Mój syn nie jest rozwiedziony, mieszka ze swoją dziewczyną, ale tak naprawdę nie ma nic do powiedzenia. Za każdym razem, gdy przychodzę do nich do domu, moja synowa wymusza na mnie obietnicę, ile pieniędzy mam przynieść, inaczej nie pozwala mi zobaczyć wnuka.
Są małżeństwem od dwóch lat. Nie polubiłem tej młodej kobiety od samego początku. Miała zazdrosne spojrzenie i łapczywe ręce. Ledwie pieczątka w paszporcie zdążyła wyschnąć, a już próbowała przekonywać mnie, że powinnam sprzedać mieszkanie, podzielić się nim na pół, żeby oni mieli na wkład na swoje własne, bo “jak to tak, facet i nie ma mieszkania”.
Pokłóciłem się z nią o to, bo po pierwsze mam też córkę, a po drugie dlaczego mam się pozbywać mieszkania przez synową? Dzieci dostały wykształcenie i start w życiu, resztę niech sobie wypracują same, tak jak ja i moja żona, bo nam nikt nic na tacy nie podał.
Moja córka, Kasia, wciąż nie wyszła za mąż, pracuje i spłaca kredyt hipoteczny. Przez jakiś czas mieszkała ze mną, a swoje mieszkanie wynajmowała, żeby łatwiej było jej płacić raty. Teraz mieszka już osobno. Syn, Krzysiek, to inna historia. Niczego nie chce dla siebie, tylko ślepo słucha żony. Nie chce mieszkać ze mną, bo “ona nie jest swoja”, a jemu nie wypada wynajmować, bo nie jest “żadnym królem, żeby wynajmować obce”.
Mnie specjalnie nie cieszyła perspektywa wspólnego mieszkania, ale zgodziłbym się, żeby mogli odłożyć na wkład własny. Ale żeby oddać im mieszkanie czy sprzedać nie ma takiej opcji. Po mnie dzieci i tak dostaną po połowie i niech sami sobie radzą.
Powiedziałem to synowej wprost i nie gryzłem się w język. A ona tylko bezwstydnie: Mamo, czy nie za wygodnie pani się żyje samej w trzypokojowym mieszkaniu? To w porządku? Poprosiłem syna, by przemówił żonie do rozsądku, ale tylko coś mamrotał pod nosem.
Nie wiem po kim mój syn taki jest. Ja i mój ojciec byliśmy stanowczy, siostra także, a Krzysiek to jak foka bez charyzmy. Aż dziw, że się ożenił. Sądzę, że Zosia, jego żona, spieszyła się do ślubu, więc go po prostu przechwyciła.
Od tamtej rozmowy o mieszkaniu nie mieliśmy ze sobą kontaktu przez długi czas. Krzysiek czasem dzwonił, ale nigdy nie odwiedził chyba żona zabroniła. Przez telefon dowiedziałem się też, że będę dziadkiem. Było to wzruszające, bo to mój pierwszy wnuk. Chciałem się z synową pogodzić, przygotowałem prezent, ciasto i poszedłem z wizytą, ale ona od progu powiedziała, że jej dziecko “urodzi się w czyimś mieszkaniu jak jakiś bezdomny”. Znowu zaczęła mówić o mieszkaniu.
Pogodzenie się się nie udało. Uniknąłem kłótni z kobietą w ciąży, po prostu wyszedłem. Wierzę, że jak ktoś jest głupi, to już taki zostanie. Nie widziałem Zosi przez całą jej ciążę. Sam byłem chory, musiałem biegać po lekarzach. Nawet jak urodziła, nie dostałem informacji. Dopiero po tygodniu syn się łaskawie odezwał.
Zaprosili mnie na “pokaz” wnuka, ale już wtedy szwagierka zapowiedziała przez telefon, żebym nie fatygował się z prezentem, tylko od razu dał pieniądze. Nie kłóciłem się, pieniądze to pieniądze dziadkowie wiedzą najlepiej. Wziąłem zaskórniaki, bo wnuk przecież nie rodzi się codziennie. Przyszedłem w wyznaczonym dniu.
Synowa wyjęła kopertę z pieniędzmi przy drzwiach i od razu skrzywiła się. Najwyraźniej dziesięć tysięcy złotych nie zrobiło na niej wrażenia. Nic nie powiedziała głośno, ale mina mówiła wszystko. Wnuka zobaczyłem śliczny chłopiec, nie dziecko, i nos ma po ojcu. Nie zostałem długo, wróciłem do domu. Nie prosili mnie już więcej o wizyty. Sam też się nie narzucałem; wiadomo, małe dziecko to zawsze zmiana dla rodziny.
Po trzech miesiącach uznałem, że nie zadzwonią, więc sam zadzwoniłem do Krzyśka i poprosiłem, by mnie odwiedził. Kupiłem coś dla wnuka i ciasto do herbaty i poszedłem. Synowa otworzyła, wzięła prezenty, spojrzała na mnie i się skrzywiła.
Szczerze mówiąc, ostatnio myślałam, że wszyscy już zrozumieli mówi Zosia. Nie potrzebujemy od was jałmużny, tylko pieniędzy na dziecko.
Czyli za każdym razem mam przynosić kopertę, żeby móc zobaczyć wnuka?
A co pan sądzi? Przez was wynajmujemy mieszkanie, Krzysiek sam pracuje. Nic pan dla wnuka nie zrobił, więc przynajmniej dawajcie pieniądze na utrzymanie.
Poczułem się paskudnie. Syn to wszystko słyszał, ale milczał, tylko stał z dzieckiem na rękach i mrugał oczami.
Odwróciłem się i wyszedłem. Nie będę się poniżał przed bezczelną kobietą! Nie chcę kupować kontaktu z własnym wnukiem.
Nie rozmawiamy już prawie rok. Oni nie dzwonią, ja też nie. Ale tydzień temu Krzysiek łaskawie zadzwonił z przypomnieniem, że mój wnuk ma urodziny, mogę wpaść, pod warunkiem że nie zapomnę prezentu. Synowa wtrąciła się od razu do rozmowy i wyraźnie powiedziała, ile powinienem przynieść suma odpowiadała mojej pensji miesięcznej.
Nie poszedłem, bo po prostu nie miałem takich pieniędzy. Musiałem pogodzić się z tym, że nie mam ani wnuka, ani syna. Gdyby miałem prawdziwego syna, nie pozwoliłby żonie na szantaż emocjonalny z wnukiem. Niech sobie żyją w tym swoim bagnie nie zamierzam płacić za kontakt z własnym wnukiem.
Pomyślę jeszcze, jak zabezpieczyć mieszkanie, żeby nawet po mojej śmierci ani miękka ręka mojego syna, ani łakoma synowa nie przejęli choć kawałka.
