Kiedy żegnałem się z bratem na dworcu w Warszawie, mama była bardzo wzruszona i zmartwiona, obawiając się, że to może być ostatni raz, kiedy się widzą w tym życiu, zważywszy na jej wiek. Chciałem zobaczyć brata i siostrę po raz ostatni, więc wyruszyłem w podróż. Najpierw odwiedziłem wujka, a potem czekała mnie wizyta u cioci. Wujek żartował z mojej przyszłej wesela, które miało odbyć się za sześć miesięcy, a ja zaprosiłem go półżartem. Ostrzegał mnie, żebym uważał, bo miał charakterystyczny znak na ramieniu Pogoda była piękna.
Po przyjeździe ciocia Jadwiga i jej mąż przyjęli mnie serdecznie. Następnego ranka razem z moją najmłodszą kuzynką, Małgorzatą, postanowiliśmy cieszyć się słońcem nad Bałtykiem. Po kąpieli wróciliśmy na obiad do domu. Małgorzata była trochę zmęczona, ale szybko przekonała mnie, żeby ponownie odwiedzić plażę, a potem pójść na film. Gdy opuszczaliśmy wodę, podeszło do nas dwóch młodych mężczyzn i zapytali, jak dostać się na ulicę Grottgera. Małgorzata wytłumaczyła im drogę, a drugi chłopak patrzył na mnie bacznie i spytał: Przepraszam, czy masz na imię Zuzanna?
Zaskoczony tym pytaniem, uniosłem brwi, a on szybko dodał: Mieszkasz w Warszawie i masz przyjaciółkę Joannę. Ona jest moją siostrą. Widziałem twoje zdjęcia w jej albumie i chciałem dowiedzieć się o tobie czegoś więcej. Wtedy zauważyłem u niego na ręce charakterystyczny znamień. Postanowiliśmy wszyscy razem pójść do kina, a potem przespacerować się spokojnie nad brzegiem morza. Kiedy się żegnaliśmy, chłopak wspomniał, że wraz z kolegą kończył właśnie służbową podróż i następnego dnia wracają do domu. Poprosił o mój numer telefonu i pozwolenie, by się ze mną skontaktować. Zgodziłem się. Po dziesięciu dniach spotkał się ze mną i mamą na lotnisku. Po sześciu miesiącach wzięliśmy ślub.
Ta historia pokazała mi, że życie bywa pełne niespodzianek. Nigdy nie wiadomo, kiedy spotkamy kogoś, kto zmieni naszą przyszłość. Trzeba być otwartym i gotowym na nowe doświadczenia, nawet kiedy wydaje się, że wszystko jest już zaplanowane.
