Myślisz tylko o sobie! A Weronika nigdy w życiu nie widziała prawdziwego morza! z wyrzutem wybuchnęła Kasia, desperacko próbując zmusić męża, by zrozumiał jej uczucia przed wyjazdem.
Jutro wyjeżdżam do mamy na działkę. Na tydzień, a może i dłużej. Kto będzie prał i prasował twoje koszule, to już nie mój problem.
Co masz na myśli? Myślałem, że zostajesz w domu. W końcu mogłabyś się tu porządnie posprzątać.
Nie, zdecydowałam, że lepiej odpocznę u mamy.
Tomek siedział przy kuchennym stole z kubkiem kawy, udając, że czyta wiadomości w telefonie. W rzeczywistości śledził każdy ruch żony, wyczuwając napięcie w każdym jej kroku.
Myślisz tylko o sobie! A Weronika nigdy w życiu nie widziała prawdziwego morza! Kasia wyrzuciła z siebie te słowa, czując, jak bardzo mąż ją zawiódł.
Milczała już trzeci dzień, a to było gorsze niż jakakolwiek kłótnia. Wszystko zaczęło się od kolejnej dyskusji o wakacjach. A właściwie od odmowy Tomka, by pojechać nad morze.
W tym roku mieli w końcu czas i oszczędności. Kasia od dawna marzyła o wyjeździe nad polskie wybrzeże. Ostatni raz byli w Gdańsku dziesięć lat temu, tylko we dwoje. Od tamtej pory urodziła się ich córka Weronika, która jeszcze nigdy nie widziała morskich fal i słonego wiatru.
Kasia też marzyła o słońcu i ciepłym piasku. Nie przeszkadzał jej zapach kremu do opalania, skrzypienie leżaków ani nawet gwar plażowiczów.
Ale Tomek znów się uparł:
Mówiłem ci, że nie znoszę takiego wypoczynku! Te tłumy ludzi, upał, piasek w butach Ja wolę wieś. Jest spokojnie, chłodno pod wiatą i zero zamieszania.
Myślisz tylko o sobie! A Weronika nigdy w życiu nie widziała prawdziwego morza! powiedziała Kasia, mając nadzieję, że chociaż to poruszy serce męża.
A po co jej morze? Przecież kupiliśmy jej w zeszłym roku super basen ogrodowy! machnął ręką, wciąż przeglądając wiadomości.
Kasia nerwowo poprawiła córce bluzkę, zapięła suwak plecaka i odsunęła na bok worek z zabawkami. Na stole leżała lista: stroje kąpielowe, klapki, czapka z daszkiem, książka z bajkami, piłka Wszystko było gotowe, ale w jej sercu wcale nie było spokoju.
Tomek wciąż siedział przy stole, leniwie przewijając ekran telefonu. Przez ostatnie pół godziny ani razu nie zapytał, czy potrzebuje pomocy. Nie o drogę, nie o bagaż, nie o Weronikę. I od tego Kasi chciało się zarówno krzyczeć, jak i płakać.
Mamo, a wzięłyśmy okularki do pływania? dziewczynka ciągnęła matkę za rękę.
Tak, są w twoim plecaku, słoneczko Kasia wymusiła uśmiech, choć w środku czuła niepokój.
Słuchaj, może jednak was podwiozę? nie odrywając wzroku od telefonu, mruknął Tomek.
Kasia spojrzała na niego ze zdziwieniem, w którym mieszały się zmęczenie, złość i odrobina żalu.
Nie trzeba. Damy radę same rzuciła krótko.
Z tymi słowami złapała kluczyki do samochodu i wyszły z córką przed dom.
Halina Stanisławowa stała przy furtce w kwiecistym fartuchu, trzymając w ręce pęk koperku. Zauważyła samochód już z daleka i pospieszyła na spotkanie.
Moje skarby przyjechały! zawołała radośnie, pomagając wyciągnąć z bagażnika torbę z zakupami.
Weronika od razu pobiegła do domu, wiedząc, że babcia, jak zawsze, przygotowała jej ulubione naleśniki. A Kasia wniosła rzeczy do środka, po czym powoli usiadła na ławeczce przy ganku.
Halina postawiła przed wnuczką talerz z naleśnikami i truskawkowym dżemem, a sama wyszła na ganek.
Coś się stało? zapytała łagodnie.
Kasia długo milczała. W końcu odgarnęła włosy za uszy, westchnęła i opowiedziała wszystko. O odmowie męża, o jego obojętności, o tym przeklętym basenie, który według Tomka miał zastąpić cały świat. O tym, jak raz za razem ustępowała, by utrzymać pozory szczęśliwego małżeństwa.
Halina słuchała uważnie, nie przerywając. Potem mocno ścisnęła dłoń córki i cicho powiedziała:
Córeczko, masz prawo do szczęścia, odpoczynku i wsparcia. Zostaniecie u mnie na weekend?
Szczerze mówiąc, nawet nie zabrałam ze sobą ubrań.
Nic nie szkodzi. Coś znajdziemy w szafie. Przez te dziesięć lat ani grama nie przytyłaś, więc wszystko będzie pasować.
Tak zdecydowały. Kasia z przyjemnością zajęła się ogródkiem podlewała grządki, spulchniała ulubione kwiaty mamy i najadła się malin do syta. Wieczorem pluskały się z Weroniką w basenie, piły kompot z jagód i słuchały świerszczy.
Tomek dopiero wieczorem przypomniał sobie, że żona miała wrócić. I to tylko dlatego, że potrzebował samochodu, a kluczyków nie było na swoim miejscu.
Kiedy wracasz? w słuchawce rozległ się jego niezadowolony głos.
Dzisiaj nie wracam. Jutro krótko odpowiedziała Kasia.
Co to znaczy jutro? Potrzebuję auta. Chciałem pojechać do Darka.
Weź taksówkę. Jutro będzie za późno, nie ruszam się stąd Kasia wiedziała, że teraz mąż zacznie krzyczeć, więc po prostu rozłączyła się.
Wyciszyła telefon i położyła go ekranem do dołu na parapecie. Już i tak zepsuła sobie wystarczająco dużo dnia. Tomek teraz wściekał się w mieszkaniu, wśród brudnych kubków i swoich ważnych spraw.
Gdy Weronika, zmęczona zabawą w wodzie, w końcu zasnęła w pokoju z otwartym oknem, Kasia i Halina usiadły na werandzie. Powietrze było miękkie, ciepłe, pachniało kwiatami i świeżo skoszoną trawą. Wokół panowała niezwykła cisza, przerywana tylko cykaniem świerszczy.
Wiesz, mamo zaczęła Kasia, ściskając kubek z ciepłym mlekiem nie oczekuję od Tomka wiele. Tylko odrobiny uwagi i troski. Żeby powiedział: Jesteś zmęczona? Pomogę. Chcesz nad morze? Jedziemy.
Tomek nigdy nie był hojny w okazywaniu uczuć cicho dodała Halina.
Ju
«Myślisz tylko o sobie! A Wisia nigdy w życiu nie widziała prawdziwego morza!» — z żalem wybuchnęła Kasia, desperacko próbując przekonać męża, by zrozumiał jej uczucia przed wyjazdem.