Natasza nie mogła uwierzyć w to, co ją spotkało. Jej mąż, jedyny i ukochany, którego uważała za swoją opokę, powiedział dziś: „Nie kocham cię”. Wstrząs był tak wielki, że zastygła w dziwnej pozie i tkwiła w niej, gdy on krzątał się po domu, pakując rzeczy i trzaskając kluczami. Tego jej jeszcze brakowało – przecież niedawno nagle zmarł jej tata, musiała, mimo własnego bólu, zatroszczyć się o osiwiałą mamę i młodszą siostrę – po ciężkim wypadku ta została inwalidką. Rodzina mieszkała w sąsiednim miasteczku. Syn rozpoczął pierwszą klasę. W czerwcu zamknięto jej zakład pracy. Straciła pracę. A teraz jeszcze mąż… Natasza objęła głowę rękami, usiadła przy stole i gorzko zapłakała. – Boże, co ja mam robić? Jak żyć? Ojej, Aleśka! Muszę biec po niego do szkoły! Obowiązki codzienne zmusiły ją do działania. – Mamusiu, płakałaś? – Nie, Aleśku, nie. – To po dziadku płaczesz? Mamo, jak mi go brakuje! – I mnie, synku. Ale musimy być silni. Dziadek zawsze taki był. U Boga jest mu teraz dobrze, nie przejmuj się! Zasłużył na odpoczynek, nigdy za życia nie odpoczywał. – A gdzie tata? – Tata? Pewnie w delegacji znowu. A jak w szkole? Trzeba żyć dalej. Nie kocha? Nic nie poradzisz. Na siłę miłości nie wymusisz. Coś przegapiła w tej codziennej krzątaninie. Podczas gdy Aleśka jadł obiad i bawił się żołnierzykami, Natasza zajrzała do komputerowej poczty, którą zostawił mąż. Nigdy wcześniej tego nie robiła. Zalogować się było łatwo, mąż nie zdążył skasować ostatnich wiadomości. Miłość na całego. A ona teraz niekochana. Dziesięć lat była „jasnym słoneczkiem”, po ośmiu latach walki o dziecko została „naszą mamusią”. Teraz wszystko się zmieniło. Trzeba jakoś się przyzwyczaić. Przede wszystkim znaleźć pracę. Nikogo nie obchodzi jej wyższe wykształcenie. Zasiłek dla bezrobotnych nie rozwiązuje żadnych problemów. Co się stało, dlaczego jej odpowiedzialny, porządny, troskliwy mąż nagle stał się obcy? Jedna myśl: po prostu oszalał. Wspólny dom, budowany cegła po cegle – nieukończony. Dobrze, że dach jest, i jedno pomieszczenie nadaje się do mieszkania. – Praca, jak bardzo cię potrzebuję! – Natasza chciała się rozpłakać, ale nie było czasu. Tak bardzo potrzebowała pracy! Szukała kilka dni – bez skutku! Syn w pierwszej klasie, samotność – szanse zmalały do minimum. Wieczorem zadzwonił jej chrzestny Roman: – Nataszko, wrócił twój? – Nie. – A na magazynierkę pójdziesz? – Mówisz poważnie? – Tak. Z przerwą. Mogłabyś odebrać krześniaka albo zapisać na świetlicę. Płaca 2,5 tysiąca. Mało, ale lepsze niż nic. Jutro przywieziemy wam ziemniaki z cebulą i kurę. – Romciu, mam przecież swoje kurki, karmią nas, jajka znoszą. – To niech karmią. Na mięso ich nie dawaj. – Dziękuję wam. Jak Galinka? – Daje radę, dzielna jest. On taki już zawsze był. Żona Galina przeszła ciężką operację, dostaje chemię, ale nigdy nie narzeka, jakby cały świat na nim się opierał, a on wszystko jakoś ogarnia. Natasza odetchnęła – jest szansa przetrwać. Dzięki Bogu, On nigdy nie zawodzi. Dzięki za chrzestnego. Praca okazała się prosta, znajdowały się minuty na płacz i zastanowienie się nad tym, co zaszło. Mijały dni, tygodnie, miesiące. Po roku Natasza poczuła, że znów ma ochotę jeść, spać, śmiać się, cieszyć się sukcesami syna. Ból po zdradzie męża odżywał, gdy przychodził po Aleśka na weekendy. Nie przeszkadzała, ich relacje nie mogły unieszczęśliwiać dziecka. Miała ochotę zapytać, czym zawiniła, ale wiedziała – chodzi o nagłą fascynację męża inną kobietą. Przypomniały jej się słowa z jakiegoś filmu: „Miłość – ona do pierwszego zakrętu, a potem zaczyna się życie.” Dla niej miłość i życie były nierozdzielne. A dla niego? Jesień tego roku jak przedłużenie lata – ciepła, zielone liście na drzewach, dziecięce głosy na podwórku, kolorowe astry i chryzantemy w ogródku. Tego dnia, gdy ujrzała wnikliwe spojrzenie Michała, nic się nie wyróżniało, może słońce grzało mocniej, muzyka z sąsiedzkiego okna brzmiała głośniej, a może po prostu nadszedł czas spotkać się samotnościom zgodnie z planem losu. – Dziewczyno, pani pozwoli pomóc. Nie powinno się tak przeciążać. – Przywykłam. – Niedobrze, gdy taka piękność przywyka do dźwigania ciężarów. – Wszystkim pięknościom pan pomaga? Dyżuruje pan pod sklepem? – A no, dyżuruję, dyżuruję, aż oczy wypatruję, nareszcie zobaczyłem piękną dziewczynę. Nie sposób było się nie zaśmiać. Śmiali się szczerze, do łez, po prostu radośnie. – Michał – przedstawił się, śmiech jeszcze tańczył w jego oczach. – Natasza. – „Nataszka, Nataszka, żona cudza” – zna pani taką piosenkę? – Nie. Ale ja nie jestem żoną. – Serio? To mi się poszczęściło! Spotkałem dziewczynę jak z marzeń i jest wolna. Wszyscy wokół oszaleli czy oślepli? – Widzę, że z humorem u pana dobrze. A ze sprawami poważnymi? – I tu w porządku. Nataszko, chodźmy dziś do kina, pogadamy. – Nie mogę. Muszę zaraz odebrać syna z świetlicy. – Nie wierzę własnym uszom. Ma pani syna?! Pani wygląda na dwadzieścia lat, jaka świetlica? – Mam 35. – Ja też. Ale o pani pomyślałem, że bardzo młoda. – A teraz? – No cóż, przemyślam to. Każdy facet marzy o synu. A pani tak po prostu mówi, że jest niezamężna, a gdzie tatuś? – Nie chcę o tym mówić teraz. – Rozumiem. Więcej nie pytam. To może w weekend, można i z synem na seans dla dzieci. – W weekend syn spotyka się z tatą. – Nataszko, nie chcę być dla pani ciężarem. Ale jeśli kiedyś pojawi się wolna chwila, proszę zadzwonić. Tu jest moja wizytówka – jestem lekarzem, hematologiem dziecięcym. – Nie ma poważniejszej pracy. – I czasu na szukanie pięknych kobiet. – Dobrze, Michał, zadzwonię – szczerze powiedziała Natasza. – Będę czekał. Jakże piękna była ta jesień! To był ich prezent. Miękkie promienie słońca, które zmuszały liście do nieprawdopodobnej palety barw. Ciepłe dni, które odsłoniły im wszystkie parki miasta. A jeszcze ich czułość, przerywająca ból przeszłości i kręcąca się w jesiennym tańcu pod tym niesamowitym liściopadem. Zbliżali się do siebie tak ostrożnie, że Natasza sama się dziwiła, jak bardzo ciągnie ją do tego niezwykłego mężczyzny. Prawie półtora miesiąca po pierwszym spotkaniu sama nieśmiało zaproponowała „herbatę”. – Nataszko, nie obraź się. Nie przyjdę do ciebie. Dla mnie to, co się dzieje, jest ważne, zadbam o to sam. Ufasz? W najbliższy weekend wyjechali do parku krajobrazowego, gdzie Michał wynajął domek przypominający mały zamek. W środku było schludnie i przytulnie, ale Natasza widziała tylko wielkie, brązowe oczy ukochanego i tonęła w nich, wtulona w jego ramiona. Nie wiedziała, że to, co najskrytsze między kobietą a mężczyzną, może być tak słodkie. – Michałku, gdzie ja jestem, co się ze mną dzieje? Mam wrażenie, że umieram. Tak cię kocham. Jak ja żyłam bez ciebie? Tak mi z tobą dobrze! – Jaka jesteś piękna! Jestem taki szczęśliwy! Po kolejnych dwóch miesiącach coraz trudniej było im się rozstawać. – Nataszko, wyjdź za mnie. – Michałku, mam dopiero rozwód pod koniec miesiąca. – I od razu ślub. Ze mną. Bo jeszcze mi kto dziewczynę odbierze. – Ale dziewczyna sama sobie panią, nie dla każdego. Ma ukochanego. Tylko, Michałku, bez ceremonii – po prostu się pobierzmy i zabierz mnie do tego zamku, gdzie od razu i na zawsze zostanę twoją żoną. – Dobrze, kochana, wszystko, jak powiesz. Roman i Galina byli jedynymi świadkami ich ślubu. Mama i siostra przysłały pełne entuzjazmu gratulacje. Wkrótce zamieszkali razem w wynajętym przez Michała dwupokojowym mieszkaniu, które wspólnie remontowali od podstaw, tworząc przytulne gniazdko. Michał szczególnie dbał o pokój dla Aleśka. Już dawno się poznali. Ale Aleś, dla którego mama i tata byli dwiema połówkami jabłka, nie chciał nawiązać kontaktu z Michałem. – Nataszko, nie bój się, sprawdźmy krew Aleśka. Coś jest nie tak, jest za blady. – Michałku, przesadzasz. On po prostu przeżywa. Było mu ciężko pogodzić się z naszym rozwodem, łudził się jeszcze, że to się nie stanie. Czytałam, że dla dziecka rozwód rodziców jest gorszy niż śmierć jednego z nich. – Masz rację, mądra kobieto. Sam jako dziecko przeżyłem to jak koniec świata. Ale krew zbadajmy, dobrze, maluchu? Tego dnia Michał wrócił do mieszkania z opuszczoną głową. Natasza od razu wiedziała – coś się stało. – Nataszko, tylko się nie przejmuj. Są zmiany w krwi Aleśka. Niestety intuicja mnie nie zawiodła. Jutro zabieram go do siebie do pracy. To było niesprawiedliwe. Jakby za szczęście trzeba było płacić właśnie tak – taką ceną. Białaczka. Straszne słowo! Zaczął się nowy etap życia. Natasza wzięła urlop bezpłatny, bo nie wyobrażała sobie, jak Aleśka miałby wytrzymać te wszystkie zastrzyki i kroplówki bez niej. Trzymała syna za rękę i mówiła: „Wytrzymaj, syneczku! Jesteś dzielny! Byłeś zawsze moim najlepszym przyjacielem! Nigdy się nie rozstawaliśmy i zawsze będziemy razem.” Kiedy już nie miała siły, Michał wysyłał ją na drzemkę i zostawał z Aleśkiem. Spać nie zawsze się udawało, częściej leżała, wpatrzona w sufit. Zadzwonił były mąż i zażądał wypisania jej z niedokończonego domu. – Synem się zajmę. On będzie do mnie przychodzić do mojego domu. – Lepiej byś go odwiedził. – Teraz nie mogę, wyjeżdżam w delegację. Po rozmowie Michał objął ją za ramię: – Nataszko, sami wszystkiego się dorobimy. Nie zawracaj sobie głowy przeszłością. – Szkoda mi jednak. Dobrze zarabiałam, wszystko inwestowałam w dom. Michałku, czy to ma dziś znaczenie? Jeśli chodzi o wypis… – A ty nie myśl o tym. Swoje myśli trzymaj przy Aleśku. Ja ogarnę. Zawsze marzyłem o rodzinie. Bóg to widzi. Nie odbierze mi was. – Michałku, jak wyniki badań? – Robimy wszystko, na razie źle. Natasza płakała po cichu. Nie można, żeby Aleśka się domyślił, że jest źle. – Panie Michale, co mi z tą krwią? – Wiesz, w naszej krwi są czerwone i białe stateczki. Twoje stateczki walczą. – Kto wygrywa? – Na razie białe. – A co będzie później? – Pomagaj czerwonym. – Mamo, zabierzcie mnie gdzieś. Jestem już taki zmęczony. – Nataszko, chciałem zaproponować to samo. Zabierzmy Aleśka do naszego zamku. Pogoda dobra, pójdziemy do lasu. Niech odpocznie. Wiosna ozdobiła ich zakątek kwitnącymi krzewami i drzewami. Trójka z nich spacerowała po lesie, cieszyli się każdym kwiatem i źdźbłem. Ale czasem Aleś wyglądał na zamyślonego i nieruchomiał nagle. – Co się stało, syneczku, źle ci? – Mamo, nie przeszkadzaj. Gram w morską bitwę. Krótki odpoczynek szybko się skończył. Syn odżył, na policzkach pojawiły się rumieńce. – Mamo, a gdzie tata? – W delegacji, synku. – Znowu? No dobrze. Po powrocie do szpitala znów pobrano próbki. Kierowniczka laboratorium przyszła sama. – Panie Michale, gdzie pan syna zabrał? – Tu, niedaleko, do parku. Co z krwią? – Wszystko dobrze, jest remisja. Ma ładną krew. Michał wbiegł do sali w podskokach. – Aleśku, co robiłeś? Lepiej ci, synku. Nie płacz, Nataszo. Zdrowieje. Co robiłeś, grzybie? – Tato, pamiętasz, powiedziałeś, że w mojej krwi są statki? W każdej bitwie wygrywałem czerwonymi.