Monika, kobieta w wieku 67 lat, od lat wybierała się w swoistej ceremonii na spacer po parku Saskim w samym sercu Warszawy. Tamtego ranka, gdy mgła leniwie unosiła się nad ławkami i pomnikami, opanował ją nagły ścisk w piersi powracające wspomnienie dawnych, kolorowych lat, kiedy wszystko jeszcze układało się po jej myśli. Rodzina jej kwitła niczym stare, warszawskie kasztanowce. Jednakże pewnego burzowego popołudnia stało się coś, co już na zawsze wyryło ślad na jej sercu.
Jej syn, ambitny i energiczny, zbliżał się do szczytu kariery, kiedy wiadomość o jego tajemniczym utonięciu niczym cień padła na rodzinę. Zagadkowe okoliczności śmierci pozostały jak mglista aura wokół Wisły nikt niczego nie rozumiał do końca. Mąż Moniki nie umiał pogodzić się z takim ciosem. Coraz częściej znikał z domu, w końcu jego zdrowie się pogorszyło, a pewnej nocy, gdy syreny rozrywały ciszę osiedla, Monika usłyszała, że miał wypadek drogowy. Została wdową, mając zaledwie 50 lat samotna, otulona jesiennymi liśćmi i wspomnieniami rodzinnego ciepła. Rentą mogła spokojnie opłacać rachunki w złotówkach, lecz życie upływało jej w odosobnieniu. Na szczęście, była jeszcze Weronika dziewczynka z sąsiedztwa, która często wpadała do niej w gości, przynosząc zapach świeżych bułek i rozśmieszając swoimi opowieściami.
Któregoś dnia, gdy wracała do swojej kamienicy na Pradze, zauważyła karetkę stojącą pod bramą. Tłum sąsiadów szepczących pod nosem, a pośród nich Weronikę, skuloną obok noszy, na których leżała jej mama dziewczynka łkała, prosząc, by się obudziła. Policjant, z notesem pełnym ważnych nazwisk, zaproponował, by ktoś z rodziny odebrał Weronikę. Monika, jakby prowadzona ręką sennych przypadków, wysunęła się naprzód i oświadczyła, że zabierze Weronikę do siebie. Policjant zanotował jej dane, zapowiadając rychłą wizytę opieki społecznej wszystko było niczym przezroczysty welon między rzeczywistościami. Monika przemknęła obok tej informacji, przekonana, że powinna zatrzymać Weronikę przy sobie, choć czuła, iż nie wszystko zależy już od niej.
Opiekunka społeczna pojawiła się dopiero po miesiącu, gdy Monika i Weronika zdążyły utworzyć własny, niecodzienny mikroświat. Monika poczuła się na nowo jak matka: gotowała zupę pomidorową, śpiewała kołysanki z dzieciństwa. Zgłosiła swoją gotowość, by zatrzymać Weronikę, lecz urzędniczka, z miną pełną chłodu, tłumaczyła, że polskie przepisy nie zawsze są łaskawe dla starszych kobiet. Mimo tych słów, które rozchodziły się w jej głowie jak echo, Monika już wiedziała, że nigdy nie zazna spokoju, dopóki Weronika będzie daleka od jej małego mieszkania o żółtych ścianach i zielonych storczykach.
