Klucz zgrzytnął w zamku, a Kornelia, starając się nie hałasować, wślizgnęła się do mieszkania. W przedpokoju panował mrok, tylko z kuchni sączyła się wąska smuga światła. Rodzice znowu nie spali, choć zegar dawno przekroczył północ. Ostatnio stało się to rutyną długie nocne rozmowy za zamkniętymi drzwiami. Zwykle ciche, ale czasem przechodzące w stłumione sprzeczki.
Kornelia zdjęła buty, postawiła torbę z laptopem na komodzie i przemknęła korytarzem do swojego pokoju. Nie chciała tłumaczyć, dlaczego się spóźniła, choć powód był ważny projekt w pracy nie chciał się złożyć, a deadline wisiał nad głową.
Przez ścianę dobiegały stłumione głosy.
Nie, Wiesiu, ja tak dłużej nie mogę mama mówiła cicho, ale w jej głosie słychać było wyraźne rozdrażnienie. Obiecywałeś jeszcze w zeszłym miesiącu.
Krysia, zrozum, teraz nie jest dobry moment ojciec, najwyraźniej, znów się tłumaczył.
Kornelia ciężko westchnęła. Ostatnio rodzice nieustannie o coś się spierali, ale przy niej udawali, że wszystko gra. Oczywiście, mieli już po pięćdziesiątce, ona dawno dorosła, ale i tak było nieprzyjemnie uświadamiać sobie, że w ich związku coś się psuje.
Rozebrała się, umyła i wskoczyła pod kołdrę, ale sen nie nadchodził. Myśli krążyły wokół tego samego. Brat Kornelii, Bartek, mieszkał osobno, w innym mieście, i rzadko przyjeżdżał. Jeśli rodzice zdecydują się na rozwód kto z kim zostanie? Komu przypadnie mieszkanie? I dlaczego ukrywają swoje problemy?
Głosy za ścianą nie milkły. Kornelia sięgnęła do szuflady i namacała słuchawki chciała zagłuszyć cudze sekrety muzyką. Dłoń zahaczyła o telefon, który upadł na dywan. Podnosząc go, przypadkiem otworzyła dyktafon. Palec zawisł nad ekranem.
A może nagrać ich rozmowę? Tylko po to, żeby wiedzieć, co się dzieje, zamiast zgadywać. Przecież jeśli zapyta wprost, na pewno odbiorą to zdawkowo, powiedzą, że wszystko w porządku.
Sumienie ukłuło ją nieprzyjemnym chłodem. Podsłuchiwać nieładnie, a już tym bardziej nagrywać. Ale z drugiej strony to jej rodzice, jej rodzina. Ma prawo wiedzieć, jeśli dzieje się coś poważnego.
Zdecydowana, Kornelia włączyła dyktafon, położyła telefon na komodzie bliżej ściany i przykryła się kołdrą z głową.
Rano, szykując się do pracy, zauważyła, że zarówno ojciec, jak i matka wyglądali na niewyspanych. Przy śniadaniu prawie nie rozmawiali, tylko wymieniali zdawkowe zdania.
Wróciłaś wczoraj późno zauważyła mama, nalewając herbatę. Znowu zostałaś w pracy?
Tak, kończyliśmy projekt skinęła Kornelia. A wy czemu nie spaliście?
Tak tylko, oglądaliśmy film machnęła ręką mama, ale nawet nie spojrzała na córkę.
Ojciec wbił wzrok w gazetę i udawał, że jest pochłonięty artykułem.
Dzisiaj nie czekaj na mnie na obiad powiedział, nie podnosząc oczu. Spotkanie z klientami, może się przedłużyć.
Mama zacisnęła usta, ale milczała.
Całą drogę do biura Kornelia walczyła z pokusą odsłuchania nocnej rozmowy. Ale w tramwaju było zbyt tłoczno, i jakoś wstyd. Postanowiła zostawić to na wieczór.
Dzień ciągnął się w nieskończoność. W końcu, wróciwszy do domu, Kornelia odkryła, że mamy nie ma karteczka informowała, że wyszła do koleżanki i wróci późno. Ojciec, zgodnie z zapowiedzią, został w pracy. Idealny moment.
Wgramoliwszy się z nogami na kanapę i otulona kocem, Kornelia wcisnęła przycisk odtwarzania.
Najpierw słychać było tylko urywki zdań, potem nagranie stało się wyraźniejsze.
powiemy Kornelii? głos ojca brzmiał zatroskany.
Nie wiem westchnęła mama. Boję się, że nie zrozumie. W końcu tyle lat minęło.
Ale ma prawo wiedzieć.
Oczywiście, ale jak wytłumaczyć, dlaczego tak długo milczeliśmy?
Kornelia zamarła. O co im chodzi? Jaką prawdę przed nią ukrywają?
A pamiętasz, jak to się zaczęło? nagle zapytał ojciec, i w jego głosie zadrgał uśmiech.
Jakżeby nie zaśmiała się mama. Myślałam, że to na chwilę, a okazało się na całe życie.
Ale jakie życie nam wyszło prychnął ojciec. Chociaż czasem było ciężko.
Zwłaszcza gdy pojawiła się Kornelia.
Serce dziewczyny ścisnęło się. Co znaczy zwłaszcza? Była niechcianym dzieckiem? A może chodzi o coś innego?
Ale daliśmy radę ciągnął ojciec. I wyrosła na wspaniałą dziewczynę.
Tak w głosie mamy brzmiała duma, i Kornelia trochę się rozluźniła. Tylko teraz musimy zdecydować, co dalej. Mam dość tego podwójnego życia, Wiesiu.
Podwójnego życia? Kornelii zrobiło się zimno. Czyżby któryś z nich miał romans? Albo oboje się zdradzają? Na tę myśl zrobiło się jej niedobrze.
Krysia, poczekajmy jednak na przyjazd Bartka. Wszystko omówimy razem, całą rodziną.
Dobrze zgodziła się mama. Ale potem żadnych odwlekań. Albo wszystko zmieniamy, albo sama nie wiem.
Nagranie się urwało najwyraźniej rodzice wyszli z kuchni albo telefon przestał nagrywać.
Kornelia siedziała jak ogłuszona. Co się dzieje z jej rodziną? Jakie podwójne życie wiodą rodzice? Dlaczego chcą poczekać na brata, żeby coś jej wyjaśnić?
Tysiące pytań i zero odpowiedzi. Nagrać kolejną rozmowę? Ale to byłoby już za dużo. I w ogóle, wstyd, że uległa tej chęci. Nie, lepiej porozmawiać z Bartkiem. Jest starszy, może wie więcej. Albo z ciocią Basią, siostrą mamy zawsze była z Kornelią szczera.
Postanowione: jutro zadzwoni do Bartka, a w weekend pojedzie do cioci Basi.
Brat nie odbierał telefonu cały dzień, odezwał się dopiero wieczorem.
Kornelka, cześć! Przepraszam, byłem na budowie, telefon zostawiłem w aucie jego głos brzmiał jak zwykle energicznie.
Bartek, kiedy przyjeżdżasz? bez wstępu spytała Kornelia.
W ten weekend miałem zamiar,
