Moi rodzice zmusili mnie do aborcji, bym nie przyniosła wstydu naszej wsi. Nie obchodziło ich, że później lekarze zdiagnozowali u mnie poważną chorobę. Mimo to los srogo ukarał mojego ojca za brutalne zniszczenie mojego życia.

Byłam młoda, kiedy poznałam tego łajdaka. Zachowywał się wobec mnie cudownie, zasypywał mnie komplementami, wydawał się być mężczyzną idealnym. Jednak gdy tylko osiągnął swoje cele, zniknął z mojego życia bez śladu. Nasze rozstanie złamało mi serce, lecz nie przewidziałam skutków tej znajomości. Osłupiałam, gdy dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Na początku nawet nie ufałam własnej mamie. Jednak zrozumiałam, że nie zdołam ukrywać swojego stanu zbyt długo, szczególnie że minęły już cztery miesiące. Podjęłam bolesną decyzję, żeby jej o wszystkim opowiedzieć. Ona natychmiast powiadomiła ojca.

Jedyne, co usłyszałam, to oskarżenia i żale ze strony mamy: Żałuję, że cię urodziłam.

Ze strachu przed wstydem w całej wsi, moi rodzice wymusili na mnie, bym przerwała ciążę, mimo że wiązało się to z ogromnym ryzykiem dla mojego zdrowia. Zgodziłam się niechętnie, jednak przez kolejne dni płakałam żałośnie, zżerana poczuciem winy, że zdradziłam własne dziecko. Wciąż modlę się do Boga o przebaczenie tamtego czynu. Wtedy moje życie się zatrzymało. Pogodziłabym się nawet ze śmiercią, i to zarówno w sensie moralnym, jak i fizycznym. Ale rodzice nie przejęli się interesowało ich tylko, co ludzie powiedzą.

Po jakimś czasie, nie mogąc dłużej znieść ciężkiej atmosfery panującej w domu w małej mazurskiej wsi, postanowiłam uciec. Wyjechałam do Warszawy udało mi się to dopiero po dwóch latach. Skończyłam studia, zdobyłam dobrą pracę i zbudowałam sobie silną pozycję.

Spełniłam marzenia, o których wcześniej nawet nie śmiałam marzyć. Jednak była jedna rzecz, której nie potrafiłam zdobyć, choć miałam teraz pieniądze i uznanie rodziny. To była ta jedyna, najgłębsza tęsknota. Przez decyzję podjętą niegdyś nie mogłam już zostać matką. Poznałam kilku mężczyzn, nawet oświadczali mi się, ale zawsze kiedy słyszeli o mojej niepłodności, odchodzili bez słowa. Winię za to moich rodziców. To oni odebrali mi szansę, by przeżyć radość macierzyństwa. Nie pragnęłam nawet utrzymywać z nimi kontaktów, nie czułam potrzeby ich oglądać. Gdy ojciec dostał zawału, a matka błagała, żebym się nim zajęła, odmówiłam. Zostawili mnie samą, więc i ja ich zostawiam – winę ponoszą tylko oni. Dla świętego spokoju przysyłam im co miesiąc kilka tysięcy złotych. Przysięgam sobie jednak, że nigdy nie skrzywdzę w ten sposób własnej córki. Rodzice są po to, żeby stać przy dziecku, a nie go odrzucać, gdy najbardziej tego potrzebuje. Moi rodzice nigdy nie zrozumieli, jak bardzo ukradli mi szczęście.