Gdyby ktoś mi kiedyś opowiedział taką historię, pewnie bym nie uwierzył. Ale wydarzyło się to naprawdę mojemu bratu i jego żonie. Wracali do domu po rodzinnej uroczystości z okazji urodzin naszego dziadka w małej wiosce pod Krakowem. Było jeszcze wcześnie, coś około godziny siódmej wieczorem. Jechali krajową siedemdziesiątką, gdy nagle zobaczyli młodą kobietę stojącą na poboczu. Machając rękami, próbowała zatrzymać samochód. Żona mojego brata, Elżbieta, błagała go, żeby się nie zatrzymywał bała się, że może być to niebezpieczne. Ale brat, Michał, zwolnił i postanowił sprawdzić, co się dzieje. Twarz dziewczyny była cała w zadrapaniach i siniakach.
Między łzami powiedziała, że jej rodzina miała wypadek. Ich auto wypadło z drogi i stoczyło się do rowu. Z płaczem wyznała, że jej mąż nie żyje, ale dziecko przeżyło prosiła, żeby brat uratował chłopca. Wskazała miejsce, gdzie stał rozbity samochód. Michał wysiadł, polecił dziewczynie zostać z Elżbietą przy aucie, i ruszył na ratunek. Faktycznie, w rowie leżało roztrzaskane auto. Szybko zszedł do niego, nie patrząc zbyt uważnie, i wyciągnął chłopca siedzącego z tyłu. Mały miał może sześć lat.
Gdy wrócił do swojego auta, kobiety już nie było. Zapytał Elżbietę, gdzie ona się podziała, a żona tylko wzruszyła ramionami i powiedziała, że dziewczyna poszła jego śladem. Michał wrócił do wraku, by znaleźć kobietę. I wtedy, po raz pierwszy, spojrzał do środka samochodu. W przednich fotelach siedziały dwie osoby. Mężczyzna był w fotelu kierowcy, a jego żona obok niego. Oboje nie żyli. Jak zatem mogła prosić o pomoc? Bratu przeszły ciarki po plecach na samo wspomnienie tego momentu. Ocalony chłopiec mieszka teraz z nimi adoptowali go. Michał jest przekonany, że wtedy przemówił do nich duch.
Po tym wszystkim zrozumiałem, że czasami zdarzają się rzeczy, których nie da się wytłumaczyć. Trzeba mieć otwarte serce na pomoc, choć czasami wiąże się to z ryzykiem.
