NA ŻYWO
W tej rodzinie każdy żył swoim życiem.
Ojciec, Andrzej, oprócz żony miał swoją kochankę i to nie zawsze tę samą. Mama, Elżbieta, domyślając się niewierności męża, sama nie była bez winy. Spędzała czas poza domem z żonatym kolegą z pracy. Dwaj synowie, pozostawieni samym sobie, snuli się bez celu, bo nikt szczególnie nie przejmował się ich wychowaniem. Matka uważała, że za wszystko odpowiada szkoła, więc dzieci mogą robić, co chcą.
Cała rodzina spotykała się razem przy stole w kuchni tylko w niedziele, żeby szybko, w milczeniu zjeść obiad i rozbiec się do swoich spraw.
I tak by ta rodzina tkwiła w swoim zgniłym, grzesznym, lecz przyjemnie znajomym świecie, gdyby nie stało się coś, czego już cofnąć nie można było
Gdy młodszy syn, Maciek, miał dwanaście lat, ojciec Andrzej po raz pierwszy zabrał go do garażu. Miał mu trochę pomóc. Maciek przeglądał narzędzia, a Andrzej na chwilę wyszedł do kolegów majstrujących przy samochodach nieopodal.
Wtem z garażu Andrzeja buchnęły kłęby czarnego dymu, po chwili pojawiły się płomienie. Na początku nikt nie wiedział, co się stało. (Później okazało się, że Maciek przypadkowo upuścił włączoną lampę lutowniczą na kanister z benzyną). Ludzie stali jak sparaliżowani. Wybuchła panika, ogień szalał. Na Andrzeja wylano wiadro wody, a on zerwał się i wbiegł do płonącego garażu. Wszystko zastygło. Po chwili wyniósł w ramionach nieprzytomnego syna. Maciek był poparzony niemal na całym ciele, nie spalona została tylko twarz, którą prawdopodobnie osłaniał dłońmi. Ubranie spłonęło do ostatniej nitki.
Już ktoś zdążył zadzwonić po straż pożarną i pogotowie. Maćka zabrano do szpitala. Chłopak żył!
Natychmiast trafił na stół operacyjny. Po wielu godzinach oczekiwania, do Andrzeja i Elżbiety wyszedł lekarz.
Zrobiliśmy wszystko, co można było. Teraz wasz syn jest w śpiączce. Szanse na przeżycie są jak jeden do miliona. Medycyna jest tu bezradna. Ale jeśli Maciek mocno zapragnie zwyciężyć śmierć Może zdarzy się cud. Trzymajcie się.
Nie namyślając się, Andrzej i Elżbieta pobiegli do najbliższego kościoła. Lał ulewny deszcz. Przemoczeni rodzice, jak w amoku, wbiegli do świątyni, nie widząc nikogo i niczego wokół. Liczyło się tylko jedno ratować syna!
Pierwszy raz w życiu weszli do kościoła. W środku było cicho, prawie pusto. Zobaczywszy proboszcza, podeszli ostrożnie.
Proszę księdza, nasz syn umiera! Co mamy robić? szlochała Elżbieta.
Nazywam się ksiądz Stanisław odezwał się duchowny. No, jak trwoga, to do Boga Tak to zwykle bywa. A grzeszni jesteście? zapytał patrząc przenikliwie.
Chyba nie Nikogo nie zabiliśmy wymamrotał Andrzej, spuszczając wzrok.
A miłość sami w sobie rozdeptaliście. Ona leży martwa tam, gdzie mało kto zagląda. Między mężem a żoną włosa wcisnąć nie można; a u was kłoda cała by się zmieściła. Oj, ludzie
Módlcie się gorąco o zdrowie Maćka do św. Mikołaja! Modlitwa czasem czyni cuda. Ale pamiętajcie, wszystko w rękach Boga! Nie obwiniajcie Go. Czasem tak nas upomina. Inaczej nie zrozumiecie! Ciągle można się poprawić. Miłość wszystko uzdrowi!
Andrzej i Elżbieta, cali mokrzy, słuchali księdza jak dwaj potłuczeni, przygnieceni prawdą o sobie. Naprawdę było im żal. Ksiądz wskazał obraz św. Mikołaja.
Upadli razem na kolana i zanosili modlitwy, płakali, składali obietnice
Każdy romans, każda zdrada wszystko odeszło raz na zawsze. Każdą chwilę swojego życia przewinęli w myśli na nowo.
Następnego ranka zadzwonił lekarz.
Maciek się obudził!
Andrzej i Elżbieta siedzieli przy łóżku syna.
Maciek otworzył oczy. Na jego twarzy pojawił się cień uśmiechu, choć więcej było wyrazu cierpienia niż radości. Powiedział cichutko:
Mama, tata, proszę, nie rozstawajcie się…
Skąd taki pomysł, synku? Przecież jesteśmy razem Elżbieta pogładziła rękę chłopca. Maciek syknął z bólu, a ona cofnęła się szybko.
Widziałem to, mamo. A jeszcze moje dzieci kiedyś będą nosić wasze imiona wyszeptał.
Andrzej i Elżbieta wymienili spojrzenia. Uznała, że syn bredzi przecież jest tak słaby, ledwo żywy
Ale od tego dnia chłopiec wracał do zdrowia. Rodzice oddali wszystko na jego leczenie. Sprzedali działkę.
Szkoda tylko, że garaż i samochód spłonęły do cna można by je sprzedać na leczenie Maćka. Ale najważniejsze, że żyje! Pomagali ile mogli dziadkowie i babcie.
Cała rodzina zjednoczyła się wokół jednego celu.
W końcu nawet najdłuższy dzień się kończy.
Minął rok.
Maciek był w ośrodku rehabilitacyjnym. Chodził o własnych siłach i mógł już zadbać o siebie.
Poznał tam Anię, rówieśniczkę. Tak jak on, ucierpiała w pożarze jej twarz została poparzona. Przeszła wiele operacji i bardzo wstydziła się swojego wyglądu. Nigdy nie patrzyła w lustro. Bała się.
Maciek czuł do Ani głęboką sympatię. Była w niej jakaś nieopisana dobroć. Przyciągała go swoją mądrością i delikatnością. Chciało się ją chronić.
Wszyscy wolny czas spędzali razem. Przeszli przez te same piekło: ból, rozpacz, lekarstwa, strach przed strzykawkami, wszechobecne białe fartuchy Łączyło ich wiele tematów. Rozmowom nie byłoby końca.
Z czasem Maciek i Ania wzięli skromny ślub.
Urodziła im się piękna córeczka Marysia, a po trzech latach synek, Janek.
Wydawało się, że wreszcie mogą spokojnie odetchnąć. Wtedy Andrzej i Elżbieta postanowili się rozstać. Cała ta straszna przeprawa z Maćkiem tak ich wyczerpała, że nie potrafili już być razem. Oboje poczuli ulgę, każdemu zależało na spokoju.
Elżbieta wyjechała do siostry pod Warszawę. Przed odejściem poszła do kościoła po błogosławieństwo od księdza Stanisława. Przez ostatnie lata często do niego przychodziła i dziękowała za uratowanie syna, a on powtarzał tylko:
Bogu dziękuj, Elżbieto!
Nie pochwalał jej wyjazdu.
Skoro musisz, odpocznij, ale pamiętaj: wróć. Mąż i żona to jedno! mówił po ojcowsku ksiądz Stanisław.
Andrzej został sam w pustym mieszkaniu. Synowie z rodzinami mieszkali osobno.
Byli małżonkowie zaglądali do wnuków na zmianę, żeby na siebie nie natrafić.
I tak każdemu wreszcie zrobiło się wygodnie.
