Córka wręczyła mi zaproszenie na swój ślub. Gdy je otworzyłem, prawie padłem z wrażenia.
Los chciał, że byłem dwukrotnie żonaty. Z pierwszego małżeństwa mam córkę Jadwigę, a z drugiego syna, Kacpra. Moja pierwsza żona, Zofia, nie chciała mieć dzieci i nie potrafiła pełnić roli matki. Chciałem, aby Jadwiga miała spokojne dzieciństwo, więc porozmawiałem z exżoną i poprosiłem, by oddała mi córkę. Moja nowa żona, Magda, zgodziła się przyjąć Jadwigę jak własną.
Gdy Jadwiga skończyła siedemnaście lat, przyszedł do nas i oznajmił, że jest w ciąży. Ojciec dziecka uciekł, gdy tylko się o tym dowiedział. Nie obwinialiśmy Jadwigi, nie karaliśmy jej po prostu przyjęliśmy ją i jej nienarodzone dziecko. Magda zasugerowała, byśmy zameldowali Jadwigę w naszym mieszkaniu.
Jadwiga nie pracowała, dopóki jej syn nie poszedł do przedszkola. Magda wychowywała go, kochała go jak własnego i nigdy nie rozróżniała między nią a naszym wspólnym synem oboje byli jej kochanymi dziećmi.
Rok później Jadwiga poznała innego mężczyznę. Najpierw zamieszkali razem, a potem postanowili wziąć ślub. Wszystkie organizacyjne obowiązki leżały na barkach Magdy. Jadwiga jedynie rozesłała zaproszenia.
Kiedy otrzymałem zaproszenia, ledwo stałem na nogach. Na liście gości widniało tylko moje imię, a nie było żadnego wzmiankowania o Magdzie. Wyobraźcie sobie moje zdziwienie! Czułem się nie na miejscu, nie wiedziałem, co zrobić. Magda włożyła serce i duszę w wychowanie Jadwigi, współorganizowała przyjęcie, a ona zupełnie o niej nie zadbała.
Stanąłem po stronie żony. W dniu ślubu pojawiłem się w urzędzie stanu cywilnego, złożyłem gratulacje nowożeńcom i wróciłem do domu. Do restauracji nie poszedłem.
