NA WSZELKI WYPADEK Wiera spojrzała obojętnie na płaczącą koleżankę i wróciła do komputera, zaczynając szybko pisać. — Bezduszna jesteś, Wiero — odezwała się Olga, kierowniczka działu. — Ja? Skąd taki wniosek? — Bo jeśli tobie się w życiu prywatnym wszystko układa, to nie znaczy, że innym też. Widzisz przecież, jak dziewczyna przeżywa, a ty ani nie pożałujesz, ani słowem nie doradzisz czy doświadczeniem się nie podzielisz. Skoro u ciebie tak dobrze… — Ja? Mam się dzielić doświadczeniem? Z nią? Podejrzewam, że naszej Nadzie by się to nie spodobało. Już próbowałam — parę lat temu, gdy przychodziła do pracy z podbitymi oczami, żeby chyba lepiej widzieć drogę. Wtedy jeszcze cię tu nie było. I nie, to nie facet ją bił, ona się sama tak “niefortunnie” przewracała. A jak tamten odszedł w siną dal, podbite oczy zniknęły — to był już trzeci, który uciekł. Wtedy postanowiłam wesprzeć Nadzie, podzielić się, jak to się teraz mówi, doświadczeniem… i to ja wyszłam winna, jasne. Dopiero potem koleżanki mi uświadomiły, że to bez sensu, Nadzie przecież wie najlepiej ze wszystkich. Zrobiłam się według niej zazdrosną zołzą, bo przeszkodziłam jej w szczęściu. Wtedy to jeszcze do wróżek latała, uroki rzucała. Teraz się unowocześniła, do psychologów chodzi, „przepracowuje traumy”. Nie pojmuje, że cały czas żyje według jednego scenariusza, tylko imiona zmienia. Więc sorry, ale żałować i chusteczek podawać nie będę. — A jednak, Wiera, tak nie można. Podczas obiadu, który wszyscy jedli przy jednym stole, temat był tylko jeden — były Nadzie, drań i oszust. Wiera jadła w milczeniu, potem nalała sobie kawy i wycofała się w kąt, by w spokoju odpocząć przy przeglądaniu Facebooka. — Wiera — przysiadła się do niej pulchniutka, zawsze rozbawiona Tania, która jednak dziś miała smutną minę — Nic a nic ci żal Nadzie nie jest? — Tania, czego właściwie ode mnie chcecie? — Oj, daj jej spokój — rzuciła przechodząc Irena — Ona zawsze tak ma, swojego ukochanego Pawła ma, żyje sobie jak pączek w maśle, nie zrozumie, jak to jest zostać samej z dzieckiem, bez wsparcia, bez niczego. A teraz jeszcze spróbuj tych alimentów wyegzekwować od tego „tatusia roku”… — Nie trzeba było rodzić, a już zwłaszcza nie wiadomo komu i, przepraszam dziewczyny, nie na pierwszej młodości — wtrąciła się pani Janina, najstarsza z całego babskiego grona, zwana przez dziewczyny Babcią Janą. — Wiera ma rację, ile razy ona już płakała? On jej żyć nie dawał w ciąży, a wcześniej, ech… Kobiety obstąpiły zapłakaną Nadzie i doradzały, jak mogły. No bo jak to, silna i niezależna Nadzie znów pokazała się w całej okazałości. Dość miała już łez — sprowadziła matkę ze wsi, żeby pomogła z synkiem i tym… niewdzięcznym, a sama zaczęła dochodzić do siebie. Przedłużyła grzywkę, zrobiła brwi, przykleiła rzęsy, kolczyk w nosie chciała, ale cały dział ją odwiódł od tego pomysłu. I… poszło. — Spokojnie, Nadzia, jeszcze on zapłacze, zobaczysz — pocieszały ją dziewczyny. — Nic z tego, nie będzie on płakał — powiedziała po cichu Wiera, ale pijane już koleżanki usłyszały i domagały się wyjaśnień: — Jak to nie będzie? — Ot tak, nie będzie. I żałować też nie będzie. A Nadzie, jeszcze dziś czy jutro, znajdzie sobie takiego samego… — Tobie łatwo mówić, ty masz Pawła, twój pewnie nie taki… — No, mój Paweł to złoty facet, nie pije, nie bije, nie lata za babami, kocha mnie na zabój. — Jasne, nie lata… Wszyscy oni tacy sami! — Tylko patrz, Wiera, jeszcze ci uwiodą Pawła… — Nie, nie uwiodą. — Ja bym taka pewna nie była. — A ty bądź. Alkohol uderzył do głowy i oto koleżanki już kłócą się niemal jak dzikie koty. — To co, jedziemy do ciebie, zobaczymy, czy twój Paweł oprze się takiemu wdziękowi? Przecież nas nie zaprosisz… bo się boisz, że ci go odbierzemy! — Jedziemy. — Dziewczyny, jedziemy do Wiery odbić jej Pawła! Babciu Jana, jedziesz z nami? — Nie, kochane, u mnie Michał czeka… Wy jedźcie — uśmiechnęła się Babcia Jana. W wesołej gromadce wparowały do Wiery, śmiech na kuchni, harmider. — Dobra, dziewczyny, to coś szybko ugotujmy, Paweł chyba jeszcze nie wrócił, nakryjemy mu do stołu. — Nie wysilajcie się, i tak mało je i wybredny do tego, ale tak, zaraz będzie. Kobiety się uspokoiły, już nie miały wielkiego zapału do żartów, rozeszły się do domów, zostały tylko Nadja, Olga i Tania. Piły herbatkę w przytulnej kuchni Wiery, rozmawiały, czuły się trochę skrępowane w oczekiwaniu na tajemniczego Pawła. W końcu zdecydowały się zbierać. Wtem ktoś wszedł. — Paweł, Pawełku mój, syneczku mój ukochany — rozczuliła się wychodząc Wiera. Kobiety aż się spięły, zrobiło się niezręcznie, gdy do pokoju wszedł… wysoki, przystojny chłopak. Aha, wszystko jasne — pomyślały — mąż młodszy od Wiery. — To moje dziewczyny, poznajcie: to mój syn, Damian. Jak to Damian? A Paweł? O co chodzi? — Syn mój, Damianku. Paweł jak się ma, Damku? Dobrze się zachowywał? — Ta, mamo, teraz mu spokój potrzebny, za dzień czy dwa będzie biegał. Najważniejsze, nie dawaj mu… tam lizać… Kobiety się zaczerwieniły… — My już chyba pójdziemy? — Zaczekajcie, nie przedstawiłam wam Pawła. Tylko cicho — po operacji jest, Damian z żoną Leną go wozili, ja w pracy byłam. Na kastracji był, bo kot łobuz znaczył firanki… Chodźcie. O, to mój Paweł, śpi mój kotek… Kobiety wybuchnęły śmiechem i wybiegły z pokoju. — Wiera, to przecież kot?! — Oczywiście! A co, myślałyście, że kto? — Przecież o mężu mówiłaś… — No tak, ale wy sobie dopowiedziałyście. Ja raz powiedziałam, że mam w domu fajnego faceta, Paweł… dokończyć nie dałyście i sobie dopowiedziałyście całą bajkę! Wyszłam za mąż wcześnie, pierwsza miłość, nie skończyłam studiów, urodziłam Damiana. Pożyliśmy trzy lata, rozstaliśmy się. Pomogli rodzice. Drugi raz tuż przed trzydziestką wyszłam za mąż. Też dobry, początkowo nosił mnie na rękach, marzył o własnych dzieciach — synku, córeczce, a Damian… mówił, że można go oddać do wojska, a jak nie — to do mojej mamy. Odesłałam go do jego matki. Oczywiście miał pretensje, matka obwiniała mnie o głupotę, choć sama wyszła ponownie za mąż i ktoś wychowywał jej syna… Długo żyłam sama z Damianem, aż odważyłam się na trzecią próbę, choć już wiedziałam, że nie jestem na szczycie listy panien młodych, ale wiecie — do trzech razy sztuka. Na etapie randek załatwił mi podbite oko — z zazdrości, “z miłości”, tłumaczył. Damian chodził na karate od szóstego roku życia, w domu byłam często jego sparingpartnerką, nauczyłam się paru rzeczy. Zrobiłam z tego użytek, odesłałam Otella w siną dal i postanowiłam, że starczy. Damian się ożenił, zrobiło mi się trochę pusto, Paweł pojawił się w moim życiu, dobrze nam razem. Do kina mam z kim pójść, na urlop, nikt nikomu nic nie musi, zero rozliczania. Damian długo nie rozumiał tego układu — dlaczego nie mieszkamy razem. Po co? Jesteśmy dorośli, każdy ma swoje przyzwyczajenia. Jakbyśmy od młodości byli razem, to inna sprawa. U mojego brata — już 30 lat razem, tak samo u rodziców. Ja tak nie miałam, więc po co mam się na siłę starać, żeby móc z dumą mówić, że „jestem mężatką”? Po co… Z Pawłem — moim kotem — jest mi dobrze. No, mój kochany, już się przebudziłeś? Mówiłam ci, że jak nie przestaniesz znaczyć, to pożegnasz biżuterię… Dziewczyny wyszły w zamyśleniu, zwłaszcza Nadzie. Ale nie, Nadzie nie umiała żyć jak Wiera. Miesiąc później już ćwierkała o nowym wybranku i dostawała bukiety do pracy. Wiera z Babcią Janą patrzyły i się uśmiechały: — Jak tam twój Michał, jak nówka łapka? — Dobrze, Weroniko, skaleczył się chyba na spacerze, ale zagoiło się, jak to u psa, szybciutko. Wnuki chcą, żebym go na wystawę dała, a po co mi to… Nam dobrze i bez medali. Patrzę, Nadzi się też jakoś układa. — Tak, pani Janino, niektóre z nas biorą koty lub psy, a inne kolejnych mężów… — Każda lubi, co chce. Może tym razem jej się poszczęści? — Może… — O czym szeptacie? — O tobie, Nadziu, życzymy, żeby ci się tym razem udało. — Dziewczyny, ja wiem, jak to wygląda, ale naprawdę nie umiem być sama… — A co nam do tego? Przestań się tłumaczyć, każdy żyje, jak chce… Weronika usłyszała jeszcze na parkingu głos Nadzi: — Werka, a umiałabyś mi doradzić, jak się zajmować kotami? Lepiej kota czy kotkę? — Idź już, ktoś na ciebie czeka… Zobaczymy, jak będzie… — zaśmiała się Wiera. — Ja tak tylko… na wszelki wypadek…