Dziś wieczorem nie mogę spać, tyle myśli kłębi się w mojej głowie. Moja rodzina jest naprawdę liczna mama miała kiedyś sześciu braci i siostry, ale teraz zostały tylko trzy. Mama i jedna z moich cioć mieszkają w tej samej wiosce pod Krakowem. Latem ciężko pracują, a zimą żyją z tego, co udało im się zaoszczędzić w sezonie. My i one mamy ogród warzywny, który sami uprawiamy i z którego często się wspieramy.
Druga siostra mamy osiedliła się w Warszawie. Ma duże, wygodne mieszkanie i dom letniskowy nad Mazurami. Jej mąż jest dyrektorem w dużej firmie budowlanej. Wiem jednak, że kiedyś nie było im tak dobrze. Przez wiele lat mieszkali razem z nami na wsi, a mama z ciocią zawsze im pomagali, ile mogli i robotą, i jedzeniem, i sercem. Ale potem w ich życiu wszystko się odmieniło. Kiedy podreperowali swoje życie, zaczęli patrzeć na nas z góry i niemal zapomnieli, skąd są.
Kilka tygodni temu mama przypadkiem dowiedziała się, że jej siostra wydała jedyną córkę za mąż. Najpierw była zszokowana, a potem udała, że o wszystkim wiedziała, bo wstydziła się przed sąsiadkami. Bo kto by się nie zawstydził, skoro własna siostra nie zaprosiłaby matki chrzestnej córki na wesele?
Gdy tylko wróciła do domu, opowiedziała wszystko naszej drugiej cioci obie poczuły się upokorzone i zranione. Zdecydowały zadzwonić do tej siostry z Warszawy i chociaż pogratulować córce ślubu, może choć wtedy zrobi się jej przykro. Ale z tamtej strony usłyszały tylko krótkie “dziękuję” i telefon został rozłączony.
Nie wiem, co się później stało w jej duszy, ale po jakimś czasie ciotka postanowiła przyjechać do nas z córką i zięciem. Na stół przynieśli drogie mięsa i wino za kilkaset złotych prezent niby na przeprosiny. Ale mama nie mogła się przemóc, była zbyt zraniona. Wyrzuciła ich za drzwi, mówiąc, że jeśli wstydzili się nas zaprosić na przyjęcie z powodu naszego wiejskiego życia, to nie mają po co przychodzić do naszego domu.
Wtedy mąż cioci powiedział gorzko, że rzeczywiście wstydzili się nas i że w restauracji na bank by nas rozpoznali po zapachu wieprzowiny. Słów tych mama długo nie będzie mogła przeboleć. Kazała im natychmiast odejść i przysięgła, że nie chce ich już więcej widzieć. Druga ciocia zupełnie stanęła po stronie mamy powiedziała, że ona także nie chce mieć z nimi nic wspólnego.
Nie mogę przestać myśleć, jak to się stało, że nasze rodzinne więzy tak się rozpadły przez dumę i uprzedzenia. Moje serce boli, bo pamiętam czasy, gdy wszyscy najgłośniej śmiali się przy jednym stole Czy kiedyś jeszcze się pogodzimy?
