Moją synową, Bognę, rozgniewało, gdy powiedziałem jej, że w naszej rodzinie od pokoleń nadawamy chłopcom imiona po dziadkach.
Miałem z Bogną dobre stosunki. Żyliśmy spokojnie, nie spieraliśmy się i nie obrażaliśmy. Czasem dochodziło do drobnych kłótni, ale szybko dochodziliśmy do porozumienia i nie nosiliśmy urazy.
Gdy dowiedziałem się, że Bogna jest w ciąży, ucieszyło mnie to niezmiernie. Niebawem w naszym domu pojawi się wnuk. Fakt, że to ma być chłopiec, sprawił ogromną radość mojemu synowi Piotrowi; od dawna marzył o własnym synu, a gdy poznał płeć dziecka, od razu zaproponował, by nazwać je po swoim ojcu. W naszej rodzinie jest zwyczaj, by chłopcom nadawać imiona po dziadkach. Gdy Bogna usłyszała, że imię już jest ustalone, wybuchła złość i oświadczyła, że sama wybierze imię i nie weźmie pod uwagę naszej tradycji.
Chciałem spokojnie porozmawiać z synową, ale ona stanowczo twierdziła, że decyzja jest podjęta. Piotr starał się mnie wesprzeć, lecz żona nie chciała słuchać i zapewniła, że jej rodzice odejmą ją z sali porodowej, po czym zamierza mieszkać z noworodkiem u nich.
Piotr traktuje Bognę dobrze, okazuje jej miłość i troskę, ale ona tego nie docenia. To egoistyczna kobieta, której nie zależy nawet na tym, by choć raz zachować ciszę dla dobra męża. Kiedy próbowałem wyjaśnić jej rodzinne zwyczaje, natychmiast mnie przerwała.
Ku mojemu zdziwieniu dowiedziałem się, że Bogna i Piotr już wybrali imię dla dziecka i że wszystkie sprawy rodzinne będą załatwiać sami, nie licząc się z moją opinią. Ja postrzegam tę sytuację inaczej, bo to dziecko będzie moim wnukiem i będzie kontynuować naszą rodzinę.
Gdy ostatnio ponownie poruszono temat imienia, Bogna nieuprzejmie odpowiedziała, że to nie jej sprawa. Byłem w szoku. Włożyłem całe serce i siły w Piotra, a teraz wydaje się, że jestem zbędny w jego życiu. Nie rozumiem, jak mam iść dalej, jak utrzymać kontakt z synową i z własnym synem.
