22 czerwca 2024
Ostatnio miałem dość niecodzienną sytuację z moją teściową, Janiną. Gdy przyszła do naszego ogrodu w podwarszawskiej miejscowości, była mocno zdziwiona, że nie zobaczyła tam ani marchewki, ani pomidora a już o jabłoniach nie wspominając.
Rodzice mojej żony, Kingi, posiadali przez wiele lat działkę ogrodową, ale ze względu na wiek i zdrowie postanowili przekazać ją nam. Babcia Kingi uwielbiała grzebać w ziemi uprawiała ogórki gruntowe, pomidory malinowe, jabłka z papierówki; potem zawsze robiła przetwory, którymi częstowała sąsiadów. Teraz to ja odpowiadam za działkę.
Obecnie mamy ogród, który świetnie nadaje się do grillowania i odpoczynku w weekendy. Zdecydowaliśmy się zrezygnować z pracy na grządkach, bo oboje z Kingą nie przepadamy za takim spędzaniem czasu, a zarabiamy wystarczająco, by kupować warzywa i owoce na bazarku lub w sklepie. W miejsce grządek posialiśmy trawę, postawiliśmy huśtawkę i zrobiliśmy miejsce na ognisko teraz mamy dużą, zadbaną przestrzeń do relaksu.
Teściowa nie kryła swojego oburzenia, kiedy to zobaczyła. Oświadczyła, że jesteśmy złą gospodynią i gospodarzem, że zaprzepaściliśmy cały trud i że rzekomo marnujemy wszystko, do czego się dotkniemy. Jednak niedawno przyszedł do niej sąsiad i zapytał o jej słynne ogórki kiszone. Wyciągnęła słoik… suszonych kwiatów i rzuciła z przekąsem, że to wszystko, co jej zostało z dawnych przetworów. Powiedziała, żeby zabrał słoik do żony i wnuków, bo “synowa chyba sobie nie radzi z ogrodem, a im zawsze się przyda mamine dzieło”.
Byłem zszokowany zachowaniem Janiny i musiałem mocno się pilnować, by zachować spokój. Na domiar złego, pojawiła się z nowym pomysłem że chciałaby odzyskać swoją część działki, by znów uprawiać tam warzywa. Nie wiem, co zrobić w tej sytuacji. To wszystko już dawno było zaplanowane ogród i kącik dla dzieci, a teraz zamiast tego grozi mi powrót warzywnika
Z tej przygody wyniosłem jedną rzecz: w Polsce tradycja uprawy warzyw i robienia przetworów jest jak niemal świętość, szczególnie dla starszego pokolenia. Ale życie idzie do przodu każdy ma prawo zaaranżować swoje miejsce po swojemu i nie trzeba mieć wyrzutów sumienia, że nie wpisujemy się w cudze oczekiwania.
