciałabym, aby było im źle.
Przyjedzie, poznamy się, sprawdzimy, spokojnie…
Kiedy się pobrali, zamieszkały z nimi cztery z dwunastu kotów. Romka zabrała sąsiadka.
Od dawna mi się podobał, taki miziasty. Poza tym, zawsze można was poprosić o pomoc.
Jednego kota wzięli do siebie rodzice Szymona.
Mama z tatą są przyzwyczajeni. Szymon się śmieje Całe życie przynosiłem im zwierzaki z ulicy.
Kiedy Wiktoria wróciła z małym synkiem Kubą z oddziału noworodkowego, w korytarzu, ustawione w szeregu, czekały Kapa, Lusia, Pusinka i Fania.
Nianie w gotowości! śmieje się Szymon. A może raczej kotobabcie?
Dzień dobry, moje kochane futrzaki Wiktoria szepcze czule. Stęskniłyście się? Zaraz położę Kubusia spać i was wyprzytulam, moje kocie dziedzictwo!
