Moja matka udaje chorą, żeby nie pracować i żyć na nasz koszt.
Moja matka nigdy nie miała ochoty pracować. Dopóki żył mój ojciec, nie musiała się tym przejmować on zajmował się wszystkim, zarabiał pieniądze, a ona zostawała w domu, ciesząc się rolą gospodyni. Teraz, po jego śmierci, wydaje się myśleć, że to na mnie i mojej żonie spoczywa obowiązek utrzymywania jej. A my się na to nie zgadzamy.
Mama wyszła za mąż bardzo młodo miała zaledwie 19 lat. Mój ojciec, sześć lat starszy, już skończył studia, miał stabilną pracę i zarabiał wystarczająco, by utrzymać rodzinę bez problemu.
Uwielbiała opowiadać ich historię miłosną, jakby to była bajka miłość od pierwszego wejrzenia, spojrzenie, które zmieniło wszystko, nagła pewność, że to właśnie on jest mężczyzną jej życia.
Wierzyłem w to do piętnastego roku życia. Wtedy zrozumiałem prawdę: moja matka nigdy nie chciała się uczyć ani robić kariery. Małżeństwo było dla niej idealnym rozwiązaniem, biletem na łatwe życie bez odpowiedzialności.
Szybko zaszła w ciążę, urodziła mnie i ogłosiła, że chce zajmować się mną na pełny etat żadnego żłobka, żadnej niani, żadnej pomocy z zewnątrz. Mój ojciec, opiekuńczy i dumny, że może jej to zapewnić, zgodził się bez słowa.
Nigdy nie chodziłem do przedszkola, ale nie byłem trudnym dzieckiem. Mama zostawiała mnie w piaskownicy, a ja bawiłem się sam. Dawała mi zabawki i mogłem spędzać godziny, nie przeszkadzając jej.
Nigdy nie próbowała się rozwijać, zdobywać wiedzy. Żadnego dyplomu, żadnych umiejętności, ani jednego dnia pracy poza domem. Zawodowa gospodyni domowa jak sama mówiła z dumą.
Nigdy nie krytykowałem jej stylu życia. Jeśli ojciec to akceptował, nie moja sprawa, by to oceniać.
Ale gdy umarł, jej świat się zawalił. Nie zajęła się organizacją pogrzebu, załatwianiem formalności po prostu leżała w łóżku, wpatrując się w sufit, powtarzając: Co ja teraz zrobię? Jak przeżyję?
Na początku myślałem, że naprawdę przeżywa żałobę. Z czasem zrozumiałem: nie tyle śmierć ojca ją załamała, co utrata finansowego komfortu.
Ojciec zostawił jej jakieś oszczędności, ale było jasne, że te pieniądze nie wystarczą na zawsze.
Pół roku po jego śmierci wpadła na genialny pomysł: sprzedać nasze mieszkanie z trzema pokojami i kupić dwa mniejsze jedno dla niej, drugie dla mnie. Ale chciała, żeby moje zostało wynajmowane, a ona żyła z czynszu.
W jej głowie to był idealny plan. W rzeczywistości złudzenie. Pieniądze ze sprzedaży nigdy nie starczyłyby na dwa mieszkania. A nawet gdyby dlaczego miałbym poświęcać swoją przyszłość, żeby ona dalej mogła nic nie robić?
Moja żona i ja spłacamy już kredyt hipoteczny. Nie stać nas, by utrzymywać kogoś jeszcze. Powiedziałem jej więc wprost: Mamo, jesteś dorosła. Czas iść do pracy.
Wymawiała się, ale w końcu znalazła pracę w osiedlowym sklepie. I wtedy zaczęła się tragedia.
Każdy telefon to było narzekanie: Jestem wykończona! Bolą mnie nogi! Nie dam rady!
Co tydzień płakała, błagając o pomoc, mówiąc, że już nie wytrzymuje.
Potem, tej zimy, zdarzył się prawdziwy wypadek poślizła się na lodzie i złamała nogę. Dwa miesiące w gipsie, bez możliwości chodzenia. Oczywiście, pracodawca ją zwolnił. I kto musiał ją utrzymywać?
My.
Płaciliśmy za jej czynsz, zakupy, leki. Co innego mogliśmy zrobić?
Ale gdy wyzdrowiała, nagle odkryła u siebie kolejne choroby.
Nadciśnienie. Migreny. Bóle pleców. Zawroty głowy. Każdą chorobę, jaką można sobie wyobrazić miała, przynajmniej tak twierdziła.
Lekarze robili badania. Nic poważnego. Ale grała swoją rolę tak przekonująco, że dalej dawaliśmy jej pieniądze, czując się winni na myśl o zostawieniu jej samej.
Aż w końcu powiedziałem: dość.
W tym miesiącu przekroczyłem granicę. Zapłaciłem jej rachunki, dałem 5000 złotych i powiedziałem: To ostatni raz. Od teraz radź sobie sama.
Wybuchnęła płaczem, nazwała mnie niewdzięcznym synem, oskarżyła o porzucenie.
Ale szczerze? Mam to gdzieś. To zdrowa kobieta. Jeśli nie chce pracować, niech znajdzie sobie bogatego faceta, który się nią zajmie. W wieku 55 lat wciąż ma na to szansę.
Więc powiedzcie czy jestem zbyt surowy? Czy wreszcie podjąłem słuszną decyzję?
