Kobietki, serce mi pęka, gdy to piszę, ale nie mogę już dłużej dusić tego w sobie. Mój syn – jedyny, którego nosiłam pod sercem, wychowałam, wypielęgnowałam – teraz udaje, że mnie nie ma. A wszystko przez nią – jego żonę, moją synową. Do dziś nie rozumiem, co złego zrobiłam. Gdzie popełniłam błąd? Dlaczego własne dziecko może odwrócić się od matki z taką zimną obojętnością?
Wychowywałam go sama. Mężczyźni w moim życiu byli, ale żaden nie został – jeden wykorzystywał moją dobroć, inny zwyczajnie zniknął. Może to wina mojego charakteru, a może po prostu tak bardzo pragnęłam miłości, że brałam za nią cokolwiek. W trudnych latach 90. harowałam na kilku etatach, oszczędzałam na sobie, by tylko mojemu Kubie niczego nie zabrakło. Szłam przez życie, nie patrząc na zmęczenie, nie żałując rąk, nie dosypiając nocy.
Później pojawił się ktoś, kto stał się dla nas wybawieniem. Żonaty, owszem. Ale pomagał. Najważniejsze – załatwił mojemu synowi pracę w gazowni. Niewiele, ale wspierał nas i moralnie, i materialnie, gdy nikt inny tego nie robił. Dzięki niemu Kuba został technikiem gazowym, skończył szkołę, potem studia, przeszedł praktyki, zaczął pracę. Zawsze w niego wierzyłam, nawet gdy marzył o własnym interesie, a nie o pensji z fabryki. Dawałam mu pieniądze, nawet gdy sama żyłam od chleba do wody.
A potem przyprowadził do domu dziewczynę. Ładna, ale wydała mi się trochę… no, powiedzmy, że nie najbystrzejsza. Szybko zaszła w ciążę. Cieszyłam się – będę miała wnuczkę! Pomogłam zorganizować wesele. Mój znajomy dał im pieniądze na obrączki – i wtedy po raz pierwszy poczułam niepokój. Wybrała pierścionek droższy niż cała suma, nie pytając nikogo o zdanie. Delikatnie zauważyłam, że pieniądze są przecież dla dwojga, może lepiej wybrać coś skromniejszego, ale w parze. Spojrzała na mnie z nienawiścią. Od tamtej pory jestem jej wrogiem numer jeden.
Milczałam. Znosiłam. Nawet kupiłam im samochód, żeby Kuba mógł dorabiać po zmianach. A potem wszystko się posypało. Auto sprzedali, pieniędzy ubyło. Posypały się wyrzuty od jej rodziców: „Co to za mąż, który nie utrzyma rodziny?” – i wkrótce rozwód. Syn zaczął pić. Odebrali mu prawo jazdy. Wyciągałam go z tej otchłani. Pomagałam. W końcu zaczął swój biznes. Gdy tylko pojawiły się pieniądze – ona wróciła. A on jej na to pozwolił. I zaczął unikać mnie.
Firmę mam na siebie – przez długi u komornika. On spłaca, ale po trochu. Zaczął grać w ruletkę, licząc, że wygra i odzyska wszystko: żonę, rodzinę, stabilność. Znów dałam mu pieniądze – na pracowników, czynsz, rozwój. Zapewniał, że będzie dobrze. Uwierzyłam. A potem zaczął żądać więcej – żebym zwolniła się z pracy, by mu pomagać. Rzuciłam etat, oddałam się bez reszty, a teraz tylko siedzę i czekam, aż o mnie przypomną. Często – nie przypominają. Nawet wnuczce nie mogę nic kupić – nie ma z czego. Zapraszają mnie tylko wtedy, gdy coś ode mnie potrzebują.
Podarował mi samochód – ładny, nowoczesny. Tyle że ani zatankować, ani ubezpieczyć go nie mogę – pieniędzy nie daje. Czasem zabiera auto, potem oddaje – zepsute. Kiedy musiałam pilnie gdzieś jechać – silnik nawet nie zaskoczył. A przecież jeszcze spłacam kredyt na jego poprzedni wóz – wzięty na moje nazwisko. Najpierw płacił, potem rzucił. A ja? Milzę. Bo jestem matką.
Oddałam im część swojego mieszkania. Na święta mnie nie zapraszają. Ani na Nowy Rok, ani na urodziny. Raz przyszłam do niego do pracy – nakrzyczał na mnie. Powiedział, że go kompromituję. Za co? Przecież nie piję, publikowałam w czasopismach literackich, należałam do Związku Literatów, czytałam książki, pracowałam całe życie. Nie jestem jakąś podwórkową pijaczką.
Czasem po prostu przepraszam – za wszystko. Nawet nie wiem za co. Tak tylko: „Wybacz, jeśli coś zawiniłam”. A teraz – zablokował mnie. Nie dodzwonię się. Nie napiszę. Zostałam w ciszy i mam wrażenie, że oszaleję od tej pustki. Siedzę przy oknie, patrzę, jak obce dzieci bawią się na podwórku, i myślę: w czym zawiniłam? Za co mój syn – moje wszystko – uznał, że już mnie nie potrzebuje?
Płaczę z bólu, którego nie potrafię ani wyrazić, ani przetrawić. Płaczę, bo ten, który powinien być moją podporą, stał się najdalszym człowiekiem na świecie. A ja mam tylko wspomnienia i nadzieję. Nadzieję, że kiedyś przypomni sobie, jak trzymałam go za rękę, gdy się bał. Jak stałam przy nim, gdy cały świat był przeciw. I zrozumie, że matka nie zdradza. Matka – po prostu kocha.
