Dziś chcę opisać coś, co ciąży mi od dawna. Niektórzy pytają, jak w ogóle dałem się wciągnąć w taką sytuację, jak mogłem się na to zgodzić. Powiem tylko jedno miłość sprawia, że ludzie stają się ślepi, niezależnie od płci. Ja też byłem zaślepiony. Przez całe życie starałem się być lepszy, uczyłem się, próbowałem dorównać ideałom. Mój ojciec od dzieciństwa powtarzał mi, że jeśli chcę coś osiągnąć, muszę ciężko pracować. Uczył mnie też, że mężczyzna powinien być silny, samodzielny, by w każdej sytuacji umiał sobie poradzić.
Ta nauka jednak okazała się dla mnie pułapką. Gdy spotykałem się z kobietami, byłem zbyt niezależny, a niewiele z nich chciało ze mną być. Wówczas większość kobiet szukała mężczyzny, który przejmie inicjatywę, otoczy opieką, pokaże, że można się na nim oprzeć. Ja ciągle uważałem, że powinienem sobie radzić sam.
Z czasem skupiłem się całkowicie na pracy. Byłem kawalerem aż do 37. roku życia, kiedy poznałem Malwinę. Miała tyle lat co ja. Zdziwiło mnie to, że zaakceptowała moją samodzielność. Nigdy nie próbowała na siłę mi pomagać czy naciskać, gdy twierdziłem, że coś zrobię sam. Nigdy nie przynosiła mi kwiatów ani nie zalewała słodkimi słówkami, których zawsze unikałem. Przy niej byłem partnerem na równych prawach. Powinienem się zastanowić, ile ta “równość” naprawdę kosztuje nie była nawet bliska rzeczywistej równowagi.
Po ślubie Malwina zamieszkała ze mną w moim mieszkaniu na Mokotowie. Sama nie miała miejsca, mieszkała z matką na Pradze. Nie chciałem przeprowadzać się do teściowej, słyszałem już zbyt wiele nieciekawych historii o wspólnym życiu z teściami. Przez pierwszy miesiąc Malwina nie oddała mi żadnej złotówki ze swojej pensji, tłumacząc się, że musi spłacić mały kredyt zaciągnięty na leczenie swojej mamy.
Nie robiłem z tego problemu, byłem wyrozumiały. Przecież jesteśmy rodziną niech spłaci swoje zobowiązania, potem będziemy dzielić się wydatkami. Minęło jednak siedem miesięcy, a sprawa kredytu wciąż nie była załatwiona. Malwina ciągle powtarzała, że w pracy zarabia za mało, że skrócono jej godziny, że akurat coś się wydarzyło. Cały czas płaciłem za jedzenie, rachunki, wspólne wyjścia. Później zaczęła mówić, że oszczędza, żeby kiedyś kupić nam dom na Mazurach, na przykład na wakacje.
Mijały lata, a ja nie zobaczyłem nawet wyciągu z jej konta. Przecież jesteśmy rodziną. W końcu wybuchłem. Jak to możliwe, że to ja utrzymuję wszystko od ponad pięciu lat? Przecież tak nie powinno być. Spakowała swoje rzeczy i pojechała do matki na Pragę. Tak po prostu. Trzy dni później nie wytrzymałem, pojechałem po nią i przyprowadziłem z powrotem. I znowu to samo. Nie daje mi ani grosza na nic. Jestem już potwornie zmęczony. Chciałbym wydawać pieniądze na swoje przyjemności, może nowy rower czy weekend w górach, ale wszystkie środki idą na utrzymanie domu. Co dalej? Rozwód? Czy Malwina kiedyś się zmieni?
Pisząc ten wpis, dochodzę do wniosku, że czasem trzeba przestać liczyć na zmianę drugiej osoby, a zacząć szanować siebie i swoje granice. Miłość to ważna sprawa, ale nie może oznaczać zapominania o własnych potrzebach i godności.
