Myślę, że ta sytuacja wywoła wiele kontrowersji wśród moich obserwatorów. Wstyd mi za własne myśli, choć nie potrafię ich powstrzymać. Gdy tylko wyobrażam sobie, co czeka naszą rodzinę w najbliższej przyszłości, mam ochotę się rozpłakać. Mam wrażenie, że ogarnia mnie smutek i początek depresji. Z mężem jesteśmy małżeństwem już ponad dwanaście lat, oboje pracujemy, mamy dwoje dzieci.
Moja teściowa od dawna poważnie choruje. Cierpi na reumatyzm i cukrzycę. Przez nadwagę z trudem porusza się po swoim mieszkaniu. Mieszka sama, więc codzienne czynności bywają dla niej dużym wyzwaniem. Jest jej trudno samodzielnie zadbać o siebie, ugotować posiłek, posprzątać. Raz w tygodniu zabieramy ją na zakupy, ja sprzątam u niej w mieszkaniu, gotuję obiady na cały tydzień i pomagam się kąpać. Przyzwyczailiśmy się już do tych weekendowych wizyt to nasza rutyna. Czasem, z powodu pracy, nie udaje nam się do niej pojechać, ale są to wyjątkowe sytuacje.
Naprawdę bardzo ją kocham. Sama wychowała swojego syna, wiele dla niego poświęciła, zrezygnowała ze swojego szczęścia (gdy miała 45 lat, została wdową i już nigdy nie wyszła ponownie za mąż). Także nas niejednokrotnie wsparła finansowo. Dzięki niej spłaciliśmy cały kredyt hipoteczny. Nigdy nie odmówię jej pomocy ani wsparcia. Ostatnio mąż powiedział jednak, że po Nowym Roku jego mama wprowadzi się do nas. Nie będziemy już musieli do niej dojeżdżać, a opieka nad nią będzie prostsza. On podobno będzie mógł się wtedy bardziej zrelaksować.
Rozumiem punkt widzenia męża, lecz nie potrafię nie wyobrażać sobie, jak zmieni się nasze życie. Nasze mieszkanie w Krakowie ma trzy pokoje. Razem z mężem śpimy w jednym, dzieci mają każdy swoje własne. Jeżeli teściowa się wprowadzi, zajmie jeden z pokoi dziecięcych. Będą kłótnie, każdy przecież potrzebuje własnej przestrzeni. Wstydzę się tych myśli, ale zaczynam postrzegać teściową jako ciężar. Co byście zrobili na moim miejscu? Bardzo proszę o wasze opinie.
