Mój teść oniemiał, gdy zobaczył, jak mieszkamy.
Poznałam Roberta na weselu wspólnych znajomych. Przeprowadziłam się do miasta i udało mi się znaleźć pracę. Szczerze mówiąc, byłam w siódmym niebie w końcu wyrwałam się ze wsi. Nasz związek szybko nabrał tempa po roku urodziła się nasza córka.
Ale potem wszystko się odmieniło.
Czemu nasza córka jest blondynką o niebieskich oczach, skoro my oboje jesteśmy szatynami? zapytał Robert.
Kochany, pewnie odziedziczyła to po twoim ojcu. Przecież są do siebie podobni jak dwie krople wody.
Nie pleć głupot. Dziecko powinno przypominać matkę lub ojca, a nie jakiegoś krewnego. Mama uważa, że nasza córka wcale nie jest moja.
Muszę przyznać, że Monika od początku nie była mi przychylna. Wierzyła, że tak naprawdę nie kocham jej syna, a chcę tylko uciec od wiejskiego życia. Mój teść, pan Jerzy, to jednak ciepły, serdeczny człowiek. Ma już inną rodzinę, od lat nie jest z byłą żoną, ale nigdy nie zapomniał o Robercie.
Robert w końcu przyprowadził do naszego mieszkania inną kobietę. Dał mi jasno do zrozumienia, że mam się wynosić jak najszybciej. Nie miałam wyboru.
Nie miałam dokąd pójść. Moi rodzice nie chcieli przyjąć mnie i dziecka pod swój dach. Zadzwoniłam więc do przyjaciółki, która wzięła mnie na parę dni. Potem wynajęłam pokój w mieszkaniu pracowniczym i tam się przeniosłam z córką. Niestety pieniądze zaczęły się kończyć.
Pewnego dnia weszłam do osiedlowego sklepu, kiedy usłyszałam znajomy głos:
Zosiu, gdzie się schowałaś z małą? Nawet we wsi was szukałem! odezwał się mój teść.
Dzień dobry, panie Jerzy szepnęłam, nieco zawstydzona.
Wiem, co zrobił Robert. Nie da się go wytłumaczyć. On i jego matka są tacy sami… Gdzie teraz mieszkacie?
Wynajmujemy jeden pokój.
Rozumiem. Spieszę się, muszę już lecieć. Jak wrócę, znajdę dla was rozwiązanie. A tu masz, to powinno wystarczyć na najbliższe dwa tygodnie wyjął z teczki kopertę.
Poczułam ulgę chociaż będę miała za co kupić jedzenie i mleko dla córki.
Teść przyszedł odwiedzić nas wcześniej, niż się spodziewałam. Zatkało go, gdy zobaczył nasze warunki. Żona pana Jerzego była przeciwna, byśmy u nich zamieszkali, ale wymyślił inną drogę za wszystkie oszczędności kupił małe mieszkanie i zapisał je na wnuczkę. Chciałam odmówić takiego daru, ale nie dał za wygraną. Robił to dla dziecka, nie dla mnie.
Po niecałym miesiącu wraz z córką zamieszkałyśmy w naszym nowym gniazdku. Pan Jerzy przywoził nawet meble i potrzebny sprzęt.
Nie spiesz się z oddaniem córki do żłobka ona potrzebuje matki. Pomogę wam, nie martw się. Moja obecna żona się już uspokoiła, chce nawet poznać wnuczkę.
Bardzo panu dziękuję!
Nie płacz, Zosiu. Zawsze możesz na mnie liczyć. Z czasem wszystko się ułoży, zobaczysz.
Jestem szczęśliwa, że moja córka ma tak wspaniałego dziadka, nawet jeśli nie miała tyle szczęścia do swojego ojca. Pan Jerzy oddał wszystko, żeby rozwiązać nasze problemy.
Lata mijały. Wyszłam ponownie za mąż, ale nigdy nie zapomniałam o moim teściu. Nadal jest mile widzianym gościem w naszym domu i często się odwiedzamy.
