Neto Planował Wydalenie, Babcia Sprzedaje Mieszkanie bez Żalu

Kiedy wnuczka dowiedziała się, że jej wnuk planuje ją wyrzucić z mieszkania, nie wahała się i sprzedała je.
Dlaczego zaciągać kredyt, gdy można czekać na śmierć babci i po niej odziedziczyć jej mieszkanie? Tak myślał kuzyn mojego męża, Rui. Miał żonę Joannę i troje dzieci; cała rodzina żyła w nadziei na spadek. Nie chcieli zajmować się pożyczkami, woleli marzyć o dniu, kiedy mieszkanie babci stanie się ich własnością. Na razie zamieszkiwali mały mieszkanie rodziców Joanny dwupokojowy w Cascais, przy morzu i było jasne, że to ich przytłacza. Rui i Joana coraz częściej szeptali o rozwiązaniu problemu babci.
Jednak babcia, Dona Rosária, była prawdziwą perełką. W wieku siedemdziesięciu pięciu lat wciąż pełna energii, radości i nie narzekała na zdrowie. Jej dom w centrum Cascais zawsze tętnił życiem przyjaciół. Panowała nad smartfonem, uczęszczała na wystawy, do teatru, a nawet pozwalała na niewinny flirt na balach dla seniorów. Promieniowała światłem, a jej życie było przykładem, jak cieszyć się każdym dniem. Dla Rui i Joany nie była powodem do dumy była jedynie irytacją. Mieli już dość czekania.
Ich cierpliwość wyczerpała się. Postanowili, że Dona Rosária powinna przenieść mieszkanie na nazwisko Rui i przeprowadzić się do domu opieki. Nie ukrywali nawet intencji, twierdząc, że to będzie lepsze dla babci. Jednak Rosária nie zamierzała się poddać. Zdecydowanie odmówiła, co wywołało prawdziwy szturm. Rui wpadł w gniew, krzycząc, że jest egoistyczna i powinna myśleć o wnukach. Joana podsycała ogień, sugerując, że babcia już za długo żyje.
Gdy ja i mój mąż Tiago się o tym dowiedzieliśmy, byliśmy zdumieni. Dona Rosária od dawna marzyła o wyjeździe do Indii zobaczyć Tadż Mahal, poczuć zapach przypraw, zgubić się w uliczkach Goa. Zaproponowaliśmy, by zamieszkała z nami, wynajęła mieszkanie i odkładała pieniądze na podróż. Zgodziła się, a jej przestronny trzypokojowy w centrum miasta szybko zaczął przynosić dochód. Kiedy Rui i Joana to odkryli, wywołali ogromny skandal. Uważali, że mieszkanie należy do nich z prawem i żądali, by babcia pozwoliła im w nim mieszkać. Nawet oskarżyli Tiago o manipulowanie Rosárią w celach własnych. Rui posunął się tak daleko, że domagał się części czynszu, twierdząc, że to jego należny udział. Odrzuciliśmy ich żądania, i tym kończymy.
Joana zaczęła pojawiać się w naszym domu prawie codziennie. Czasem sama, innym razem z dziećmi, zawsze z banalnymi upominkami. Pytała, jak ma się babcia, lecz my widzieliśmy prawdziwy motyw ona i Rui wciąż liczyli, że Dona Rosária odejdzie i zostawi im spadek. Ich chciwość i brak wstydu były zdumiewające.
W międzyczasie Rosária zgromadziła wystarczająco pieniędzy i wyruszyła do Indii. Powróciła promienna, z walizką pełną opowieści i zdjęć. Sugerowaliśmy, by nie poprzestawała na tym: sprzedać mieszkanie i kontynuować podróże, zamieszkać z nami w podeszłym wieku, w spokoju i komforcie. Rozmyślała i podjęła ryzyko. Mieszkanie sprzedano za dobrą kwotę, a z uzyskanych środków kupiła przytulne studio na przedmieściach Cascais. Resztę zainwestowała w kolejne przygody.
Dona Rosária zwiedzała Hiszpanię, Austrię i Szwajcarię. W Szwajcarii, podczas rejsu po Jeziorze Genewskim, spotkała Francuza o imieniu Pierre. Ich romans wyglądał jak z filmów w wieku siedemdziesięciu pięciu lat poślubiła go! My i Tiago poleciliśmy do Francji na ślub, i było niesamowicie patrzeć, jak błyszczy w białej sukni, otoczona kwiatami i uśmiechami. Rosária zasłużyła na to szczęście. Pracowała całe życie, wychowała dzieci, wspierała wnuki a teraz wreszcie żyła dla siebie.
Kiedy Rui dowiedział się o sprzedaży mieszkania, oszalał. Żądał, by babcia przekazała mu studio, twierdząc, że ma już wystarczająco. Skąd miał zamieszkać pięć osób, pozostaje tajemnicą. My jednak nie przejmowaliśmy się już tym. Byliśmy szczęśliwi, że Dona Rosária odnalazła swoje miejsce w słońcu. Co do Rui i Joany ich historia przypomina, że gdy w grę wchodzi pieniądz, najbliżsi potrafią pokazać swoje prawdziwe oblicze.