Karolina stoi przy otwartej lodówce, łapiąc się za głowę. Znowu całe jedzenie zniknęło jak kamfora. Przecież jeszcze wczoraj gotowała obiad, a dziś po nim nie ma śladu. Myślała, że jej mąż, Marcin, ma wilczy apetyt, ale to przekroczyło już wszelkie granice.
Rozmowy z Marcinem niewiele dają każda kończy się kłótnią. Karolina coraz bardziej wkurza się na to, że on od dwóch miesięcy bezskutecznie szuka pracy i praktycznie nie opuszcza mieszkania. Cały jej miesięczny budżet leci na jedzenie, które znika szybciej niż jest w stanie je przygotować. Oszczędza na wszystkim w pracy popija cienką kawę i przegryza suchą bułką. Na gotowanie często nie ma już siły po powrocie do domu, a Marcin chyba uznał, że będzie jadła w pracy i nie trzeba dla niej nic zostawiać.
Jutro jadę do mamy, trzeba pomóc Michałowi woła z pokoju jej mąż.
Nie zwraca na to nawet uwagi od rana Karolinę trzyma wysoka gorączka, więc postanawia zostać w domu. Przez cały dzień leży w łóżku i popija herbatę z cytryną.
Nagle budzi ją głośne trzaskanie garnków i notoryczne otwieranie lodówki. Ktoś nuci pod nosem piosenkę, hałas narasta. Karolina nie wytrzymuje, wstaje i idzie zobaczyć, kto robi tyle zamieszania. Ku swojemu zdziwieniu widzi Martynę, siostrę Marcina, z którą nie utrzymuje żadnych relacji.
Martyna od zawsze uważała, że jej brat powinien pomagać nie tylko swojej rodzinie, ale i jej samej. Przez nią domowy budżet Karoliny często świeci pustkami mąż często wspierał siostrę z ich pieniędzy. Martyna właśnie pakuje do siatek cały zapas jedzenia z lodówki i szafek.
O, cześć mówi Karolina.
A ty nie w pracy? Martyna wyraźnie się spłoszyła.
Jestem chora. Marcin wie, że tu jesteś?
Dał mi klucze, przecież zawsze mogę wpaść.
Wygląda na to, że to nie Marcin, tylko ty masz taki niesamowity apetyt i długie ręce.
Przepraszam bardzo, ale mam dzieci i mam prawo wziąć trochę jedzenia od brata.
Szkoda tylko, że to nie twój brat kupuje te zakupy. I nie bardzo mi się podoba, że karmię dwie rodziny, nawet nie wiedząc o tym.
Sama nie dam rady wykarmić dzieci, żal ci tej zwykłej kiełbasy?
Oddaj klucze, albo od razu dzwonię na policję. Może zapomniałaś, że Marcin nie jest właścicielem tego mieszkania.
Naprawdę zadzwonisz na policję przez kilka złotych? O Matko Boska! Weź swoje klucze, dusigrosz jeden! Wszystko powiem Marcinowi!
Nie obchodzi mnie to, wkrótce i tak znajdzie sobie nową żonę mówi Karolina, tracąc siły.
Karolina się rozpłakała. Przez cały ten czas robiono z niej idiotkę. Gdyby komuś powiedziała, że to szwagierka okrada ją z jedzenia, pewnie nikt by nie uwierzył. Najgorsze było to, że Marcin doskonale o wszystkim wiedział i przykrywał własny brak uczciwości apetytem.
Nie była nawet zdziwiona zawsze powtarzano jej, że jaka matka, takie dzieci. W tej rodzinie każdy przychodził i brał, co mu się podoba bez pytania, jakby wszystko się im należało. Karolina długo się wahała, co zrobić dalej, aż w końcu zadzwoniła do Marcina i powiedziała, że składa papiery rozwodowe.
Proszę, pozwól mi wrócić i wszystko wyjaśnić. Nie zamykaj się na mnie błagał Marcin.
Nie chcę już nic więcej słyszeć. Mam już dość.
Takich ludzi nie da się zmienić. Żal tylko tych lat młodości, które poszły na marne. W tej chwili Marcin staje się dla Karoliny zupełnie obcym człowiekiem. Powinna była zakończyć to dawno temu.
