Natrętna teściowa wpadała do nas jak do siebie dopóki nie odpłaciłam jej pięknym za nadobne
Czasami wróg w domu to nie obcy, a uśmiechnięta teściowa z plastikowym pojemnikiem pełnym podejrzanych klopsików. Nazywam się Kinga, jestem zamężna od dwóch lat, i jak to mówią, między mną a mężem wszystko układało się idealnie aż do momentu, gdy jego matka zaczęła ogrzać nasz dom odrobinę zbyt często. Z takim uporem, że nawet listonosz zaglądał rzadziej niż ona.
Przebierałam właśnie produkty w kuchennej szafce, gdy nagle dzwonek do drzwi. Otwieram. Oczywiście, kto by inny? Halina, moja teściowa.
Kinga, witaj! Przyniosłam wam klopsiki! Ze szczupaka! Świeżutkie! wyciąga radośnie plastikowy pojemnik.
Wzdycham. Mój mąż i ja nienawidzimy ryb od dziecka. Mnie karmiono nimi na siłę, a on, syn rybaka, jadł ich tyle, że mało nie wyrosły mu skrzela. Mówiliśmy o tym. Wielokrotnie. Ale teściowa udawała, że nie rozumie.
Halina, my nie jemy ryb Wie pani o tym.
Ależ tego się nie wyrzuca! Zachowajcie, poczęstujecie kogoś! tłumaczyła się.
Lecz nie chodziło tylko o te przeklęte klopsiki. Przychodziła coraz częściej. Bez zapowiedzi. Bez pukania. Wchodziła jak u siebie i zaczynała inspekcję:
O, co to za ser? Nigdy nie jadłam, wezmę kawałek. I trochę kiełbasy też, dokupisz sobie później. Aha, przyniosłam wam rybę trzeba umieć się dzielić!
Z każdą wizytą jej apetyt rósł. Pewnego dnia zjawiła się z koleżanką. Bez telefonu. Bez pytania.
Byłyśmy w aptece pomyślałyśmy, że się ogrzejemy. Zrobisz nam kawę?
Gdy ja stałam jak wryta w progu, ona już grzebała w lodówce, wyciągając dżem, ser, ciastka, a jej przyjaciółka rozsiadała się wygodnie przy stole.
Czułam się w swoim domu jak intruz. Mąż tylko wzruszał ramionami to Mama, jest dobra. Dobra? Widziałam, jak chowa naszego ananasa pod płaszczem. To już nie była pomoc ani troska to była bezczelna okupacja.
Więc opracowałam plan. Delikatny, ale precyzyjny. Następnego dnia zabrałam koleżankę Olę, kupiłyśmy najostrzejsze sushi w mieście i bez zapowiedzi pojawiłyśmy się u Haliny.
Dzień dobry, byłyśmy w okolicy, pomyślałyśmy, że wpadniemy! Przyniosłyśmy sushi proszę spróbować! uśmiechałam się, wciskając jej talerz w ręce.
Teściowa zbladła. Nienawidzi sushi. Raz spróbowała i od tamtej pory nazywa je surowymi szczurami na ryżu.
Rozgośćcie się, a ja sprawdzę, co tu macie smacznego mówię, kierując się ku jej lodówce.
Wyciągam kaszę, sałatkę jarzynową, sernik wszystko ląduje na stole. Ola już chichocze.
Halina, nic się nie stanie, prawda? Przecież przyniosłyśmy sushi, wymiana to przecież nic złego? dodaję z udawaną niewinnością.
Halina zastygła w miejscu. Bez słowa. Zrozumiała. Zrozumiała, jak to jest, gdy ktoś narzuca się w twoim domu.
Wyszłyśmy, dziękując za gościnę i obiecując rychły powrót.
Od tamtej pory wszystko się zmieniło. Dzwoni teraz przed wizytą, pojawia się rzadko, dyskretnie. Przynosi nawet to, co naprawdę lubimy. Zero ryb. Czasami nie trzeba kłótni. Wystarczy pokazać im lustro.
