Wyszłam za mąż bardzo młodo, z wielkiej miłości. Przez cztery lata byliśmy parą, nim zostaliśmy małżeństwem. Przeszliśmy wspólnie naprawdę wiele.
Teraz mija już ponad sześć lat, odkąd razem mieszkamy. Mam pełne zaufanie do mojego męża, a także do siebie samej. Mój mąż jest niezwykle czuły, troskliwy i uważny. Zawsze pomaga mi w domowych obowiązkach. Nie jest z niego najodważniejszy, ani najsilniejszy z mężczyzn. Trudno też nazwać go przystojnym, ale wyróżnia go niezwykle dobre serce, ogrom pozytywnej energii i wiara w ludzi, która pomaga nam przetrwać najcięższe chwile.
Niestety, jest niezdecydowany i nie potrafi podjąć ważnych, radykalnych decyzji. Nie chce wyjść poza strefę swojego komfortu, ani iść naprzód. Jest bardzo skromny i szlachetny. Przez te sześć lat wspólnego życia, prawie wcale się nie zmienił.
Nie troszczy się o siebie ani o swoje zdrowie. Każda zmiana napawa go lękiem. Mój mąż jest ode mnie prawie dziesięć lat starszy. Gdy miałam dwadzieścia sześć lat, cieszyłam się życiem. Mam dobrą pracę, kupiłam swoje auto, opłacam kredyt hipoteczny na nasz dom w Warszawie. Niedawno przyjaciółka zapytała mnie: Po co Ci on właściwie?
To był koniec mojej osobistej radości i teraz siedzę, wspominając te minione lata i pytając siebie: Po co mi on właściwie?Zamknęłam oczy i wyobraziłam sobie życie bez niego. Cisza. Brak wspólnych poranków, drobnych gestów, uśmiechów, które rozjaśniają każdy mój dzień. Może nie jest moim ideałem, ale zawsze był dla mnie. I wtedy zrozumiałam: kocham go za wszystko, czego nie widać na pierwszy rzut oka. Za spokój, poczucie bezpieczeństwa, za dom, który wspólnie stworzyliśmy. Moja przyjaciółka zapytała, po co mi on. Ja już wiem po to, by być sobą; po to, by codziennie uczyć się kochać człowieka takim, jakim jest, a nie takim, jakiego chcieliby inni.
Bo czasem największe szczęście kryje się nie w fajerwerkach, ale w spokoju, który daje czyjaś obecność. I to właśnie on jest moim szczęściem bez względu na wszystko.
