Dorastałam w wielodzietnej rodzinie na mazowieckiej wsi jako druga z dziesięciu sióstr i braci. Od dziecka na moich barkach spoczywało mnóstwo obowiązków gotowanie, pranie, opieka nad młodszym rodzeństwem, praca w ogródku, doglądanie krów i kur. Wieczorami padałam na łóżko tak zmęczona, że nawet nie zdążyłam pomyśleć o sobie.
Gdy skończyłam osiemnaście lat, rodzice zaczęli coraz głośniej mówić o moim zamążpójściu byłam dla nich jedną gębą więcej. Bez zważania na moje zdanie zorganizowali ślub z trzydziestoletnim Jarosławem, mieszkającym w Radomiu razem ze sparaliżowaną babcią. Po ślubie przeprowadziłam się do ich mieszkania i właściwie nic się nie zmieniło, poza tym, że teraz opiekowałam się babcią męża zamiast własnym rodzeństwem.
Jarosław zajął się utrzymaniem domu, a na mnie spadły wszystkie obowiązki domowe. Szybko okazało się, że jest człowiekiem porywczym często na mnie krzyczał i nie szczędził przykrych słów. Po pół roku jego babcia zmarła i zostaliśmy tylko we dwoje.
Z czasem urodziłam córkę, Zosię, i syna, Grzegorza. Zosia zawsze tuliła się do mnie i starała się być czuła, natomiast Grzesiek z wiekiem przejmował od ojca pogardliwy sposób bycia. W tych trudnych latach ucieczką była dla mnie nowa pasja własnoręczne robienie świec, o którym dowiedziałam się z programu w telewizji. Postanowiłam spróbować i zainwestowałam ostatnie oszczędności w niezbędny sprzęt. Jarosław wyśmiewał cały przedsięwzięcie, ale po kilku miesiącach moje świece zaczęły być rozchwytywane i zaczęłam zarabiać własne pieniądze.
Lata mijały, dzieci dorastały. Zosia niezmiennie była przy mnie, podczas gdy Grzesiek coraz bardziej przypominał swojego ojca. Firma świec miała się świetnie, miałam już na koncie sporą sumę pieniędzy. Przyszedł dzień, w którym Jarosław wyśmiał mnie, bo kupiłam sobie nową, prostą spódnicę ze sklepu z odzieżą używaną. Wtedy coś we mnie pękło. Zrozumiałam, że mam dość.
Dzieci miały już ponad trzydzieści lat, a ja nie dobiłam jeszcze pięćdziesiątki. Naliczyłam wszystkie swoje oszczędności, wynajęłam małe mieszkanie w Warszawie, pozwałam Jarosława o rozwód i dalej rozwijałam swój mały biznes. Chciałam w końcu poczuć spokój życie bez poniżania i przemocy. Nie czułam złości, tylko wielką tęsknotę za lepszym losem.
