Mój brat postanowił zamieszkać z teściową i do dziś nie rozumiemy, dlaczego to sobie zrobił
Mój młodszy brat ożenił się bardzo wcześnie, bo miał zaledwie 18 lat. Wydawało się, że chciał jak najszybciej udowodnić swoją samodzielność.
Od chwili jego narodzin to ja się nim opiekowałem moje dzieciństwo skończyło się właściwie wtedy, kiedy mama wróciła z nim ze szpitala. Gdy dojrzał, wziął ślub i się wyprowadził, jego życie zmieniło się na dobre… ale niestety nie na lepsze.
Jego żona, również bardzo młoda, była osobą o silnym charakterze, jednak nieprzyjemną. Już przy pierwszym spotkaniu nie przypadła nam do gustu. Brakowało jej taktu i dobrych manier, a uroda także nie zwracała naszej uwagi. Nigdy nie mogłem zrozumieć, co mój brat w niej widzi. Zamieszkali w bloku tuż obok nas, właśnie u teściowej. Teść był milczący i dziwaczny; rzadko się odzywał, zwykle tylko kiwał głową na znak przytaknięcia. Teściowa lubiła wszystkich kontrolować, wydawała polecenia, które wszyscy musieli wykonywać bez słowa sprzeciwu. Wiecznie krytykowała i osądzała mojego brata, a jego żona również wiecznie była z niego niezadowolona.
Sposób, w jaki traktowano mojego brata, doprowadzał mnie do szewskiej pasji. Próbowałem z nim o tym rozmawiać, ale on uparcie twierdził, że wszystko jest w porządku, że żona go kocha i są szczęśliwi. Mimo to z czasem widziałem, jak brat się zmienia. Stał się podobny do swojego teścia prawie w ogóle nie wyrażał swojego zdania, odzywał się od święta, a najczęściej tylko kiwał głową. W końcu jednak jego cierpliwość się wyczerpała; nie mógł tego dłużej znosić. Spakował się nagle i bez słowa wyjechał.
Nigdy wcześniej nie widziałem brata w takim stanie Bardzo żałował, że ożenił się tak młodo.
Każdy z nas ma granicę wytrzymałości kiedy zostanie ona przekroczona, człowiek potrafi bez słowa zostawić wszystko, co dla niego stało się nie do zniesienia.
