Miałem wtedy pięć lat, ale ten dzień pamiętam tak, jakby wydarzył się wczoraj. Tata przeczytał jakieś wiadomości na telefonie mamy pisała do swojej przyjaciółki, że wciąż spotyka się ze swoim zamożnym kochankiem. Widywali się jednak rzadko. Tata zarabiał w tamtym czasie bardzo mało, próbując zdobyć różne rzeczy, których żona i dzieci nie potrzebowały, ale zależało jej, żeby dobrze nas nakarmić. Nawet jeśli nie było nas na to stać. Skąd miałeś prawo przeglądać mój telefon? mama krzyczała, stosując zasadę, że najlepszą obroną jest atak. Twoja pensja nie starcza na nic! Myślisz, że skąd w domu tyle jedzenia? Telewizor jest mój! wołał tata. Twój też! Tak, twój też tata przyznał. Telewizor, mięso… i… i Marek. Wszystko zabieram ze sobą. Byłem przerażony. Do tej pory tylko słyszałem ich kłótnie z drugiego pokoju, teraz nagle stałem się ich częścią.
Nie Marek, tylko diabeł! odpaliła się mama.
Ale wtedy tata mnie zabrał. Po co mama miałaby się ze mną szarpać z dorosłym facetem? Tata wziął mnie do ogrodu, przytulił, nakarmił, pobawił się ze mną. Nawet przed tą kłótnią spędzał ze mną więcej czasu niż mama. Była zima, a ja w grubym kożuszku stałem przed mamą: Nie płacz, mamo, odwiedzę cię niedługo powiedziałem dziecięcym głosem. Mama mnie przytuliła, a tata spojrzał tylko wymownie, że już czas. Stanął w drzwiach i rzucił do mamy: Do zobaczenia w sądzie! Zarówno mama, jak i tata chyba potem ułożyli sobie życie najlepiej, jak potrafili. Po rozwodzie mama prawie od razu związała się z innym mężczyzną, zapominając o mnie na jakiś czas. Tata nie zwlekał długo poznał Aleksandrę, córkę majętnego przedsiębiorcy. Co jakiś czas odwiedzałem mamę na parę dni. Mama i tata nie kontaktowali się ze sobą. Mimo upływu lat tata nigdy mamie nie wybaczył. Parę lat później, kiedy miałem czternaście lat, wszystko stanęło na głowie mama zaszła w ciążę, a tata trafił do więzienia.
W drodze z pracy tata wplątał się w bójkę na ulicy. Całą winą obarczono jego, a sąd nie miał dla niego litości i dostał maksymalny wyrok. Żegnając się z nami, powiedział: Trzymajcie się razem. Wraz z Aleksandrą to przeżywaliśmy przez długie miesiące. Podtrzymywaliśmy się nawzajem, próbowaliśmy nie poddawać się smutkowi. Pewnego dnia wydarzyło się coś, czego nie zapomnę nigdy. Zadzwonił dzwonek. Aleksandra była w kuchni, szykowała obiad, więc poszedłem otworzyć drzwi. Przed wejściem stała mama: Zbieraj się, wracasz do domu, oznajmiła. Marek, kto tam? rzuciła Aleksandra, podchodząc do przedpokoju. Przyszłam po syna, odpowiedziała chłodno moja mama. Aleksandra próbowała złapać ją za ramię i zaprosić do środka, ale mama tylko odepchnęła jej rękę i burknęła: Uważaj, jestem w ciąży. Widziałem, jak bardzo Aleksandrze zrobiło się przykro nie mogła mieć dzieci, o czym oboje wiedzieliśmy, ale zawsze imponowała mi jej opanowanie. Uśmiechnęła się do mamy i zaprosiła ją do kuchni. Siedziały razem, ja zamknąłem się w swoim pokoju.
Rozumiesz, Moniko, Marek jest moim jedynym bliskim. Tylko on mnie teraz rozumie, tylko on może mi pomóc przez to przejść. Nie wyobrażam sobie życia bez niego. Ty masz wszystko. Chcę, żeby Marek mieszkał ze mną, póki jego ojciec siedzi zaczęła płakać mama. Nie mogłem już tego słuchać. Dzielenie mnie jak kawałek sera. A może ktoś zapyta mnie? Czy już może wybrałem, z kim chcę zostać? Bardzo dorosłe manipulować dzieckiem łzami, odcięła Aleksandra. Nie jestem już dzieckiem. Mamo, zostaję z Aleksandrą. Ty masz swoje życie, a my zostaliśmy sobie na wzajem w naszych trudnych chwilach. Tu chodzę do szkoły, mam tu przyjaciół. Przykro mi, ale taka jest moja decyzja. Sam się zdziwiłem, że pierwszy raz odezwałem się do mamy jak dorosły, nie jak dziecko. Odprowadziłem mamę na przystanek autobusowy. W czasie oczekiwania na autobus zapytałem: Jak tam z Adamem? Wciąż się z nim spotykasz? Przecież nie będziemy głodować, prawda? Przytuliłem niezręcznie moją mamę, roześmialiśmy się i rozeszliśmy w swoje strony. W domu uspokajałem Aleksandrę. Wiedzieliśmy, że czeka nas długa i trudna droga. Czekanie nigdy nie jest łatwe.
