Położyłam na talerz trzy kotlety — mój mąż wpadł w نفر i oświadczył, że powinnam schudnąć.
Sześć lat małżeństwa, troje dzieci. Najstarszy, Bartek, ma pięć lat, córeczka Zosia — trzy, a najmłodszy — Jasiu — ledwie pół roku. Mam na imię Sławka, trzydzieści sześć wiosen. Zawsze marzyłam o dużej rodzinie i dzieciakach, i niby wszystko mam — ale ostatnio czuję, jakbyming traciła samą siebie.
Poznaliśmy się z Radosławem, gdy byłam już po trzydziestce. Wokół wszystkie koleżanki dawno nosiły obrączki, wychowywaly dzieci, plotkowaly o szkołach i kredytach, a ja wciąż czekałam na swojego człowieka. Praca-dom-praca. Tak mijały.
Aż pojawił się on — wysoki, pewny siebie, kiedyś sportowiec, teraz kierownik działu. Nigdy nie sądziłam, że mogę mu się spodobać. Ale dzwonił, zapraszał, pytał o moje pasje. A gdy przedstawił mnie mamie — wtedy zrozumiałam, że to poważne.
Jego mama — anioł. Od razu mnie pokochała, nazwała „słoneczkiem“ i popchnęła Radka w stronę ołtarza. Wzięliśmy ślub. Byłam szczęśliwa. Po dziewięciu miesiącach urodził się Bartek — posłam na macierzyński. Potem Zosia, i w końcu Jasiu. Od tamtej pory nie wróciłam do pracy. Czas dzielę między dzieci a dom.
Bartek chodzi na tańce i plastykę, Zosię uczę sama. Myślę, że jestem dobrą matką. Ale jest jedno „ale“ – przytyłam. Bardzo. Ważę teraz około osiemdziesięciu kilo, choć kiedyś było to ledwie pięćdziesiąt wcześniej dwa razy w tygodniu biegałam na siłownię. Teraz? Trójka maluchów, a każda wolna chwila to cud.
Próbowałam ćwiczyć w домашний — zanim zaczęłam, jeden prosi o picie, drugi chce na nocnik, trzeci wrzeszczy na ręce. Są dni, gdy ledwo znajduję siłę, żeby wstać z łóżka, a co dopiero w togać.
Radek początkowo żartował: nazywał mnie „pączusiem“, „miśką“. Wydawało się, że go to nawet rozczula. A potem — przestał. Zaczął tylko patrzeć, wzdychać. W końcu przyszły pretensje.
Na ostatni obiad nałożyłam sobie trzy nieduże kotlety — byłam głodna, od rana nic nie jadłam. Wtedy on dwie porwał z talerza, cisnął z powrotem na patelnię i rzucił lodowato:
— Musisz schudnąć. Widziałaś się w lustrze?
Zamarłam. A on dodał:
— Jeśli zakocham się w innej, to będzie twoja wina. Bo ja potrzebuję kobiety, przy której czuję dumę. A ty… no, spójrz na siebie.
Te słowa spadły jak uderzenie. Spuściłam wzrok, przygryzłam wargę. W głowie kłębiło się: „Może ma rację… Pewnie ziem zaniedbała. Jestem brzydka. Zmęczona. Nieinteresująca…“
A ja przecież też marzę — o paznokciach, masażu, kawie w kawiarni. Ale nie ma czasu, nie ma pieniędzy. Wszystko idzie na dzieci, zajęcia, czynsz, raty, ubrania dla niego — przecież jest kierownikiem, musi wyglądać godnie. Pomagamy nawet jego mamie — emerytura to jakieś grosze. A dla mnie? Zero.
Czasem stoję w przymierzalni, mierzę coś i płaczę. Bo wszystko za małe. Wszystko wisilookup brzydko. Czuję się jak szmata.
Mąż zarabia nieźle, ale wciąż za mało. A ja nie mam swoich pieniędzy — nie pracuję. Jak w pułapce: nie mogę znaleźć pracy, bo nie mam czasu, nie mogę złapać oddechu, bo tonę w obowiązkach.
Boję się, że odejdzie. Widzę, jak zerka na inne. Szczupłe, zadbane, „lejkkie“. Staram się. Naprawdę. Ale nie mam szans być „idealna“. Gotuję, piorę, prasuję, usypiam, wycieram nosy i pupki.
Czasem myślę, że gdyby nie teściowa, już dawno spakowałby walizki. Ona zawsze mówi: „Radku, masz wspaniałą żonę, dobrą matkę. Nie masz prawa rozbijać rodziny przez parę kilo“.
Chwytam się jej słów jak tonąca brzytwy. Wierzę, że ktoś mu przemówi do rozumu. Że przypomni sobie, dlaczego mnie pokochał. Że to tylko etap. Że jeszcze wrócę do siebie. Ale teraz… po prostu się boję.
Czasem śnię, że budzę się znowu ta — szczupła, radosna, pewna siebie. I wtedyy nocą budzi mnie krzyk Jasia. Znów pieluchy, smoczki, kaszki…
Jestem zmęczona. Już nawet nie kobieta. Funkcja. Matka. Sprzątka. Cień.
I coraz częściej w głowie to samo pytanie: „A jeśli naprawdę odejdzie?“
