Nagle zachorowała pani Jadwiga Leonidowna. Żadna z jej córek nie odwiedziła matki, gdy była przykuta do łóżka. Opiekowała się nią jedynie wnuczka Agnieszka. Córki pojawiły się dopiero przed Wielkanocą. Jak zwykle po wiejskie przysmaki, które mama starannie przygotowała! Jadwiga Leonidowna wyszła do furtki, żeby je powitać.
Czego tu przyjechałyście? powiedziała lodowato.
Starsza córka Danuta stanęła jak wryta ze zdziwienia.
Mamo, co ty mówisz?! wykrztusiła.
Nic. Koniec, dziewczyny! Wszystkie gospodarstwo sprzedałam…
Jak to?! A my?! córki nie rozumiały, co się dzieje.
Życie w Słoninowie było nudne i monotonne. Dlatego każda, choćby najmniejsza odmiana, stawała się ważnym wydarzeniem.
Ale pojawienie się w wiosce Agnieszki, wnuczki byłej kierowniczki sklepu spożywczego, wywołało niemałą sensację.
Szeptano, że szczególnie wrażliwe panie aż wzdychały na jej widok.
Ojej, ta Agnieszka! mówiły miejscowe. Zdolna dziewczyna! Wszystkim nosa utarła! Niech jej zazdroszczą!
I rzeczywiście większość wiejskiej elity ze złością patrzyła, jak Agnieszka jeździ lśniącą, nowoczesną terenówką po rodzinnych drogach.
Cała ludność Słoninowa ustawiła się prawie w kolejce, żeby zobaczyć tę pamiętną chwilę.
Starsi ukradkiem ocierali łzy wzruszenia chusteczkami.
Czy to naprawdę możliwe? Jak z bajki o Kopciuszku!
Nic dziwnego, wszak do Agnieszki już od dziecka przylgnęła ksywka Kopciuszek.
Teraz miała pełne prawo patrzeć z pobłażaniem na tych, którzy wcześniej jawnie z niej szydzili.
Zauważyła miejscowego muzyka, pana Pawła, i przyjaźnie pomachała przez otwarte okno samochodu.
Panie Pawle, jak zdrowie?
Wszystko dobrze, Agnieszko! Wpadnij do nas na próbę do domu kultury!
Na pewno zajrzę!
Samochód zniknął za zakrętem, a zgromadzeni powoli rozchodzili się do swoich domów. Paweł z zadowoleniem mruknął pod nosem:
Dobra dziewczyna! Osiągnęła, co chciała! Teraz może kolej na naszych lekarzy.
Staruszka Genowefa zapytała:
A co oni mają do tego?
Ano, babo, dziś wiele osób będzie zielonych z zazdrości! Masz słabość na żabę, słyszałaś pewnie?
Genowefa tylko machnęła ręką i zaczęła się żegnać, po czym szybko skierowała się do swojego domu.
Paweł nie gniewał się o takie drobnostki, bo babcia nic złego nie miała na myśli.
Westchnął i z poczuciem spełnionego obowiązku usiadł na ławce obok remizy. Powrót Agnieszki poruszył w nim rozmaite wspomnienia…
W życiu Agnieszki miejscowy muzyk odegrał, można rzec, kluczową rolę dosłownie i w przenośni.
Dziewczynka wcześnie została sierotą, matka zmarła, a ojciec odszedł dużo wcześniej.
Żadne z licznej rodziny nie chciało dodatkowych kłopotów, więc Agnieszka przez prawie dwa lata mieszkała w domu dziecka.
Potem jednak coś ścisnęło serce Jadwidze Leonidownie zabrała do siebie wnuczkę.
W wiosce chwalono jej postawę. Szefowa sklepu jeszcze wtedy pracowała, a jej przełożona z dumą przedstawiała ją jako przykład dla innych.
Gdyby wszyscy byli tacy jak Jadwiga Leonidowna!
Zawsze jednak znalazł się ktoś, kto doszukiwał się drugiego dna.
Teraz za opiekę płacą niezłą zapomogę, więc dobra babcia postanowiła skorzystać. Naprawdę wierzycie, że ma choć odrobinę dobroci w sercu? Ostra kobieta z niej!
Reputacja ekspedientki sklepu nie była nieskazitelna.
Zdarzało jej się oszukiwać klientów, a ci milczeli, bo nie warto wynosić brudów z domu.
Słynęła też z niekończących się utarczek z sąsiadami.
Sympatia należała tylko do dwóch córek i syna. Syn był lekarzem w powiatowym szpitalu, córki żyły w Warszawie.
Wszyscy troje wizytowali mamę regularnie, ale tylko po to, by uzupełnić zapasy żywności.
Pod tym względem Jadwiga była niezrównana. Jej gospodarka mogłaby zawstydzić niejednego rolnika!
Trzymała dziesiątki kaczek i kur, w szopie kwaśno kwiczały prosiaczki, a kozy toczyły boje o swoją dzienną porcję paszy.
Aby wyżywić to wszystko, zaradna kobieta uprawiała dwa hektary ziemi.
Samotnej, choć nie drobnej kobiecie, ciężko było to wszystko ogarnąć, a lata już swoje robiły. Wynajęcie kogoś było drogie, więc pomyślała o wnuczce.
O swoim pomyśle opowiedziała w przerwie obiadowej Zofii, przyjaciółce jeszcze z czasów szkolnych.
Zabiorę Agnieszkę, po co ma się tułać po domach dziecka? Ludzie i tak na mnie krzywo patrzą, że oddałam wnuczkę.
Zofia, uzależniona od Jadwigi, pracowała zresztą w tym samym sklepie.
Dobrze mówisz, Jadwigo! Ja też coś takiego słyszałam. Dziewczyna już dorosła, pomoże ci w gospodarstwie.
Zośka, to ty mnie natchnęłaś! Kiedy jestem w pracy, Agnieszka zaopiekuje się wszystkim.
A szkoła? Jadwiga, dzieci dzisiaj mają tyle nauki! Moje wnuki siedzą nad lekcjami do północy! A jeszcze kółka, sekcje, zajęcia dodatkowe…
Obejdzie się bez kółek! Sama jej nagrodą będzie dach nad głową i ciepły posiłek.
Mała Agnieszka była szczęśliwa. Chętnie wykonywała każde babcine polecenie, przez co wkrótce ludzie zaczęli nazywać ją Kopciuszkiem.
Większość miejscowych ganiła Jadwigę za takie traktowanie. Z czasem nawet kobiety zaczęły wprost jej wygarniać prawdę.
Leonidowno! Opanuj się! Na Agnieszkę patrzeć bez łez nie można, taka chuda, jak trzcina! Co z ciebie za babcia?
Odpierała zarzuty chłodno.
Nie wasza sprawa! Patrzcie lepiej, co u was się dzieje! Moja wnuczka sama garnie się do pracy! Pójdzie potem do technikum weterynaryjnego.
Jadwiga Leonidowna miała już zaplanowane całe życie dziewczynki. Może wszystko poszłoby według jej planu, gdyby nie przypadek.
Do domu kultury pewnego dnia przyszła nowa instruktorka Marta, świeżo po szkole artystycznej, przyjechała pracować na wieś.
W ciągu kilku dni obeszła całą wieś, szukając talentów. Pawła nie musiała szukać sam zgłosił chęć pomocy.
Pani Marto, jakbym miał nowy instrument, gotów byłbym na niejedno poświęcenie! Kiedyś to w polu graliśmy dla traktorzystów!
Już następnego dnia Marta zaprosiła go do współpracy:
Spróbujmy, panie Pawle! Instrument stary, ale działa!
Dobrze!
Paweł wziął akordeon i zaraz poleciała wesoła melodia.
Szybko zebrał zespół śpiewaczki, ale brakowało najważniejszej osoby solistki. O swoim kłopocie doniósł Marcie.
Pani Marto, zespół bez solistki to jak zupa bez kapusty! Gdzie znaleźć młodą, zdolną osobę?
Instruktorka chwilę myślała, potem się uśmiechnęła.
Wiem, gdzie jej szukać! Chodźmy! Zabierz instrument!
Przesłuchania w szkole były nie lada wydarzeniem. Młodzi ustawili się w kolejce, ściskając w rękach kartki z tekstami. Do przesłuchania nauczycielka zgłosiła też Agnieszkę.
Agnieszko, nie wierć się! Wiem, że dobrze śpiewasz!
Pani Anastazjo! Nie mogę teraz, muszę do domu, babcia się pogniewa!
Obiecuję, że nie! Porozmawiam z babcią! Pomyśl, to twoja szansa jak wygrana na loterii!
Dziewczyna spojrzała na nauczycielkę z obawą, ale i nadzieją.
No dobrze, spróbuję! Oby szybko…
Agnieszka zaśpiewała, co umiała jej audytorium stanowiły dotąd tylko świnki i kozy, a podczas pracy w polu słuchały ją ptaki.
W repertuarze trzynastolatki były i ludowe, i rozrywkowe piosenki, wszystko jednak płynęło prosto z serca.
Marta nie mogła się powstrzymać:
Skarb! Jak ona czysto śpiewa ani jednego fałszu!
I to był przełom! Po rozmowie nauczycieli z seniorą Jadwiga musiała odpuścić jej trochę obowiązków.
Babcię martwiło, że wnuczka może jej zacząć wywyższać się. Powiedziała to Zofii.
To co, mam ją tylko karmić za nic? Teraz ją będą wszędzie wozić, a ja z głodową emeryturą sobie radź?
Ale przecież dostajesz zasiłek na wnuczkę!
Co mi po zasiłku? A ubrania, a buty? Myślałam, że latem trochę popracuje przy gospodarstwie, zarobi coś! Co mi da ta zabawa w śpiewanie?
Zosia tylko rozmarzonym spojrzeniem wpatrywała się w ścianę.
Ty narzekasz, Jadwigiu, ale zobaczysz za dziesięć lat Agnieszka będzie gwiazdą, w telewizji ją pokażą, zdjęcia będą w gazetach!
A co mi po tym? Dziećmi się muszę zajmować, gospodarstwo prowadzić, nie mam komu pomagać!
Zofia spojrzała na Jadwigę, jakby pierwszy raz ją widziała.
Ludzie mają rację: jesteś jak ta macocha z bajki o Kopciuszku! Popatrz na nią! Zmęczona każdego dnia!
Po tej rozmowie ich wieloletnia przyjaźń popękała, a Jadwiga straciła jedyną sojuszniczkę.
Sukces młodej artystki rozwinął się błyskawicznie. Z zespołem objechała całe powiatowe wsie, umilała swoimi piosenkami pracę rolnikom i dojarkom.
Na wojewódzkim konkursie także odniosła triumf. Niespodziewana, choć lokalna, sława nie przewróciła jej jednak w głowie.
Wciąż troskliwie dbała o babcię, a gdy ta ciężko zachorowała nie opuszczała jej nawet na chwilę.
Żadna z córek nie odważyła się wtedy odwiedzić matki. Zjawiły się, jak zwykle, przed świętami wielkanocnymi. Jak zawsze po wiejskie frykasy!
Jadwiga Leonidowna wyszła na podwórze, by je powitać.
Po co przyszłyście? odezwała się chłodno.
Danuta była głęboko zaszokowana.
Mamo, co się dzieje?! zapytała z przejęciem.
Nic się nie dzieje. Wszystko sprzedałam, całe gospodarstwo…
Jak to, a my?! córki zaniemówiły.
Idźcie do sklepu i sobie kupcie, co potrzebujecie! Ja nie mam już siły na to wszystko.
A Agnieszka? Co z nią?
Wtedy Jadwiga nie wytrzymała:
Agnieszka nie jest służącą, nie musi na was pracować! Gdy byłam chora, nie przyszłyście nawet raz! Tylko wtedy się zjawiają, jak coś potrzebują. Koniec z tym! Ja też chcę choć trochę godnie się zestarzeć!
A Agnieszka… Niech się uczy, może istotnie zostanie artystką!
Córki odjechały z niczym, a Jadwiga poszła do Zofii.
Dziękuję ci, Zosiu, że otworzyłaś mi oczy! Mało brakowało, a zniszczyłabym życie wnuczce. Pomóż teraz sprzedać mięso!
Jakie mięso, Jadwigo?!
Wszystko sprzedaję. Zostawiłam sobie tylko jedną kozę!
I słusznie! A córki?
Nic już do nich nie mam, mogą liczyć tylko na siebie…
Agnieszka przez wiele lat nie bywała w Słoninowie. Dzwoniła jednak stale do babci, przesyłała pieniądze. Ciągłe koncerty, praca na uczelni zabierały cały jej czas. Dopiero po latach udało się wyrwać tydzień by odwiedzić rodzinne strony.
Na tylnym siedzeniu rozległ się szelest potem odezwał się zaspany głos syna, Szymona:
Mamo, kiedy będziemy u babci?
Synku, już przyjechaliśmy! Popatrz babcia już na nas czeka!
Jadwiga, mimo wieku, trzymała się świetnie. Podniosła prawnuka na ręce i zaczęła obsypywać pocałunkami.
Mój ty kochany! Myślałam, że nie doczekam tego dnia!
Agnieszkę przytuliła bardziej powściągliwie, by nie zepsuć fryzury.
W telewizji oglądałam wasz koncert i powiem ci, że byłaś najpiękniejsza!
Agnieszka uśmiechnęła się i uściskała babcię.
Przesadzasz. Jestem zwykłą osobą, po prostu trochę śpiewam!
Żadnych kompleksów, ty jesteś prawdziwą artystką!
Gdyby nie ty i wujek Paweł, nic by ze mnie nie było. Do końca życia byłabym tylko Kopciuszkiem…
W bajce to wróżka odmienia los, ale ty własnymi rękami stworzyłaś przyszłość…
Agnieszka odruchowo schowała ręce, z których kiedyś nie schodziły odciski. Babcia zauważyła ten gest, ukryła twarz na ramieniu wnuczki i popłakała się, przepraszając. Ale wnuczka już dawno nie trzymała urazy.
Najważniejsze było to, że na świecie miała kogoś bliskiego, o kogo chciała i mogła dbać…
