Mój teść myślał, że zawsze będziemy go wspierać.
Mąż wychował się w kochającej, szczęśliwej rodzinie. Niestety, gdy jego ojciec miał 57 lat, żona zmarła. To było dla niego wielkim ciosem. Postanowiliśmy więc sprzedać jego mieszkanie w Krakowie, podzielić się pieniędzmi i zaprosić go, żeby zamieszkał z nami w Warszawie, dopóki nie pozbiera się po stracie. Wydawało się to rozsądne. Liczyłam, że potrwa to może pół roku, po czym kupi sobie mieszkanie i rozpocznie nowe życie.
Ale tak się nie stało. Teściowi bardzo spodobało się mieszkanie z nami. Nie dokładał się ani do czynszu, ani do zakupównie przekazywał ani złotówki. Gotowałam mu, prałam ubrania, sprzątałam jego pokój, a on jedynie chodził do pracy i wracał do domu. Miał życie jak na wiecznych wakacjach.
I tak minęło jedenaście długich lat. Potem zaczął nas pouczać, wtrącać się w nasze sprawy, ustanawiać własne zasady w naszym domu. Czułam się coraz bardziej zmęczona. Wtedy postanowiliśmy kupić mu niewielki domek pod Warszawą. Jest zdrowy, pełen energii, może spokojnie żyć samodzielnie.
Zorganizowaliśmy wszystkokupiliśmy dom, umeblowaliśmy go, żeby miał jak najlepiej. Ale teść zaczął wymyślać różne historie: a to boli go serce, a to inne dolegliwości. Wszystko po to, żeby znowu zostać z nami. Nie mam już siły. Pragnę wreszcie spokoju i czasu tylko dla najbliższej rodziny. Jestem wykończona. Co powinnam zrobić?
