Natrętna teściowa zachowywała się jak u siebie, aż w końcu odpłaciłem jej pięknym za nadobne.
Czasami wróg w domu to nie obcy, lecz uśmiechnięta teściowa z plastikowym pojemnikiem pełnym podejrzanych klopsików. Nazywam się Kasia, jestem zamężna od dwóch lat, i jak to mówią, wszystko układało się między mną a mężem świetnie dopóki jego matka nie zaczęła ogrzać naszego domu trochę za często. I z takim uporem, że nawet listonosz zaglądał rzadziej niż ona.
Przesortowywałam zapasy w kuchennej szafce, gdy nagle rozległ się dzwonek do drzwi. Otwieram. Oczywiście, kto by inny? Halina, moja teściowa.
Kasia, dzień dobry, przyniosłam wam klopsiki! Ze szczupaka! Świeżutkie! radośnie wyciąga plastikowy pojemnik.
Wzdycham. Mój mąż i ja od dzieciństwa nienawidzimy ryb. Mnie karmiono nimi na siłę, a on, syn rybaka, jadł ich tyle, że mało co nie wyrosły mu skrzela. Mówiliśmy o tym. Wielokrotnie. Ale teściowa udawała, że nic się nie stało.
Halina, my nie jemy ryb Pani wie.
Ale się tego nie wyrzuca! Zostawcie, może komuś podarujecie! tłumaczyła się.
Lecz nie chodziło tylko o te przeklęte klopsiki. Przychodziła coraz częściej. Bez zapowiedzi. Bez pukania. Wchodziła jak u siebie i zaczynała swoje inspekcje:
O, co to za ser? Nigdy takiego nie jadłam, wezmę kawałek. I trochę kiełbasy też, dokupisz sobie później. A tak w ogóle, przyniosłam wam rybę trzeba się dzielić!
Z każdą wizytą jej apetyt rósł. Pewnego dnia zjawiła się z koleżanką. Bez telefonu. Bez pytania.
Byłyśmy w aptece pomyślałyśmy, że wstąpimy się ogrzać. Zrobisz nam kawę?
Gdy ja stałam jak wryta w progu, ona już grzebała w lodówce, wyciągając konfitury, ser, ciastka, a jej przyjaciółka rozsiadała się wygodnie przy stole.
Czułam się w swoim domu jak intruz. Mąż tylko wzruszał ramionami to mama, jest miła. Miła? Widziałam, jak chowała naszego ananasa pod płaszcz. To nie była pomoc ani troska to była bezczelna okupacja.
Więc opracowałam plan. Delikatny, ale skuteczny. Następnego dnia z moją koleżanką Olą kupiłyśmy najostrzejsze sushi w całej dzielnicy i bez zapowiedzi pojawiłyśmy się u Haliny.
Dzień dobry, akurat byłyśmy w okolicy, pomyślałyśmy, że wpadniemy! Przyniosłyśmy wam sushi spróbujcie! uśmiechnęłam się, wręczając jej tackę.
Teściowa zbladła. Nienawidzi sushi. Raz spróbowała i od tamtej pory nazywa je surowymi szczurami na ryżu.
Rozgośćcie się, a ja zobaczę, co u was dobrego powiedziałam, idąc w stronę jej lodówki.
Wyjęłam kaszę gryczaną, sałatkę jarzynową, sernik wszystko wylądowało na stole. Ola już chichotała.
Halina, nie macie nic przeciwko? Przecież przyniosłam wam sushi, wymiana to przecież nic złego, prawda? dodałam z udawaną niewinnością.
Halina zastygła w bezruchu. Bez słów. Zrozumiała. Zrozumiała, jak to jest, gdy ktoś wpada bez zapowiedzi.
Wyszłyśmy, dziękując za gościnę i obiecując rychły powrót.
Od tamtej pory wszystko się zmieniło. Dzwoni teraz przed wizytą, przychodzi rzadko i dyskretnie. Przynosi nawet to, co naprawdę lubimy. Zero ryb. Czasami nie trzeba kłótni. Wystarczy pokazać im lustro.
