Poznałam mojego męża na uniwersytecie. Oboje mieliśmy wtedy po 18 lat i byliśmy studentami. Od razu zwróciłam uwagę na przyszłego męża wyróżniał się siłą, inteligencją i, co najważniejsze, serdecznością. Początkowo po prostu się przyjaźniliśmy, ale dość szybko zrozumiałam, że moje uczucia są znacznie głębsze niż zwykła przyjaźń. Po paru miesiącach zostaliśmy parą. Wciąż z sentymentem wspominam ten czas i uważam, że lata studenckie były najlepszym okresem w moim życiu. Oświadczył mi się rok później, a niedługo potem pobraliśmy się. Nie stać nas było na huczne wesele, dlatego uczciliśmy nasze małżeństwo w niewielkim gronie rodziny.
Na drugim roku studiów Jan zaczął pracować. Na początku mieszkaliśmy w akademiku, a własne lokum wydawało się odległym marzeniem, ale byliśmy pewni, że w końcu się uda. I tak się stało. Po śmierci mojej babci odziedziczyłam niewielką sumę pieniędzy, a Janowi udało się trochę zaoszczędzić. Wystarczyło to, by wpłacić wkład własny na dwupokojowe mieszkanie, bo planowaliśmy, że wkrótce nasza rodzina się powiększy.
Przeżyliśmy razem dziesięć lat, ale nigdy nie doczekaliśmy się dzieci. Kilka lat temu Jan napotkał poważne kłopoty w pracy kiedy firma popadła w tarapaty, właściciel obarczył go, jako głównego księgowego, odpowiedzialnością za długi oraz nieprawidłowości w papierach. Po długim procesie Jan został całkowicie niesprawiedliwie skazany na cztery lata więzienia. Walczyliśmy długo, szukaliśmy adwokatów, ale bez skutku. Dokumenty zostały przygotowane tak, że cała wina spadła na Jana, choć on wykonywał jedynie polecenia szefa. To był dla nas bardzo trudny czas, starałam się wspierać męża, jak tylko mogłam, ale po roku okazało się, że sama potrzebuję wsparcia…
Moja teściowa przyszła do mojego mieszkania i oznajmiła, że nie mogę już tutaj mieszkać. Obarczyła mnie winą za to, co przydarzyło się Janowi, i powiedziała, że to on kupił mieszkanie za swoje pieniądze, przez co nie mam do niego żadnych praw. Zamurowało mnie nie spodziewałam się aż takiej bezwzględności z jej strony.
Wyszło na jaw, że przed procesem mój mąż dał swojej mamie pełnomocnictwo, a dzięki temu uzyskała ona zaświadczenie z banku, że raty za mieszkanie były spłacane z konta Jana. Teściowa utrzymuje, że te dokumenty wystarczą, by sąd uznał, że nie partycypowałam we wspólnym zakupie lokalu. Jestem zagubiona i nie wiem, jak mam teraz postąpić.
