Dziś postanowiłem zapisać swoje myśli, bo od kilku dni nie daje mi spokoju pewne pytanie. Żyłem w przekonaniu, że moje małżeństwo układa się dobrze, aż do momentu, gdy mój przyjaciel Piotr rzucił mi prostą kwestię: “Po co ci ona?”
Ożeniłem się młodo, z wielkiego uczucia. Znaliśmy się od czterech lat przed ślubem, przeszliśmy razem niejedno. Mieszkamy wspólnie od ponad sześciu lat. Ufam jej bezgranicznie i wierzę w siebie. Moja żona, Jowita, jest ciepła, troskliwa i zawsze stara się pomagać w domu. Nie jest najbardziej odważną ani najsilniejszą osobą, a i urody nie nazwałbym olśniewającej. Ale ma w sobie coś wyjątkowego niezwykłą dobroć, pogodę ducha i wiarę w ludzi, która dodaje mi siły, gdy życie staje się trudne.
Problem w tym, że nie potrafi podjąć decyzji. Boi się zmian, nie chce wychodzić ze swojej strefy komfortu. Jest nieśmiała i przez te sześć lat nic się w niej nie zmieniło. Nie dba o siebie, o zdrowie, unika wszystkiego, co nowe. Jest ode mnie starsza o prawie dziesięć lat. Ja mam dwadzieścia sześć, czuję, że życie ma mi jeszcze wiele do zaoferowania. Mam dobrą pracę, spłacam kredyt na mieszkanie w Warszawie, kupiłem nawet używane, ale sprawne auto.
A potem Piotr zapytał: “Po co ci ona?” I nagle coś we mnie pękło. Zacząłem się zastanawiać czy to ma jeszcze sens? Czy to, co nas łączy, to tylko przyzwyczajenie?
Dziś już wiem, że czasem najprostsze pytania potrafią obnażyć prawdę, której wolelibyśmy nie widzieć.
