Od dziecka byłam obarczona odpowiedzialnością bycia najstarszą w naszej dużej rodzinie, co wiązało się z koniecznością wykonywania wszystkich prac domowych i opiekowania się młodszym rodzeństwem. Nie był to wybór, ale rola, którą narzucono mi z góry. W szkole i na podwórku często byłam wyśmiewana, bo zawsze otaczały mnie dzieciaki. Płakałam i obiecywałam sobie, że nigdy nie będę mieć własnych dzieci. Tata reagował na moje bunty przemocą fizyczną, powtarzał, że trzeba mnie porządnie obić.
Gdy skończyłam dziewiątą klasę, rodzice wysłali mnie do technikum gastronomicznego uważali, że muszę zdobyć zawód. Po ukończeniu szkoły znalazłam pracę w kawiarni. Rodzice wciąż mnie krytykowali i nakazywali mi przynosić jedzenie z pracy, twierdząc, że to mój obowiązek muszę dbać o rodzinę i nie mogę być naiwną prostaczką.
Kontrolowali moje wypłaty i życie. Wówczas podjęłam decyzję, która odmieniła mój los kupiłam bilet PKP i wyjechałam do Warszawy, oddalając się od nich raz na zawsze. Wiedziałam, że to poważny wybór, którego nie można cofnąć. W stolicy szybko znalazłam zajęcie jako pomoc kuchenna i wynajęłam pokój u starszej pani, pani Kowalskiej. Była dla mnie dobra, ustaliła uczciwy czynsz (w złotych), a ja starałam się jej pomagać jak mogłam. Powstała między nami serdeczna relacja: utrzymywałam mieszkanie w czystości, wspólnie gotowałyśmy, dużo rozmawiałyśmy, wspierając się nawzajem.
Po jakimś czasie przedstawiła mnie znajomemu, panowi Nowakowi, z którym się związałam. Zdecydowaliśmy się na ślub; jego rodzice nas zaakceptowali. Rok później urodziła się nasza córka Zuzanna, a potem syn Kacper. Pośród codziennych trosk zaczęłam tęsknić za rodzicami i postanowiłam ich odwiedzić. Razem z mężem przygotowaliśmy prezenty, pojechaliśmy do rodzinnego domu. Niestety, moi rodzice nie okazali wdzięczności wyrzucili nas za drzwi, nie chcąc nawet spojrzeć na męża i dzieci. Bardzo mnie to zraniło, wróciłam z prezentami do Warszawy.
Od tamtej chwili zdecydowałam, że już więcej ich nie odwiedzę. Zrozumiałam, że choć rodzina powinna być oparciem, czasem trzeba o siebie zawalczyć i znaleźć własną drogę do szczęścia, nie patrząc na tych, którzy nie potrafią docenić naszych starań. W życiu warto być dobrym i silnym, niezależnie od okoliczności bo tylko wtedy możemy przekazać miłość i szacunek naszym dzieciom.
