Dziennik, 15 maja
Leszku, może nie jedź w tę trasę? Serce mi się ściska… Naprawdę, poproś kogoś, żeby cię zastąpił — szepnęła Hania, starając się ukryć drżenie głosu.
— Ta praca to dobre pieniądze. A niedługo rodzisz, Haneczko. Wiesz, że każda złotówka jest teraz na wagę złota — odparł Leszek, mocno ściskając żonę i całując w czoła swoje rozbrykane bliźniaczki — Kasię i Olę.
Hania tylko skinęła głową. Serce pękało, ale rozum zgadzał się z mężem: ich budżet ledwo się trzymał. Ocierając łzy, długo patrzyła za odchodzącym mężem, szepcząc:
— Wracaj szybko… Będziemy czekać.
Drzwi się zamknęły. Hania wzięła się w garść: nakarmiła dziewczynki, wyszła z nimi na spacer. Dzień minął dziwnie spokojnie. Żadnych kaprysów, histerii — jakby nawet dzieci czuły, że coś wisi w powietrzu.
Codziennie o dwudziestej drugiej dzwonili do siebie, tak jak umówili. Hania opowiadała, jak córki za nim tęsknią, jak sama szyje na zamówienie. Leszek śmiał się przez telefon i obiecywał: „Jutro już będę w domu, kotku”.
Ale nigdy nie wrócił.
Jego ciężarówka zderzyła się z tir-em, który wjechał na przeciwległy pas. Wszystko stało się za szybko. Ani chwili na reakcję. Leszek zginął na miejscu.
Tej samej nocy zadzwonił telefon. Hania, jak przez mgłę, podniosła słuchawkę — i jej świat runął.
Z trudem dotarła do sąsiadki — cioci Wandy. Poprosiła, by zajęła się dziewczynkami. Sama osunęła się na progu. Lekarze ledwo zdążyli — cesarskie cięcie, trudna operacja.
Chłopczyk urodził się słaby, przedwcześnie. Brakowało mu ojcowskiej siły, a matce — męskiego oparcia.
Hania nazwała syna po mężu — Leszek. Po wyjściu ze szpitala przeliczyła oszczędności. Starczyłoby na kilka tygodni. Reszta — zobaczymy.
Życie stało się walką o przetrwanie. Sąsiadka, ciocia Wanda, pomagała, jak mogła. Bliskich nie miał nikt. Hania znów zaczęła szyć — najpierw dla znajomych, potem przez pocztę pantoflową znalazła klientki.
Dziewczynki poszły do drugiej klasy, mały Leszek — do przedszkola. Były jej nadzieją, kotwicą. Ale…
Kochała je bardziej. Syna… nie, nie nienawidziła — po prostu patrzenie na niego bolało. Coraz bardziej przypominał ojca. A za każdym razem, gdy na niego spojrzała, czuła: nie powstrzymała, nie uratowała…
Syn był cichy, dobry, troskliwy. Czytał, pomagał, nigdy nie narzekał.
Dziewczynkom kupowała sukienki, szyła ubranka dla lalek. Leszkowi przerabiała stare rzeczy.
— Biedny ty mój chłopcze… Z żywą matką sierotą jesteś — wzdychała często ciocia Wanda, patrząc, jak zmywa naczynia albo sprząta zabawki sióstr.
Czas leciał. Córki dorosły, wyszły za mąż, rozjechały się. Został tylko Leszek.
Skończył technikum, dostał pracę jako technik w cukierni w ich rodzinnym Łodzi. Hania zaczęła tracić wzrok — noce bez snu, nerwy, samotność zrobiły swoje.
Leszek opiekował się nią, jak umiał. Gotował, prał, prowadził ją za rękę alejkami parku. Coraz częściej szeptała:
— Wybacz mi, synku… Nie zasłużyłam na twoją miłość. Idź swoją drogą, jesteś młody…
On tylko się uśmiechał:
— Będzie wszystko, mamo. Będzie żona, dzieci. Będziesz miała wnuki.
I pewnego dnia przyszła. Nieśmiała, cicha Kinga.
— Mamo, Kinga u nas zamieszka. Nikogo nie ma. Sierota — cicho powiedział syn.
Trzy miesiące później wzięli ślub. Przyjechały córki, zięciowie, wnuki — cała rodzina. Hania była szczęśliwa, lecz coraz częściej uśmiechała się przez ból.
Diagnoza brzmiała jak wyrok — rak. Wiedziała, że czasu zostało niewiele.
Ale los dał jej jeszcze jedną radość — zdążyła zobaczyć pierwszego wnuka.
Odeszła spokojnie, z uśmiechem, trzymając za rękę tego, którego kiedyś nie potrafiła pokochać.
Najmłodszy syn… jedyny… najbliższy…
