Mój syn z żoną zawsze marzyli o dzieciach. Po dziesięciu latach bezowocnych prób zostania rodzicami, podjęli decyzję o adopcji. Do ich domu trafił dwuletni chłopiec o imieniu Janek, pełen energii i ciekawości. Z radością pomagałam im, spędzając czas z wnukiem i wspierając młodych rodziców.
Jednak z czasem zauważyłam, że synowa stała się drażliwa i zmęczona. Często podnosiła głos na Janka, karała go, stawiała do kąta. Kiedy próbowałam bronić chłopca, machała ręką, twierdząc, że wszystko jest pod kontrolą. Syn również zaczął wyrażać wątpliwości, mówiąc: „Gdyby to było nasze biologiczne dziecko, wszystko wyglądałoby inaczej”.
Niedawno poinformowali mnie o swojej decyzji, by zrezygnować z adopcji i oddać Janka do domu dziecka. To był dla mnie cios. Próbowałam ich przekonać do przemyślenia decyzji, proponowałam, że wezmę chłopca do siebie, ale byli nieugięci, powołując się na moje zdrowie i ich własne zmęczenie. Zgodnie z polskim Kodeksem Rodzinnym i Opiekuńczym, sąd może uchylić adopcję, jeśli adoptujący uchylają się od obowiązków rodzicielskich, nadużywają praw lub źle traktują dziecko. Po uchyleniu adopcji wzajemne prawa i obowiązki między dzieckiem a adoptującymi przestają istnieć.
Rozumiem, że proces uchylenia adopcji jest skomplikowany i traumatyczny dla dziecka. Janek już przyzwyczaił się do nowej rodziny, a powrót do domu dziecka może spowodować poważne obrażenia psychiczne. Badania pokazują, że takie sytuacje często wynikają z niezgodności oczekiwań rodziców z rzeczywistością.
Nie wiem, jak przekonać syna i synową, by zostawili Janka w rodzinie. Być może warto zwrócić się do psychologa rodzinnego lub do opieki społecznej po poradę i wsparcie. Ważne jest, by pamiętać, że każde dziecko zasługuje na miłość i stabilność, zwłaszcza po tym, jak już doświadczyło utraty rodziny.
