Mój teść wychowywał się w ciepłej, kochającej rodzinie swoich rodziców. Gdy mój ojciec miał 57 lat, niestety zmarła jego żona, moja teściowa. Była to ogromna strata, której niełatwo było mu stawić czoła. Dlatego wspólnie zdecydowaliśmy, że sprzedamy mieszkanie teścia, podzielimy pieniądze między naszą rodzinę oraz rodzinę mojego brata, a teścia weźmiemy do siebie, dopóki nie stanie na nogi.
Na początku sądziłem, że wystarczy pół roku, by teść znalazł swoje miejsce i zaczął życie na nowo. Jednak sytuacja przybrała nieoczekiwany obrót. Doskonale odnalazł się u nas – za media i jedzenie nie przekazuje żadnych pieniędzy. Gotuję dla niego obiady, piorę ubrania, sprzątam jego pokój. On tylko chodzi do pracy, reszta obowiązków spada na mnie. Żyje jak w uzdrowisku.
I tak zamieszkał z nami przez 11 lat. Z czasem zaczął ciągle pouczać mnie i moją żonę, co i jak należy robić. Wspólnie uznaliśmy, że trzeba kupić mu dom niedaleko Krakowa i pozwolić mu się przenieść. To wysoki, zdrowy mężczyzna, spokojnie poradzi sobie sam.
Kupiliśmy mu dom, zadbaliśmy o wszystkie sprawy związane z zamieszkaniem. Teść zaczął wymyślać historie o bólu serca i innych dolegliwościach – wszystko, byle tylko zostać z nami. Ale ja nie potrzebuję takiej troski. Czuję się wyczerpany…
Patrząc teraz na to wszystko, wiem, że czasem trzeba postawić granice, nawet wobec najbliższych. Rodzina jest ważna, ale dbanie o własne życie i zdrowie również.
