Dziś podczas wizyty u fryzjera, rozmawiałem z fryzjerką, rozmowa ta okazała się dla mnie bardzo ważna. Od dawna zastanawiałem się, czy wysłać córkę do szkoły muzycznej. Dwa argumenty mnie powstrzymywały: potrzeba zakupu pianina oraz ogrom odpowiedzialności spadającej na moje barki wożenie dziecka na lekcje i udzielanie jej wsparcia. Z drugiej strony, moja córka miała niezwykłą chęć nauki gry i śpiewu. W trakcie naszej rozmowy fryzjerka podzieliła się swoją historią:
Urodziłam się w niewielkim mieście, w którym muzyka zawsze mnie fascynowała. Szukałam każdej okazji, żeby grać i śpiewać w kołach zainteresowań, domach kultury, a nawet z nauczycielami w szkole. Poświęciłam się nauce muzyki, nauczyłam się grać na fortepianie. Od samego początku czułam, że muzyka to moje przeznaczenie. Każdy, kto słyszał mój śpiew, doceniał mój talent.
Niestety, w naszym mieście nie było poważnej edukacji muzycznej. Kiedy miałam około dziewięciu lat, w szkole podstawowej pojawiła się grupa ludzi kazali nam klaskać, potem wybrali kilka osób, które miały zaśpiewać. Trzy osoby, w tym ja, zaproszono do sali gimnastycznej. Przez długi czas ćwiczyliśmy przy instrumentach, odtwarzaliśmy melodie i próbowaliśmy rozpoznawać nuty. Minęły miesiące, prawie zapomniałam o tej historii. Jednak pewnego dnia, mama znalazła w skrzynce na listy kopertę z czerwonym, pogrubionym napisem APLIKACJA. Okazało się, że byłam jedyną uczennicą naszej szkoły, którą przyjęto do prestiżowej szkoły muzycznej w Warszawie.
Szkoła pokryła wszystkie koszty, nie prosząc nas o żadną opłatę. Mimo to rodzice stanowczo sprzeciwili się przeprowadzce do stolicy. Przede wszystkim ze względu na moją przyszłość muzyczną. Mama i tata pracowali w fabryce, byli bardzo dumni ze swojej pracy, uważali ją za prawdziwy zawód. Doradzili mi, bym zostawiła marzenia i szukała stabilnej pracy. Przez cały rok dostawałam zaproszenia co dwa miesiące, potem nagle przestały przychodzić. Wtedy poczułam, że coś we mnie pękło. Straciłam pragnienie śpiewania, a wizja nauki w Warszawie zaczęła wydawać się bez znaczenia.
Mimo wszystko, światło nadziei pojawiło się w dniu czternastych urodzin, kiedy dyrygent oraz kompozytor zespołu szukał nowej wokalistki. Wśród wielu dziewczyn wybrał właśnie mnie.
Poczułam, jakby znów wyrosły mi skrzydła talent nie zniknął! Niestety, uczestniczyłam tylko w dwóch czy trzech próbach, zanim rodzice dowiedzieli się i zabronili mi dalszego udziału, twierdząc, że martwią się o moje bezpieczeństwo. To był koniec mojej muzycznej drogi. Potem przestałam się uczyć, dołączyłam do wesołej paczki znajomych i zaczęłam palić i pić to było powszechne w naszym mieście. Większość znajomych brała udział w podobnych rozrywkach. Skończyłam dziewiątą klasę i dostałam się do liceum, lecz życie wciąż się pogarszało. Do dziś wszystkie zaproszenia mama trzyma w albumie wspomnień. Często je wyciąga, czyta i odkłada na miejsce.
Po wysłuchaniu tej historii zdałem sobie sprawę, że czasem lęki i obowiązki hamują nas przed spełnianiem marzeń naszych dzieci. Może warto dać im szansę, jeśli naprawdę czegoś pragną i są utalentowane.
