Miałam zaledwie jedenaście lat, gdy moja mama postanowiła wyjść za mąż.
Nowy mąż nie życzył sobie, żebym mieszkała z nimi, więc mama odstawiła mnie do babci. Ani grosza od niej nie widziałyśmy – liczył się tylko jej nowy „książę”, a my z babcią musiałyśmy się utrzymywać z jej emerytury. Babcia nigdy nie znosiła mojej matki, ale na szczęście nie zrobiła tego samego ze mną. Dzięki Bogu odziedziczyłam urodę po tacie.
Nie żyłyśmy w luksusach, ale jakoś sobie radziłyśmy. Babcia stała się dla mnie wszystkim: matką, przyjaciółką, powierniczką sekretów. To ona pierwsza dowiedziała się o moich szkolnych miłostkach i nastoletnich dramatach. Zawsze umiała znaleźć dobre słowo.
Gdy zaczęłam studia, babcia odeszła. Nie miałam już nikogo. Dom został mój. Ledwo uporałam się z papierami, a tu – jak zgrzyt w starej piosence – zjawiła się moja matka. Latami nawet nie pisnęła, a teraz nagle przypomniała sobie, że ma córkę.
Od razu rzuciła pomysł: „Zamieńmy się! Wy macie małą kawalerkę w Krakowie, a ty tutaj w tym wielkim domu we Wrocławiu. To za dużo jak na jedną osobę!”. Kiedy odmówiłam, warknęła:
„Jesteś niewdzięcznica! Przecież to ja cię urodziłam!”.
––––––––––
Nie dałam się wzruszyć:
„Wychowała mnie babcia. Gdzie ty byłaś? Wyrzuciłaś mnie jak stare buty, tylko po to, żeby uciąć sobie życie z nowym mężem. Nie masz do mnie prawa”.
Minęło pięć lat. Wyszłam za mąż, urodził się Jasio. Dom tętnił życiem. Aż pewnego dnia – bęc! – znowu ona. Nie zamierzałam jej wpuszczać. Kto tak robi? Najpierw dziecko za drzwi, a potem nagle „kochanie, otwórz”? Wtedy wyszedł Jasio:
„Mamo, a kto to?”.
Matka natychmiast weszła w rolę:
„To twoja babcia! Nie poznajesz mnie? Twoja mama mnie nie lubi…”.
Chłopak spojrzał na mnie zmieszany:
„Nigdy jej nie widziałem. Mamo, ona mówi prawdę? Dlaczego nigdy mi o niej nie mówiłaś?”.
––––––––––
„Jasiu, idź na chwilę do pokoju, wszystko ci wytłumaczę”. Kiedy zostałam sama z matką, rzuciłam krótko: „Po co przyszłaś? Nie mam ci nic do powiedzenia”.
Wtedy ona usiadła na kanapie i zaczęła szlochać. Okazało się, że jej ukochany małżonek okazał się oszustem – sprzedali mieszkanie w Gdyni, a on zabrał całe pieniądze i zniknął. Teraz nie ma gdzie mieszkać. I oczywiście: „Nie mogę spać pod mostem! Przecież ja cię urodziłam!”.
Zlitowałam się i pozwoliłam jej przenocować. Ale nazajutrz zadzwoniłam do cioci Wiesi, która ma gospodarstwo pod Lublinem. „Mąż ją jutro przywiezie – powiedziałam. – Tam zawsze znajdzie się praca przy ziemniakach. Niech tam mieszka”.
Gdy się dowiedziała, wpadła w histerię:
„Jak ty możesz być taka podła? Ja cię urodziłam!”.
No właśnie. Jak mogę? Ach, te rodzinne zagadki…
