Słuchaj, muszę Ci coś opowiedzieć! Moja teściowa, Pani Helena, zaproponowała nam ostatnio pomoc przy dzieciach na lato. Wiesz, teraz jest już na emeryturze, więc ma masę wolnego czasu i wydawało się to świetnym rozwiązaniem, bo my z Michałem ciągle w pracy. Mamy trójkę dzieciaków: Martę, Zosię i Janka, więc nie ma łatwo. A z urlopami to u nas kiepsko Zwykle po prostu bierzemy wolne na zmianę, gdy jedno z dzieci zachoruje albo mają coś ważnego w przedszkolu czy szkole. Czasem tylko uda się na weekend nad jezioro wyskoczyć, jeśli nie ma żadnych pilnych spraw.
Od trzech lat ciągniemy kredyt hipoteczny na dwadzieścia lat, no i powiem Ci szczerze zmęczeni jesteśmy już tym wynajmowaniem i koniecznością ciągłego przeprowadzania się. Postanowiliśmy więc kupić mieszkanie w Poznaniu. Rata wyższa, ale przynajmniej siedzimy na swoim, dzieci mają swój kąt. Tylko wiesz, jak jest: pracujemy jak mrówki całe lato, a na wakacje pojechać nie dajemy rady, bo większość kasy idzie na kredyt 3500 zł miesięcznie robi swoje. A do tego, jak nie ma szkoły czy przedszkola, to nie ma kto dzieci przypilnować, jak nas nie ma w domu. Ale przynajmniej przy tej pomocy ze strony teściowej mam tę pewność, że maluchy są bezpieczne i mają wszystko, czego potrzebują, podczas tych upałów są we własnym domu.
I co roku, kiedy już zbliża się lato, jeździmy do mamy Michała na osiedle Winograd, zawsze zabieramy jakieś zakupy z Lidla, a czasem dajemy jej parę stówek ekstra na lody czy inne smakołyki dla dzieciaków. Helena zawsze podkreśla, że jej emerytura nie jest imponująca, więc nie wydaje na wnuki własnych pieniędzy. Nie mam o to pretensji, bo i tak ta opcja wychodzi taniej niż opiekunka czy półkolonie. No i wszyscy są raczej zadowoleni.
Ale w tym roku wpadł jeszcze brat Michała, Piotrek, z całą swoją gromadą ich trójka: Kasia, Olka i Bartek. Dzieci są młodsze i niezłe urwisy, więc potrzebują non stop uwagi. Problem tylko w tym, że Piotrek, jak to Piotrek, nic nie przywiózł zero jedzenia, zero pieniędzy, nawet mleka nie podrzucił. No i wyszło na to, że musieliśmy karmić wszystkie dzieciaki sami, z własnej kieszeni. I wiesz, co jest najdziwniejsze? Próbowałam rozmawiać z Michałem, żeby pogadał z bratem, ale on unika tematu, bo nie chce się z nikim kłócić. Czasem po prostu myślę: dlaczego ja muszę harować, żeby ktoś inny nie musiał się zastanawiać, co jego dzieci zjedzą na kolację?
Masz jakiś dobry sposób, żeby pogadać z Piotrkiem, żeby nie wybuchła z tego jakaś rodzinna afera? Ja już nie mam siły może wystarczy zwyczajnie zaprosić go na kawę i delikatnie powiedzieć, że fajnie by było, gdyby też coś dorzucił na wspólne potrzeby dzieciaków? Czekam na Twoją radę, bo serio nie wiem, jak to wszystko ugryźć, żeby nie zepsuć rodzinnych relacji.
