Na tydzień przed Dniem Kobiet ledwo odpykałam się z sali sądowej, rozmazana jak panda po ulewie. Łzy lały mi się ciurkiem, jakbym pokonała bieg przez chmury bez parasola. W głowie huczało mi tylko jedno zdanie: Nie jesteście już małżeństwem, proszę państwa. No to pięknie, pomyślałam jaki grzech musiałam popełnić, żeby dostać taki wyrok?
Szminkę ścierałam z ust szybciej, niż wyszłam za mąż. A było to w wieku młodych burz skończone osiemnaście lat i już na głęboką wodę. Miłość była jak z polskiej telenoweli noce bez snu, ciągłe motyle w brzuchu, a ja unosiłam się pół metra nad chodnikiem. Przez pięć lat starałam się być żoną idealną: śniadania na tacy specjalnie dla pana Janka, kotlety tak soczyste, jak lubi, a podłogi lśniące bardziej niż jego Golfik po wosku.
Ale wiadomo, teściowa z teściem rodem z innej bajki. Cały czas maglowali: Nie dla ciebie nasz synuś, Wanda, on zasługuje na lepsze! i tak w kółko, aż uszy więdły. Jankowi zaczęło się to odbijać czkawką widziałam, jak coraz częściej patrzył na mnie jak na plamę na nowym obrusem. Coraz mniej uśmiechu, a coraz więcej lodu w spojrzeniu.
Nasz syn, Bolek, miał wtedy pięć lat. Na początku Janek go nosił na barana i kupował Kinderki, aż sąsiedzi mówili, że rozpieszcza. Ale potem, jakby mu ktoś kij od miotły do pleców włożył, stał się nagle zimny jak lody waniliowe zimą. Plotki rozgłaszane przez teściów że niby Bolek nie do końca podobny (bzdura, bo uszy ma po Janku jak żywe!) chyba zrobiły swoje. Mąż coraz częściej bywał u matki, praktycznie zamieszkał tam na stałe. W domu tylko narzekanie i darcie się o byle drobiazg, a ja próbowałam ratować, co się dało: nowa fryzura, wygruntowana podłoga, a w środku Kalwaria Zebrzydowska.
Pewnego dnia chyba coś mu się pogmatwało do reszty, bo w amoku krzyknął i nawet mnie ręką potraktował. Patrzyłam na to jak na zły film, szepcząc, że to przejściowe, że się opamięta. Ale gdzie tam! Zaraz potem padło: Odchodzę! Mam dość! Porzucił mnie i Bolka jak zużytą skarpetkę. Błagałam, płakałam, żeby się zastanowił, ale on swoje.
Kochałam go nawet po rozwodzie, bo polskie serce, jak kocha, to na całego. Jedyne, co teraz od niego dostaję, to alimenty bardziej symboliczne od monety pięciozłotowej na wodę święconą. Muszę rozliczać się z każdej złotówki nawet jak kupię chleb, to skanować paragon i wysyłać mu na Messengerze. Czasami myślę, że więcej żebrzę u niego o pieniądze niż u świętego Antoniego o zgubione klucze.
Janek odwiedza Bolka raz na kwartał, a i tak najczęściej, kiedy mu się przypomni. Często zabierze go gdzieś na dzień, potem długo nic. Bolek nie bardzo chce się z nim spotykać, bo czuje, że ojciec jest zamknięty jak drzwiczki od pieca w grudniu. Oczywiście były mąż uważa, że to ja nastawiam syna przeciw niemu. A prawda taka, że nie mogę się pogodzić z tym rozstaniem i wyję po nocach do księżyca jak Mazurskie wilki.
Od czasu rozwodu wyszczuplałam, wpadłam w czarną dziurę smutku, a o sarapatkę dostałam na głowę depresję. Czasem wygarniam coś Bolekowi, choć serce mi potem pęka, bo wiem, że to nie jego wina.
Co tu począć, kiedy serce w rozsypce, a rozum ślepo puka w okno na zapleczu? Co dzień sprawdzam Facebooka Janka, bo jeszcze nie potrafię odkleić się od tej historii. Tak dowiedziałam się, że planuje kolejny ślub już mnie to dobiło bardziej niż ceny na bazarku przed świętami.
Wiem, że to koniec, ale serce wciąż nie umie wystawić walizki za drzwi. Jak nauczyć się żyć od nowa i nie rozlewać łez do porannej herbaty?
