Na, zabieraj! Darmo się ciebie słuchałam! wrzeszczała nieznajoma.
Wychowuję córeczkę, którą urodziła kochanka mojego męża. Tak, przeczytaliście dobrze. Ktoś pomyśli, że jestem nierozsądną kobietą i powinnam się leczyć. Ale proszę, wysłuchajcie mnie do końca.
Był rok 2005, razem z Aleksem mieliśmy rodzinę i własny biznes. Mój ukochany miał kilka sklepów spożywczych, towar sprowadzał z Polski, Włoch i Niemiec. Jego praca pozwalała mi nie pracować i zajmować się domem. Tym bardziej że mieliśmy wtedy synka, Nikodema, który miał 5 lat. Całą siebie poświęciłam wychowaniu chłopca i gospodarstwu. Na Aleka w domu zawsze czekał domowy barszcz, pierogi i gołąbki. No i oczywiście idealny porządek.
Wszystko się zawaliło tamtego przeklętego wieczoru. Wracaliśmy do domu po spotkaniu u znajomych, synek spał już w samochodzie. Gdy podjeżdżaliśmy pod dom, zauważyłam, że Aleks zaczyna się denerwować. Pod bramą stała młoda dziewczyna, trzymając różowy kocyk. Gdy tylko wysiedliśmy z auta, podbiegła do męża:
Na, zabieraj! Darmo się ciebie słuchałam i nie zrobiłam aborcji!
Patrzyłam na nią jak wryta. Aleks też nie rozumiał, co się dzieje.
Nie chcę jej widzieć ani słyszeć! Nie waż się do mnie dzwonić ani mówić córce czegokolwiek!
Stałam kilka minut na mrozie, podczas zawiei. Sąsiedzi już wyglądali przez okna, słysząc krzyki. Tylko Aleks milczał, trzymając w rękach różowy kocyk.
Chodźmy, nie stójmy na zimnie. W domu wszystko wyjaśnię
Okazało się, że ta dziewczyna to była pracownica, która rok wcześniej zwolniła się z pracy. A powód, domyślacie się sami.
I co teraz z nią zrobimy? cicho zapytał Aleks, gdy ostrożnie położył dziewczynkę do łóżka.
Jak to co? Wychowamy. Toż to twoja córka.
Dogadałam się z lekarzami za kopertę z gotówką, żeby wpisali mi fałszywą drugą ciążę do karty. Dziewczynkę nazwaliśmy Bogusią. Nie czułam do niej nienawiści ani innych złych emocji. Po prostu zrozumiałam, że dziecko nie jest niczemu winne. Za co miałabym nienawidzić dwumiesięcznego niemowlaka?
Długo nie mogłam wybaczyć Aleksowi zdrady. Chodziliśmy do psychologa, a nawet myśleliśmy o rozwodzie. Ale wiecie, czas leczy rany. Zobaczyłam, że mąż naprawdę żałuje swojego grzechu i stara się odzyskać zaufanie. Uwierzcie, nie wybaczyłam mu od razu zajęło to lata.
Nasz synek Nikodem pokochał Bogusię od pierwszego wejrzenia. Ciągle się z nią bawił, wychodził na spacery z wózkiem, chwalił się wszystkim znajomym, jaka ma śliczną siostrzyczkę. I nigdy nie pozwalał, żeby ktoś ją skrzywdził.
Minęło 18 lat. Bogusia wyrosła na żywą kopię Aleka nawet nos marszczy tak samo, gdy ma kichnąć. Zawsze nazywałam ją swoją córką. Choć niektórzy sąsiedzi do dziś lubią plotkować i krzywo na nas patrzeć, gdy przechodzimy przez podwórko.
Tydzień temu córka obchodziła osiemnastkę. Zdecydowaliśmy się najpierw świętować w gronie rodziny, a potem Bogusia poszła z przyjaciółmi do kawiarni. Przyszli teściowie, moi rodzice, chrzestni. I niespodziewanie pojawiła się nowa gość matka Bogusi.
Czego tu szukasz? warknął Aleks i wyprowadził ją za bramę.
Jak to czego? Przyjechałam do córki. Gdzie jest Wioleta?
Nie nazywa się Wioleta, tylko Bogusia. Czego od nas chcesz?!
Boże, nie mogliście lepszego imienia wymyślić? No przywiozłam jej prezenty. Kosmetyki, nowy telefon. Gdzie ona jest?
Słuchaj, ona ma rodziców. A ty jesteś nikim. Przypomniałaś sobie o córce po 18 latach? Gdzie byłaś wcześniej?
A tobie co do tego? Na was w ogóle mogę do sądu podać!
Wynoś się i nie waż się tu więcej pokazywać. Inaczej wezwę policję.
Aleks przegonił ją. A ja wtedy zrozumiałam, że naszej rodziny nikt nie zniszczy. Jesteśmy gotowi bronić się nawzajem i dawać miłość. W końcu Aleks to wspaniały ojciec i cieszę się, że dzieci mają takiego tatę.
A wy dalibyście radę przyjąć obce dziecko tak, jak nasza czytelniczka?
