Zofia stała zrezygnowana przy otwartej lodówce w swoim bloku na warszawskim Ursynowie, drapiąc się po głowie. Znowu wszystko wcięło! Dopiero co ukisiła ogórki, narobiła bigosu, a tu po zapasach ani śladu. Czy jej mąż, Paweł, zamienił się w nieposkromionego żarłoka? Pożerał, co popadnie, zostawiając jej jedynie kromkę suchego chleba i kawę rozpuszczalną, która miała tylko udawać kawę.
Rozmowy z Pawłem przypominały gadanie do ściany zaraz wybuchała kłótnia, bo on od dwóch miesięcy intensywnie szukał pracy w domu, a Zofia tyrała jak wół, żeby za te grosze kupić coś do jedzenia. Czuła się jak w PRL-u: wiecznie w kolejce i tak zawsze wracała z niczym. Dla niej zostawały resztki i lurczak, bo przecież żona na pewno zjadła w pracy.
Jutro jadę do mamy! Muszę pomóc Maćkowi! wrzasnął któregoś dnia Paweł z salonu.
Zofię taki komunikat obchodził tyle, co zeszłoroczny śnieg, bo akurat leżała z gorączką. Wzięła paracetamol, położyła się do łóżka i miała nadzieję, że choć dziś lodówka ocaleje.
Obudziły ją dziwne hałasy: ktoś brzękał garnkami, lodówka otwierana i zamykana jak na pokazie sprzętu AGD w hipermarkecie. Do tego radosne podśpiewywanie. Zofia przewróciła oczami, wsunęła kapcie i powlokła się do kuchni. Tam zobaczyła… swoją szwagierkę, Grażynę, z którą od zawsze miały zimną wojnę aż lód z zamrażalnika był przy tym cieplutki.
Grażyna wychodziła z założenia, że skoro jej brat ma rodzinę, to ta rodzina winna być wspólna, a najlepiej sponsorowana przez Zofię. Zajrzała do szafek, spakowała kabanosy, ser żółty, jajka do reklamówki.
No cześć, dzień dobry! rzuciła Zofia, ironicznie.
E-e, a co ty tu robisz, nie powinnaś być w pracy? wydukała Grażyna, zaskoczona.
Choruję. Mężulek dał ci klucze, tak?
No jasne, zostawił mi klucze, żebym mogła coś zabrać dzieciakom.
Czyli, rozumiem, to nie Paweł jest żarłokiem, tylko ty masz ręce jak macki ośmiornicy.
To mój brat, Zofia, mam święte prawo tu przyjść po jedzenie dla rodziny.
Twój brat nie zarabia i nie kupuje nawet bułek. I niespecjalnie mnie bawi, że karmię dwa adresy jednocześnie i nawet nie mogę się pożalić.
O jejku, nie rozumiesz, sama nie wykarmię tych moich urwisów. Mam ci za te jajka przepraszać?
Oddaj klucze, bo zadzwonię na policję. A twój brat nie jest nawet zameldowany w tym mieszkaniu.
Chcesz wzywać policję przez kilka plasterków salcesonu? Ty naprawdę jesteś skąpa! Proszę, masz te swoje klucze! Powiem Pawłowi, jaki z ciebie anioł.
Przynajmniej będę miała święty spokój, a on niech sobie szuka lepszej.
Zofia popłakała się ze złości. Cały czas robili z niej balona nikt by nie uwierzył, że szwagierka kradnie jedzenie w biały dzień, zostawiając jej tylko bułkę tartą. Najgorsze było to, że Paweł doskonale o wszystkim wiedział i przykrywał wybryki siostry swoim rzekomym apetytem.
Nic dziwnego jabłko od jabłoni daleko nie pada; teściowa Grażyny w swoim czasie też nie omieszkała uszczknąć, co cudze. Odwiedziny rodziny zawsze kończyły się pustymi półkami jak po inspekcji sanepidu. Zofia długo myślała, co dalej w końcu chwyciła za telefon, zadzwoniła do Pawła i oznajmiła: Składam papiery na rozwód.
Daj mi wrócić do domu, pogadamy spokojnie, nie bądź taka błagał Paweł.
Nie chcę nic słyszeć, wszystko już wiem.
Niektórych ludzi nie da się zmienić szkoda tylko straconych lat. Dla Zofii Paweł był już kimś obcym, a z tym cyrkiem powinna była skończyć wcześniej. Ale cóż, mądry Polak po szkodzie.
