Możesz myśleć o mnie, co chcesz, ale i tak niczego nie udowodnisz syknęła teściowa, stawiając synową przed trudnym wyborem.
No dobrze, Marysiu, posłuchaj uważnie. Możesz mieć o mnie swoje zdanie, ale niczego mi nie udowiedzisz. Świadków nie masz, a Krzysiek mi wierzy. Więc jeśli chcesz pozostać w naszej rodzinie, będziesz sprzątać, gotować i trzymać język za zębami. Jasne?
Marysia wyszła za Krzysztofa kilka lat temu. Wkrótce urodził się ich syn Jakub, który teraz ma już sześć lat. Oboje rodzice pracowali, starając się zapewnić rodzinie wszystko, co niezbędne, by nie wpaść w biedę.
Żyli skromnie, ale zgodnie: Marysia zajmowała się domem, dzieckiem i pracowała jako księgowa w małej firmie, a Krzysiek był inżynierem. Wszystko zdawało się iść dobrze.
Pewnego dnia u matki Krzysztofa Haliny zdiagnozowano chorobę wieńcową, wymagającą stałego leczenia i opieki. Kobieta musiała zrezygnować z pracy i odtąd była całkowicie zależna od pomocy syna.
Marysia starała się wspierać Halinę, jak mogła: po pracy przywoziła zakupy, gotowała zupy. Czasem zabierała ze sobą Jakuba, bo nie miał się z kim zostać. W inne dni do matki zaglądał sam Krzysiek.
Z początku wydawało się to naturalne. Z czasem jednak napięcie zaczęło narastać. Pieniądze znikały szybciej niż kiedyś: leki, badania, specjalna dieta. Krzysiek bez słowa oddawał część pensji matce, a Marysia się na to zgadzała. Ale wkrótce zauważyła, że na własne potrzeby brakuje środków. A Krzysiek zdawał się tego nie dostrzegać.
To Jakub potrzebował nowych butów, to zajęcia podrożały, to pralka się zepsuła. Wszystko szło nie tak. Marysia od lat nosiła tę samą zimową kurtkę, ale zamiast nowej słyszała od męża:
Poczekaj. Teraz najważniejsza jest mama.
Milczała, rozumiejąc, że zdrowie jest ważniejsze. Ale w środku rosło uczucie ciężaru. Nie wiedziała, jak długo to potrwa.
Pewnego dnia, gdy Marysia miała skrócony dzień pracy przed świętami, usłyszała od Haliny coś, co ją oszołomiło.
Tego dnia dostała premię niewielką, ale miłą sumę, na którą nie liczyła. Już widziała, jak wieczorem z Krzysztofem położą Jakuba spać, otworzą butelkę wina, zjedzą kolację tak jak kiedyś, przed całym tym zmęczeniem i problemami.
Z tymi myślami weszła do sklepu, kupiła świeże warzywa, nabiał. Pomyślała: Zawiozę to Halinie, a potem wrócę do domu.
Miała klucze od mieszkania teściowej. Weszła cicho, ale z kuchni dobiegał głos. Myślała, że to telewizor, ale gdy się zbliżyła, zamarła.
Halina stała przy uchylonym oknie z papierosem w ręce, wypuszczając dym na zewnątrz. W drugiej trzymała telefon.
Oczywiście, że będę udawać jeszcze długo mówiła ochryple. Syn pomaga, synowa tańczy, jak ja zagram. Nie odmówię sobie takiej wygody. Dzięki, Weroniko, za załatwienie tej zwolnienia.
Marysi zawirowało przed oczami. Te słowa uderzyły jak obuchem. Cofnęła się, uderzając plecami o framugę, a torba z zakupami wypadła jej z rąk. Pomidory i jabłka potoczyły się po podłodze.
Halina gwałtownie się odwróciła.
Marysiu zaczekaj! Wszystko ci wyjaśnię! krzyknęła, rzucając się w pogoń.
Ale Marysia już wybiegła, zbiegając po schodach. Nie zauważyła nawet, kiedy znalazła się na przystanku.
O jakim winie mogła być mowa? Szła do domu, nie widząc drogi, z ciężarem w piersi i pustką w myślach. W głowie krążyła tylko jedna myśl: Rok cały rok nas oszukiwała. Czy w ogóle była chora?
Później, gdy Jakub już spał, Marysia poprosiła Krzysztofa na rozmowę.
Krzysiek, musimy poważnie porozmawiać.
Co się stało?
Chodzi o twoją mamę.
Znowu o pieniądze? Wystarczy nam. Po prostu chcesz za dużo. Może w ogóle zrezygnuj z pracy? Zostań w domu i zajmuj się moją matką.
Zajmować się twoją matką? A wiesz, że Halina czuje się świetnie? Może nigdy nie była chora? wybuchnęła Marysia.
Co ty opowiadasz?
Nie zmyślam. Ale twoja mama dziś weszłam, a ona paliła przy oknie. I mówiła do Weroniki, że ta załatwiła jej zwolnienie.
Krzysztof zbladł.
Weronika to jej przyjaciółka. Pracuje w przychodni
Właśnie.
Przetarł twarz dłonią.
Nie mogę ci nie wierzyć Ale mama naprawdę by tak zrobiła?
Wygląda na to, że tak.
Jutro sam do niej pojadę.
Jedź. Tylko nie dzwoni wcześniej.
Dlaczego?
Żeby nie zdążyła wszystkiego ukryć.
Następnego dnia Krzysztof nie mógł się skupić w pracy. W przerec
