Najlepsze kochanki to żony, które dawno już zostały skreślone
Od zawsze sądziłem, że z żoną po prostu mi się nie poszczęściło. Zimna była. A przecież kiedyś jeszcze normalna Teraz już brak tej iskry, co kiedyś sprawiała, że wracałem do domu wcześniej niż musiałem.
Nie powiem, ogólnie wszystko było w porządku: w domu czysto, zupa zawsze ugotowana, dziecko na tyle dorosłe, że samo dostało się na studia i wyjechało do Krakowa. Ale to wszystko jakby na autopilocie, bez dawnego polotu z czasów czerwonych koronkowych majtek. Żona po cichu i niezauważalnie przeniosła się z ligi kobiety fatalnej do ligi uroczy domowy hipopotam, a ja z tym się pogodziłem.
Nie czułem już żadnej zazdrości. A o kogo tu być zazdrosnym? O koleżanki z pracy? O kasjerkę z Biedronki? Te stabilne 75 kg spokoju nie wzbudzało już we mnie żadnych podejrzeń.
Dlatego to, co kiedyś robiłem ostrożnie i po kryjomu, teraz działo się niemal jawnie. Portal randkowy tak tylko, żeby zobaczyć co dają, rozmowy dla podbudowania samooceny, wyjścia z kumplami no przecież facet też musi odpocząć.
Żona parę razy coś zauważyła, coś podejrzewała, pokrzyczała, potem ucichła. Uznałem to za kapitulację: zrozumiała swoje miejsce.
I właśnie wtedy nadarzyła się idealna okazja, by poczuć się jak wolny człowiek. Żona miała wyjazd służbowy. Cieszyłem się jak dziecko: wreszcie można się rozluźnić naprawdę.
Już zawczasu wyobrażałem sobie, jak będę pisał, poznawał, zapraszał kogoś na kawę, a może i nie tylko na kawę. Życie nabrało nowych barw.
Rzeczywistość okazała się dużo bardziej skromna niż oczekiwania. Na portalu randkowym wysłałem prawie sto wiadomości, odpowiedziało dziesięć osób, rozmowa rozwinęła się z czterema. Jedna zaraz zaczęła mi opowiadać o cudownych transakcjach na kryptowalutach, druga była botem, dwie pozostałe po paru wymianach zniknęły bez śladu. Zdziwieniem odkryłem, że wolny, prawie rozwiedziony mężczyzna z własnym mieszkaniem i stałą pensją nie jest wcale takim kąskiem, jak mi się to wydawało.
Podczas jednego z wieczorów, czyszcząc historię przeglądarki z tropów swojej internetowej aktywności, przypadkiem natknąłem się na coś dziwnego związanego z wyjazdem żony. Im bardziej drążyłem temat, tym gorzej się czułem.
Wyjazd służbowy był prawdziwy. Ale mały szczegół: w tej delegacji żona miała współtowarzysza podróży, młodego kochanka, lat dwadzieścia siedem. I nie tylko jechał z nią wszystko było na jej koszt. Bilety, hotel, kolacje w restauracjach całość opłaciła ta cicha, nudna i zimna żona.
Najpierw nie uwierzyłem. Potem uwierzyłem i wpadłem w furię. Okazało się, że podczas gdy leniwie przeglądałem profile w poszukiwaniu przygód, mój uroczy domowy hipopotam żył pełnią życia, takim, o jakim sam tylko marzyłem.
Awantura była ogromna. Wzajemne pretensje, narzekania i długie rozmowy.
Większość facetów doradziłaby wyrzucić taką żonę na mróz. Ale nikogo nikt nie wyrzucił. Pokrzyczeliśmy, popłakaliśmy, pogadaliśmy i nagle okazało się, że razem jest nam jednak wygodniej niż osobno.
Ciekawostką jest, że zacząłem patrzeć na żonę zupełnie inaczej. Nie jak na element wyposażenia mieszkania, ale jak na kobietę, która ma swoje pragnienia i fantazje. I która, o dziwo, potrafi być pożądana tylko nie przeze mnie.
Nie polecam nikomu takich eksperymentów jako recepty na szczęście małżeńskie. Najczęściej kończą się rozwodami, łzami i straconymi nerwami. Ale ta historia uczy mnie jednej rzeczy: te zimne żony zwykle wcale nie są chłodne. Są po prostu zmęczone. Przytłoczone rutyną, obojętnością i tym, że nikt już nie widzi w nich kobiet.
Czasem wystarczy naprawdę niewiele żeby nagle odkryć, że w domu mieszka wcale nie hipopotam, ale bardzo gorąca kobieta. Tylko gorąca dla kogoś innego, kto potrafi dostrzec ten ogień. Dziś wiem, że nigdy nie wolno przestać doceniać własnej żony.
