Mój najstarszy druh, Adam Majewski, dziś ma już czterdziestkę na karku i jakby dostał drugie życie znalazł sobie żonę. Z rozbrajającą szczerością powtarza wszystkim, że znalazł w niej skarb: świetna gospodyni, gotuje jak babcia i sprząta jak tornado. Reszta mnie nie interesuje zaciąga po swojemu, gdy pytam, czy kocha.
Adam i ja wychowaliśmy się na jednym osiedlu w Łodzi. Nasze dzieciństwo to wspólne kopanie piłki na trzepaku, wygłupy pod blokiem, czasem niebezpiecznie blisko lejących się deszczów. Gdy przyszły czasy liceum, kumpelska ekipa zbierała się, by włóczyć się Piotrkowską; przesiadywaliśmy na ławeczkach, patrząc, która dziewczyna z naszej szkoły zarzuci na nas spojrzenie. Miłosne sprawy były tylko pretekstem do żartów i popisów przed kolegami najgorsze byłoby stracić twarz w oczach grupy.
Po maturze wcielili mnie do wojska Adam miał farta, jakoś go ominęli. Kiedy wróciłem, złapałem pierwszą robotę na hali, potem ożeniłem się z Ewą, sąsiadką z sąsiedniej klatki. Dwie pociechy i blisko dekada wspólnego życia Z biegiem lat nie było już śmiechu i bliskości tylko zmęczenie i wieczne spięcia. Rozwód przyszedł niespodziewanie łatwo, jakbyśmy oboje wiedzieli, że tak będzie lepiej.
Dwa lata samotności, tępych wieczorów nad telewizorem i nagle, przypadkiem, spotykam Adama przy kasie w Biedronce. Ledwie go poznałem posiwiał, przytył, stare śmiechy gdzieś wyparowały. Usiadł ze mną w kawiarni przy rynku. Okazało się, że on też jest po przejściach rozwód, rozpad poprzedniego związku. Szukał szczęścia, ledwie łatał codzienność. Rok później los się odmienił: poznałem Zofię, ślub w majowy poranek, miłość wróciła razem z nadzieją.
Spotkałem Adama ponownie na urodzinach wspólnego znajomego. Przyszedł z nową żoną, Haliną. Od razu rzuciła mi się w oczy kobieta korpulentna, z miłym uśmiechem, ale bez tego błysku, który zawsze kojarzyłem z partnerkami Adama.
Adam, co ci się spodobało w Halinie? Nie potrafiłem się powstrzymać.
Spojrzał mi w oczy z typowym dla siebie spokojem.
Słuchaj, Marek, ona jest mistrzynią kuchni. Najlepszy żurek, pierogi jak od mamy. Dom zawsze czysty, a poza tym zostawia mnie w spokoju! Chcę pić piwo piję. Chcę obejrzeć mecz oglądam. Z chłopakami na miasto? Proszę bardzo. Dla mnie to jest pełnia szczęścia westchnął, zadowolony z siebie.
Patrzyłem na niego bez zrozumienia. Dla mnie bycie z kimś znaczy coś więcej Oczywiście, dobra gospodyni to skarb, ale ja z Zofią wolę wspólnie malować mieszkanie, gotować, śmiać się. Liczy się bliskość, porozumienie, robienie rzeczy razem. Chcę czuć, że jesteśmy jednością, szanować się wzajemnie i cieszyć się z drobiazgów, choćby z rowerowej przejażdżki po Lesie Łagiewnickim.
Bo gdy dwoje ludzi jedzie na jednym rowerze i oboje naprawdę depczą w te same pedały, to można przemierzyć całą trasę bez potknięcia.
A ty jak myślisz, co w związku liczy się najbardziej?
