Kiedy moja babcia dowiedziała się, że jej córka, czyli moja mama, spodziewa się dziecka bez męża, była cała w nerwach. Zachowywała się jakby świat miał się skończyć, a życie mojej mamy przemieniło się w niekończący się test cierpliwości. Mimo wszystko mama znosiła te uwagi babci z cichą wytrwałością jak rodowita warszawianka stojąca w kolejce po świeże bułki bez narzekania.
W dniu moich urodzin babcia najwyraźniej postanowiła nadać wydarzeniom wyjątkowy charakter zamknęła mamę w mieszkaniu i wyszła, zabierając ze sobą klucz. Na szczęście moja siostra, była ratowniczka medyczna, w mig ogarnęła sytuację przejęła klucz i rzuciła się na ratunek mamie. Tak oto przyszedłem na świat, a mimo niełatwych początków moja mama mnie kochała bezgranicznie.
Babcia, zresztą coraz bardziej wiekowa, wykazywała się w uczeniu mnie polskich klasyków ogrodnictwa jak wałkować ziemniaki albo siać koper w ogródku. Sukcesów nie brakowało, lecz gdy zdarzyło mi się popełnić błąd (np. przesadzić z podlewaniem marchwi), babcia uprawiała wybitne popisy słowne. Przekleństwa i złośliwe komentarze latały nad moją głową jak bociany w kwietniowe popołudnie nie do końca rozumiałem ich znaczenie, ale czułem, że nie były miłe.
Często zastanawiałem się, czym zasłużyłem na taki chłód uczuciowy ze strony babci. Sama przecież po śmierci dziadka musiała wychować mamę w pojedynkę, więc mogła znać trudy i wyzwania samotnego rodzicielstwa. Ja dorastałem bez wsparcia męskiej części rodziny bez dziadka, ojca czy brata. Just me, mama, siostry i babciowe nastroje.
Z czasem mama wyszła za mąż, urodziła jeszcze dwoje dzieci, lecz niestety jej mąż długo nie pobył wśród żywych. Ku mojemu zdziwieniu, babcia obsypywała młodsze rodzeństwo czułością jakby wygrywały dla niej los na loterii! Trochę zieleniałem ze złości, ale jak wiadomo zazdrości w Polsce nie brakuje.
Babcia odeszła już dawno temu, ja zdążyłem dorosnąć, ale czasem wspomnienia wracają niczym echo ze starej kamienicy. Jej słowa nieraz nadal pobrzmiewają mi w głowie, wywołując te stare, dziecięce emocje.
Pewnego dnia, robiąc zakupy z mamą w Biedronce, spotkałem kobitkę, która kupowała całą siatkę owoców i słodyczy. Radośnie opowiadała, że jej córka zostanie mamą, a ślub tuż-tuż. Cała wieś już wiedziała, że panna Wiktoria nie ma narzeczonego, ale szczerość i miłość kobiety wobec dziecka tak poruszyły moją mamę, aż przypomniała sobie własne ciężkie doświadczenia i osławione klątwy babci.
Kochałem moją mamę i jestem jej wdzięczny za wszystko, przez co przeszła dla mnie. Nigdy nie traktowała mnie źle jej miłość była czysta i bezgraniczna, jak pierogi z borówkami na niedzielny obiad.
Na pytanie, co bym zrobił na miejscu babci sam nie wiem. Dopóki nie przeżyję jej historii, trudno powiedzieć. Ale myślę, że najważniejsze jest okazać wyrozumiałość, empatię i wsparcie dla własnego dziecka nawet jeśli los zgotuje trudny scenariusz. Miłość i współczucie powinny górą być w rodzinnych relacjach, niezależnie od tego, co przyniesie życie.
